Η κατάρρευση της μνημονιακής "φούσκας"

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου τα περισσότερα άρθρα και αναλύσεις ασχολούνται με τα έργα και τις ημέρες της νέας κυβέρνησης, και αυτό είναι φυσιολογικό. Λίγοι ασχολούνται με τη μετεκλογική πορεία των δυο κομμάτων που μας οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, ίσως επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά σιγά σιγά γίνονται παρελθόν.
Με το σήμερα των δυο βασικών μνημονιακών κομμάτων ασχολείται το άρθρο του Μεν.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Η κατάρρευση, η κοινωνική και πολιτική απαξίωση, ο αυτοευτελισμός, φαινόμενα και καταστάσεις που χαρακτηρίζουν τους δύο «πυλώνες» της μνημονιακής διακυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δεν αποτελούν προϊόν της συγκυρίας, δεν οφείλονται απλώς σ' ένα «ατυχές» εκλογικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, εκφράζουν το ιστορικό αποτέλεσμα μιας διαδικασίας -χρονικά μεν περιορισμένης αλλά πολύ πυκνής σε πολιτικές εξελίξεις- που διαμορφώθηκε και σχηματοποιήθηκε στις βασικές της δομές εδώ και τρία σχεδόν χρόνια.

Η κουλτούρα του ραγιαδισμού (του Μεν.Γκίβαλου)

Αν η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν είχε μετακινηθεί τόσο δεξιά, θα μπορούσε να έχει διατηρηθεί μέχρι τώρα στην εξουσία;
Τον αυταρχισμό που έχει επιδείξει η συγκυβέρνηση απέναντι στους διαφωνούντες πληττόμενους πολίτες υποβοηθάει η αδράνεια και τα υπολείμματα ραγιαδισμού μεγάλου τμήματος των συμπατριωτών μας;
Ίσως απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα μπορέσει να δώσει το άρθρο του Μ.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ
 
Πολλοί θεωρούν ότι το φθινόπωρο θα δοθεί η πιο κρίσιμη, η τελική ίσως μάχη της τετραετούς μνημονιακής περιόδου. Τα στρατηγικά αδιέξοδα που συνιστούν η καταστροφή της παραγωγικής δομής η ανεργία, η απηνής φορολόγηση, η διάλυση των κοινωνικών θεσμών και των εργασιακών σχέσεων συμπυκνώνονται και συσσωρεύονται με εκρηκτικούς ρυθμούς. Τον «πυροκροτητή» των εξελίξεων θα αποτελέσει η διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, όμως το ιστορικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα ούτως ή άλλως επιβάλλει μια αντίστοιχη, ιστορικής σημασίας απάντηση.
Η συγκυβέρνηση, ωστόσο, παρά τη σοβαρή ήττα που υπέστη στις ευρωεκλογές του Μαΐου σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης δεν έχει διασφαλίσει μόνο την πλήρη υποστήριξη των δυνάμεων της διαπλοκής και των μνημονιακών συμφερόντων. Στην πράξη διαθέτει ακόμα δύο «εφεδρείες», τις οποίες θα επιδιώξει να αξιοποιήσει στον μέγιστο βαθμό.

Πόση δημοκρατία έχουμε και πόση χρειαζόμαστε;

Η πρόσφατη περιφρονητική για τη δικαιοσύνη δήλωση του νέου (νέου; τρόπος του λέγειν, το όνομα άλλαξε μόνο) υπουργού οικονομικών δεν παραξένεψε κανέναν. Στη μνημονιακή μας χώρα, στην οποία το από συνήθεια επονομαζόμενο δημοκρατικό πολίτευμα έχει δεχτεί τόσα πλήγματα αυτά τα τέσσερα χρόνια, η περιφρόνηση της δικαιοσύνης από την κυβέρνηση μοιάζει πλέον φυσιολογική, όπως και η περιφρόνηση της Βουλής από τον πρωθυπουργό, αλλά και τον πρόεδρό της (αλήθεια πόσες φορές έχουν εμφανιστεί αυτοί οι δυο στη Βουλή αυτά τα δυο χρόνια;). Οι δυο αυτοί πυλώνες της Δημοκρατίας έχουν μετατραπεί σε απλά εργαλεία εφαρμογής των εντολών των αφεντικών της "κυβέρνησης". Έτσι, φέρνουν στο κοινοβούλιο νομοσχέδια, τα οποία ψηφίζονται από τους ...εκπροσώπους του λαού χωρίς να διαβαστούν, ενώ από τις αποφάσεις της δικαιοσύνης εφαρμόζονται μόνο όσες συμφέρουν την τρόικα.
Σε αυτή την έλειψη δημοκρατίας αναφέρεται και το άρθρο του καθηγητή Μ.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Η δημοκρατία στο απόσπασμα


Νεοφιλελευθερισμός και δημοκρατία δεν συνιστούν καν συμπληρωματικές έννοιες αλλά αντιμετωπίζονται ως ευθέως συγκρουσιακές και «ασύμμετρες». Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε σε θεωρητική βάση τις βασικές αρχές του νεοφιλελεύθερου επιχειρήματος απέναντι στη δημοκρατία όπως τις διατύπωσε ο «πατριάρχης» του F. A. Hayek*. Σήμερα τις βιώνουμε στην πράξη με τον πιο επώδυνο και απαξιωτικό για τους δημοκρατικούς θεσμούς τρόπο.

Η ολιγαρχία των μνημονιακών συμφερόντων

Η «είσοδος» στο Μνημόνιο αποτέλεσε και τυπικά το τέλος μιας δημοκρατίας, ενός πολιτικού συστήματος που ήδη βρισκόταν σε βαθιά κρίση. Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν απορρίφθηκαν ακόμα και τα προσχήματα: διορίσθηκε πρωθυπουργός ένας τραπεζίτης το Κοινοβούλιο ευτελίσθηκε και εξελίχθηκε σ' έναν μηχανισμό «νομιμοποίησης» αντισυνταγματικού και αντιδημοκραιικού χαρακτήρα επιλογών.

Αντι-λαϊκισμός, ο εχθρός είναι ο λαός (του Μενέλαου Γκίβαλου)

Πόσες φορές δεν ακούμε στα μνημονιακά μέσα τούς "αμερόληπτους" δημοσιογράφους να κατακεραυνώνουν συνομιλητή τους, που τόλμησε να αμφισβητήσει την ορθότητα των επιβαλλόμενων μέτρων (ναι, αυτών που ακόμα και αυτοί που τα επέβαλαν τα βρίσκουν λάθος) αποκαλώντας τον λαϊκιστή; Πρόκειται για έναν από τους προπαγανδιστικούς όρους που χρησιμοποιούν στην προσπάθειά τους να κρατήσουν υπνωτισμένους όσους ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει στη χώρα μας.
Στο άρθρο που ακολουθεί ο Μενέλαος Γκίβαλος αντιστρέφει τον όρο και αποκαλεί αντι-λαϊκιστές ή μνημονιακούς λαϊκιστές όλους αυτούς - δημοσιογράφους ή πολιτικούς - που χρησιμοποιούν τον όρο "λαϊκισμός" για να αποκρούσουν τα επιχειρήματα όσων ξεσκεπάζουν τα μνημονιακά μέτρα.

Αντι-λαϊκισμός, ο εχθρός είναι ο λαός

Ποιος είναι, άραγε, ο ισχυρότε­ρος ιδεολογικοπολιτικός «κρίκος» που συν­δέει τους δύο «εταί­ρους» της μνημονιακής συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, τόσο στην εκπλήρωση του ιστορικού τους «πεπρωμέ­νου», που αφορά στη σωτηρία της χώρας, όσο και στο «καθήκον» τους να διαμορ­φώσουν τη μεγάλη Κεντροαριστερά, όπως και το «χώρο» του δημοκρατικού Σοσιαλισμού;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό τη διατύπωσε ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ, κ. Σπύρος Λυκούδης, με απόλυτη σα­φήνεια στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ: «Πρέ­πει, εξ αντικειμένου, να συναντηθούμε, να αντιρροπήσουμε το δυναμισμό του λαϊκισμού»... Τι σύμπτωση: Και από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και κάθε πολιτικός ή κοινωνικός φορέας, κάθε πολίτης που διαφωνεί και αντιδρά στη «μνημονιακή ορθοδοξία» εντάσσεται στη χορεία των ανεύθυνων λαϊκιστών που απεργάζονται την κατα­στροφή της χώρας... Ο αντι-λαϊκισμός, λοιπόν, είναι «ο κοινός γεωμετρικός τό­πος» των μνημονιακών.

Ο αντι-λαϊκισμός αποτελεί σήμερα το ιδεολογικο-πολιτικό προκάλυμμα των συστημικών συμφερόντων του νεοφιλελεύθερου προτύπου τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Επι­διώκει να επιβάλει ένα ορθολογικό πλαί­σιο πολιτικής και κοινωνικής αντίληψης και δράσης, σύμφωνα με το οποίο κάθε παρέκκλιση από το πλαίσιο και τις ιστορικές επιλογές των μηχανισμών της Αγοράς και της ακώλυτης οικονομικής δραστηριότητας θεωρείται ανορθολογική και καταστροφική συμπεριφορά, γι' αυτό και θα πρέπει να κατασταλεί.