Το Παράλληλο Σύστημα Πληρωμών του Γ.Βαρουφάκη

(και όχι "παράλληλο νόμισμα" όπως επιμένουν να παραπλανούν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ) 

Είναι γνωστό ότι ένα από τα 2-3 περισσότερο στοχοποιημένα πρόσωπα από το μνημονιακό σύστημα είναι ο Γ.Βαρουφάκης. Ο λόγος είναι ότι είχε εκπονήσει σχέδιο αντιμετώπισης του κλεισίματος των Τραπεζών από την ΕΚΤ, που θα επέτρεπε στην Ελληνική κυβέρνηση την αποφυγή αποδοχής νέων μνημονίων. Έτσι, από την ημέρα παραίτησής του από Υπουργός, έχει αρχίσει από το μιντιακό και το πολιτικό σύστημα ένας αγώνας δυσφήμισής του (τουλάχιστον). 

Ποιο ήταν, όμως, αυτό το σχέδιο που έχει προκαλέσει τόσες αντιδράσεις στους δανειστές και τα εγχώρια όργανά τους; Το αναδημοσιεύω στη συνέχεια όπως το περιγράφει ο ίδιος στο νέο βιβλίο του «Adults in the room», που πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό και στα Ελληνικά με τίτλο "Ανίκητοι Ηττημένοι".

Πάντως, όσοι έχετε πειστεί από τα ΜΜΕ ότι ο Γ.Βαρουφάκης είναι ένοχος για το 3ο, το 4ο κ.ο.κ. μνημόνιο, δεν έχει νόημα να συνεχίσετε την ανάγνωση! 

...Το ερώτημα ήταν, και παραμένει, καίριο. Αν δεν υπήρχε τρόπος να διατηρηθεί η χώρα στην ευρωζώνη με κλειστές τις τράπεζες, τότε το Grexit θα ήταν αναπόφευκτο την στιγμή που η ΕΚΤ ανακοίνωνε την διακοπή της παροχής ρευστότητας, μέσω του ELA, στις ελληνικές τράπεζες. Σε αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση δεν θα είχε εναλλακτική από το να εκδώσει δικό της χρήμα, βγάζοντας την Ελλάδα από το ευρώ. Αν όμως υπήρχε τρόπος να διατηρηθεί η χώρα στην ευρωζώνη με κλειστές τις τράπεζες, τότε τα πράγματα άλλαζαν. Το επιχείρημά μου, ήταν ότι υπήρχε! Ποιος; Η δημιουργία ενός παράλληλου συστήματος πληρωμών, βασισμένο στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών TAXISnet, που θα επέτρεπε την συνέχιση των συναλλαγών, σε ευρώ, ακόμα κι αν τρόικα και ΕΚΤ μας έκλειναν τις τράπεζες.

… «Σήμερα, ο κάθε φορολογούμενος, το κάθε ΑΦΜ, διαθέτει, εν δυνάμει, χρεωστικό λογαριασμό στο TAXISnet στον οποίο καταβάλει του φόρους που του αναλογούν κάνοντας μεταβίβαση (π.χ. μέσω Web Banking) από τον τραπεζικό λογαριασμό του. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δώσουμε σε κάθε φορολογούμενο την δυνατότητα, μ’ ένα PIN, να μεταφέρει πιστωτικές μονάδες από το ΑΦΜ του σε οποιοδήποτε άλλο ΑΦΜ στην επικράτεια».

Η νομισματική πολιτική της ευρωζώνης

Πολλοί οικονομολόγοι, Έλληνες και ξένοι, αναφέρονται στην αδυναμία εξόδου από την κρίση και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, εξαιτίας της μη δυνατότητας εφαρμογής εθνικής νομισματικής πολιτικής.
Στη συνέχεια θα δούμε ποια είναι η νομισματική πολιτική που εφαρμόζεται στα μέλη της ευρωζώνης (θεωρητικά τουλάχιστον):

Στρατηγική Νομισματικής Πολιτικής 

Το Ευρωσύστημα είναι αρμόδιο για την άσκηση της νομισματικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ, με πρωταρχικό σκοπό τη διασφάλιση της σταθερότητας των τιμών.

Η νομισματική πολιτική, δηλαδή η πολιτική καθορισμού των βασικών επιτοκίων της ΕΚΤ, ασκείται από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Οι αποφάσεις νομισματικής πολιτικής λαμβάνονται συνήθως στην πρώτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου κάθε μήνα με γνώμονα την επίτευξη του πρωταρχικού στόχου και κοινοποιούνται μέσα από συνέντευξη Τύπου του Προέδρου της ΕΚΤ.

Η στρατηγική νομισματικής πολιτικής του Ευρωσυστήματος διατυπώθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο το 1998 και επιβεβαιώθηκε κατά την αξιολόγηση που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2003. Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει: 

10 προτάσεις για να μην επαναληφθεί η συνθηκολόγηση όπως έγινε στην Ελλάδα (του Éric Toussaint)

Τα περισσότερα άρθρα που γράφονται - και που αναδημοσιεύω σ'αυτή τη σελίδα - αφορούν διαπιστώσεις για τα τεκταινόμενα, τα οποία και σχολιάζονται εκτενώς. Λιγότερα είναι τα άρθρα που περιλαμβάνουν προτάσεις για μια εναλλακτική από αυτή που εφαρμόζεται πολιτική. Ένα τέτοιο άρθρο είναι το παρακάτω που περιέχει δέκα προτάσεις που κάνει ο Éric Toussaint στην ισπανική κυβέρνηση και στο οποίο δείχνει να λαμβάνει υπόψη τα αρνητικά αποτελέσματα που είχε η εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, της άνευ όρων υποταγής που εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα η τελευταία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μου προκάλεσε η έκτη πρόταση, η οποία δίνει μια διαφορετική απάντηση στο μείζον θέμα της εφαρμογής νομισματικής πολιτικής κάτω από ένα μνημονιακό καθεστώς. Μου μοιάζει όμως παρεμφερής με το σχέδιο που είχε εκπονήσει ο Γ.βαρουφάκης ως υπουργός της πρώτης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ - το οποίο αποσιώπησε, διαστρέβλωσε και απαξίωσε όσο περισσότερο μπορούσε το μιντιακό σύστημα - και που υπήρξε η βασική αιτία που έκανε τους Γερμανούς να απαιτήσουν την εκδίωξή του, αφού η πιθανή εφαρμογή του θα μείωνε αισθητά την ανάγκη οικονομικής εξάρτησης από τους εχθρικούς απέναντί μας δανειστές. Η θετική αντιμετώπισή μου σε αυτή (την 6η) πρόταση δεν σημαίνει ότι τη θεωρώ εντελώς ρεαλιστική και εφαρμόσιμη. Απλά, στην κατάσταση που φτάσαμε, καλό θα ήταν να ψάξουμε και άλλους τρόπους αντιμετώπισης τής μνημονιακής λαίλαπας.
Τα παρακάτω μέτρα αποτελούν τα όπλα για μια ρήξη με την εφαρμοζόμενη πανευρωπαϊκά γερμανική πολιτική, που όμως βλέποντάς τα ρεαλιστικά δεν θα ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν όλα ταυτόχρονα και από την αρχή, ενώ κάποια, όπως το 7ο και το 8ο, είναι σίγουρο ότι θα συναντούσαν σφοδρές αντιδράσεις και από το εσωτερικό, τόσο της Ισπανίας, την οποία άλλωστε αρχικά αφορούν, αλλά και όποιας άλλης χώρας τολμούσε να τα υιοθετήσει.
Πάντως, καλό είναι να τίθενται εναλλακτικές προτάσεις προς συζήτηση έστω κι αν δεν συμφωνούμε εξαρχής πλήρως με αυτές.    

Προκειμένου να αποφύγουμε την επανάληψη της συνθηκολόγησης, όπως τη γνωρίσαμε στην Ελλάδα το 2015, καταθέτω δέκα προτάσεις με σκοπό την ανάληψη της εξουσίας από το λαό.

Η πρώτη πρόταση αφορά στην ανάγκη για μια αριστερή κυβέρνηση, για ανυπακοή προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με σαφέστατη προαναγγελία. Το κόμμα, ή ο συνασπισμός κομμάτων, που επιχειρούν να κυβερνήσουν, και βέβαια, αναφέρομαι π.χ. στην Ισπανία, θα πρέπει εξαρχής να αρνηθούν να υπακούσουν στις απαιτήσεις για λιτότητα, και να δεσμευτούν ότι θα αρνηθούν τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού. Θα πρέπει να δηλώσουν: «Δεν θα σεβαστούμε τον κανόνα ισοσκελισμού του προϋπολογισμού που επιτάσσουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες» καθώς θέλουμε ν’ αυξήσουμε τις δημόσιες δαπάνες για να καταπολεμήσουμε τα αντικοινωνικά μέτρα και τη λιτότητα, και για να προβούμε στην οικολογική μετάβαση. Συνεπώς, το πρώτο πράμα είναι η σαφής και αποφασισμένη δέσμευση για ανυπακοή. Κατ’ εμέ, μετά την ελληνική συνθηκολόγηση, είναι ουσιώδους σημασίας να εγκαταλείψουμε τη ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να απαιτήσουμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σεβαστούν τη λαϊκή βούληση. Η συνέχιση αυτής της ψευδαίσθησης θα μας οδηγούσε στην καταστροφή. Οφείλουμε να αρνηθούμε την υπακοή.

Το διπλό νόμισμα είναι λύση;

Όταν η κυβέρνηση διαπραγματευόμενη με τους δανειστές επιμείνει σε αυτά που είχαν λεχτεί από στελέχη της παλιότερα, ότι δηλαδή "το ευρώ δεν είναι φετίχ" αλλά και "όχι ευρώ πάση θυσία", θα πρέπει να εξετάσει εναλλακτικές λύσεις πέραν της (ανέφικτης και μη προβλεπόμενης) εξόδου από την ευρωζώνη.

Μια περίπτωση είναι αυτή της κυκλοφορίας διπλού νομίσματος, διαδικασία που μπορεί να υλοποιηθεί με διάφορες μορφές.

Στην Ελλάδα είναι εμφανές ότι απαγορεύεται κάθε συζήτηση για χρήση κάποια στιγμή στο μέλλον άλλου νομίσματος. Ίσως αυτοί που την αποφεύγουν, πιστεύουν ότι θα ξορκίσουν την "κακιά στιγμή", λες και η μόνη περίπτωση χρήσης από τη χώρα μας άλλου νομίσματος να είναι με υπαιτιότητα δική μας. Όμως, σε όλα σχεδόν τα ευρωπαϊκά κράτη φουντώνει η αμφισβήτηση της γερμανικής κυριαρχίας, κυριαρχίας που είναι ηλίου φαεινότερον ότι στηρίζεται στο νόμισμα, την κυκλοφορία του οποίου ρυθμίζει μόνη η Φραγκφούρτη μέσω των πειθήνιων οργάνων που έχει εγκαταστήσει στα διάφορα ευρωπαϊκά όργανα. Όταν λοιπόν, αυτή η αμφισβήτηση κορυφωθεί, θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη διαίρεση ή -το πιθανότερο- στη διάλυση της ευρωζώνης. Σε αυτή την περίπτωση η χώρα μας θα είναι η πλέον απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει την κατάσταση που θα διαμορφωθεί λόγω της αναγκαστικής μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Δεν υποστηρίζω την έξοδο από το ευρώ, γνωρίζοντας πόσο δύσκολη θα είναι η κατάσταση για αρκετούς μήνες, υποστηρίζω όμως την ανάγκη να έχουμε έτοιμο κάποιο σχεδιασμό για την περίπτωση που αυτή η μετάβαση καταστεί επιτακτική και αναπόφευκτη.

Οι επιπτώσεις της διάλυσης της ευρωζώνης

Ας τα πούμε απλά. Όλοι οι πόλεμοι γίνονται με όπλα. Τα όπλα στους οικονομικούς πολέμους είναι τα νομίσματα. Στη χώρα μας, όπως είναι φυσικό, οι συζητήσεις επικεντρώνονται στο ευρώ. Όμως, μαίνονται και πόλεμοι με άλλα νομίσματα. Στην Ευρώπη, πρόσφατη είναι η κίνηση των ελβετών με την απελευθέρωση του νομίσματός τους. Οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία έχουν τη δυνατότητα ρύθμισης της κυκλοφορίας των νομισμάτων τους, την οποία δυνατότητα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Στην ευρωζώνη με την επικράτηση της γερμανικής λογικής, η απαγόρευση αύξησης της κυκλοφορίας χρήματος (την οποία προσπαθεί να "απαλύνει" η ΕΚΤ με πρόσφατες κινήσεις της) έχει βαθύνει και διαιωνίσει την κρίση. Η διάλυση της ευρωζώνης είναι πιθανότερη από όσο προσπαθούν να μας πείσουν τα συστημικά ευρωπαϊκά ΜΜΕ και όχι οπωσδήποτε εξαιτίας της χώρας μας. Είναι πιθανή η αποχώρηση μιας οποιασδήποτε χώρας και κύρια αιτία είναι οι εμμονές της Γερμανίας σε συνδυασμό με τους άβουλους κυβερνήτες των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης.
Πρακτικά τι σημαίνει η διάλυση της ευρωζώνης; Το παρακάτω άρθρο του Βασίλη Παζόπουλου είναι άκρως διαφωτιστικό.

Οι επιπτώσεις της διάλυσης του ευρώ

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες τεκτονικών ανατροπών στο χώρο των νομισματικών ισοτιμιών. Ανατροπών που έχουν αιφνιδιάσει ακόμα και τους πιο μυημένους.
Λίγες μόλις ώρες μετά την προγραμματισμένη εξαγγελία του τέλους της πολιτικής της αμερικάνικης ποσοτικής χαλάρωσης, αιφνίδια ανακοινώθηκε αντίστοιχο  πρόγραμμα από την Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα.
Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε ακόμα μεγαλύτερο αιφνιδιασμό από πλευράς Ελβετών που άφησαν ελεύθερη την ανατίμηση το νόμισμα τους. Θεώρησαν πως δεν συνέφερε να το στηρίζουν άλλο σε χαμηλά επίπεδα. Όλα αυτά λίγες ημέρες πριν ανακοινωθεί το ευρωπαϊκό πρόγραμμα πιστωτικής επέκτασης, παρά την σθεναρή αντίδραση των Γερμανών.
Η απόφαση αυτή όχι μόνο ξάφνιασε ακόμα και τους πιο έμπειρους traders του forex, αλλά οδήγησε στην χρεοκοπία μεγάλες εταιρίες του χώρου.
Η Citi και η Deutsche Bank έπαθαν ζημιές 150 εκατομμυρίων δολαρίων η κάθε μία. Πολλά γνωστά hedge funds είχαν επίσης μεγάλες απώλειες.
Ο συγχρονισμός των μεγάλων Κεντρικών Τραπεζών δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Είμαστε μάρτυρες ενός νομισματικού πολέμου, του οποίου κανείς δεν ξέρει πως πρόκειται να τελειώσει.

Μήπως γύρω μας μαίνεται μάχη για το παγκόσμιο νόμισμα;

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θεωρούμε κάθε γεγονός αποκομμένο από τα γενικότερα συμβαίνοντα στον πλανήτη. Μετά διαβάζεις κάτι που φαινομενικά δεν έχει σχέση με όσα μας αφορούν άμεσα και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να βγάλεις αποκαλυπτικά συμπεράσματα. 
Τα προηγούμενα τα γράφω, επειδή, ξεφυλλίζοντας για μια ακόμα φορά το βιβλίο του John Perkins* "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχω ξαναδημοσιεύσει κομμάτι από αυτό εδώ), στάθηκα στο κείμενο που αναδημοσιεύω πιο κάτω και μου δημιούργησε συνειρμικές σκέψεις γι'αυτά που επιβάλλουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια οι γερμανοί (μόνο αυτοί άραγε;). Μήπως οι έλληνες είμαστε παράπλευρες απώλειες μια γενικευμένης οικονομικής σύρραξης;
Διαβάστε το να δούμε ποιες σκέψεις θα γεννηθούν και σε σας.
(Να σημειώσω μόνο πως το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2005)

...Σε τελική ανάλυση, η παγκόσμια αυτοκρατορία (Σημ.Πυθ.Σάμ.: Εννοεί τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη οικονομική δύναμη παγκοσμίως) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι το δολάριο λειτουργεί ως επί­σημο παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο όμως τυπώνεται αποκλει­στικά από το Νομισματοκοπείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δί­νουμε δάνεια σε χώρες όπως το Εκουαδόρ εν πλήρη γνώσει ότι δεν πρόκειται ποτέ να εξοφληθούν. Μάλιστα, δεν θέλουμε να εξοφληθούν, αφού έτσι αποκτούμε εξουσία πάνω στις χώρες αυτές, αφού έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να απαιτήσουμε το αντίτιμό μας. Με την τακτική αυτή, σε κανονικές συνθήκες, θα κινδυνεύαμε να αποδεκατίσουμε τα ίδια μας τα κεφάλαια. Στο κάτω-κάτω, κανένας δανειστής δεν μπορεί να δίνει συνεχώς δά­νεια που παραμένουν ανεξόφλητα. Όμως οι δικές μας συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές είναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τυπώνουν ένα νόμισμα που δεν υποστηρίζεται από τα αποθέματα χρυσού του κράτους. Το μόνο από το οποίο υποστηρίζεται εί­ναι μια γενική και παγκόσμια πίστη στην οικονομία μας και στην ικανότητά μας να διευθύνουμε τις δυνάμεις και τους πό­ρους της αυτοκρατορίας που έχουμε δημιουργήσει για να μας στηρίζει.

Ανησυχία για τις συναλλαγές με bitcoin

Με το bitcoin έχω ασχοληθεί κι άλλες φορές σε αυτό το blog, επειδή πιστεύω ότι δίνει μια πρώτη ιδέα για ένα μελλοντικό κόσμο, στον οποίο η νομισματική κυκλοφορία δεν θα εξαρτάται απόλυτα από το τραπεζικό σύστημα.

Βέβαια η κυκλοφορία του bitcoin, με τον - λίγο πολύ - ερασιτεχνικό τρόπο που είναι δομημένη δεν δείχνει έτοιμη ακόμα να αντικαταστήσει την καθιερωμένη νομισματική που ισχύει από αιώνες, που όμως οδηγεί σε οικονομικές κρίσεις κατά τακτά χρονικά διαστήματα.

Ίσως το ψηφιακό νόμισμα να είναι μια λύση. Θέλει δουλειά όμως ακόμα...
Και κυρίως προσοχή στις συναλλαγές με το bitcoin.

Αφορμή για αυτά που γράφω πήρα από τη χθεσινή είδηση ότι το μεγαλύτερο ανταλλακτήριο του ψηφιακού νομίσματος Bitcoin, το BitStamp τέθηκε εκτός λειτουργίας, καθώς δέχτηκε κυβερνοεπίθεση, δημιουργώντας ανησυχία για το τι πραγματικά συμβαίνει με το ψηφιακό νόμισμα. Πρόκειται για το δεύτερο ανταλλακτήριο που καταρρέει μέσα σε λίγες ημέρες καθώς είχε προηγηθεί το Ιαπωνικό Mt.Gox το οποίο αντιμετώπισε πρόβλημα στην ταυτοποίηση ορισμένων συναλλαγών με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεχωρίσει τις πλαστές από τις πραγματικές συναλλαγές.