Διευκρινίσεις στην «ομίχλη» του πανικού…

Πάντα πίστευα ότι η αλήθεια βρίσκεται στους αριθμούς. Και συνήθως μακριά από την τρομολαγνεία των καναλιών. Διάβασα λοιπόν ένα άρθρο με αριθμούς και στατιστικές που αποτυπώνει την πραγματική εικόνα της πανδημίας για ορισμένες χώρες, για τις οποίες η εικόνα που παρουσιάζουν τα ελληνικά κανάλια είναι πολύ διαφορετική.
Πέρα φυσικά από την Ιταλία, την Ισπανία και την Γαλλία, στις οποίες η κατάσταση είναι τραγική.
Μην υπάρξει παρανόηση, ότι σκοπός του άρθρου είναι η χαλάρωση! Κάθε άλλο! Τα μέτρα που έχουν ληφθεί στη χώρα μας, δείχνουν να αποδίδουν, σύμφωνα με τα κοινοποιούμενα στοιχεία.

Διευκρινίσεις στην "ομίχλη" του πανικού

Επειδή σε κατάσταση γενικευμένου φόβου και παρατεταμένου εγκλεισμού πρέπει να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και – κυρίως – την ευθυκρισία μας…
Κι επειδή αυτό δεν είναι εύκολο για τους περισσότερους, ιδιαίτερα όταν η ενημέρωση κανοναρχείται από ΜΜΕ που καλλιεργούν “εντυπώσεις” και σπέρνουν πανικό πουλώντας κυριολεκτικά “θάνατο και φέρετρα”…
Απαραίτητες είναι κάποιες διευκρινίσεις που επιτρέπουν να μείνουμε στα συγκαλά μας, πράγμα απαραίτητο, άλλωστε, για να αντιμετωπίσουμε τα πολύ δύσκολα που έρχονται μετά…

* Πρώτον, ακούμε κάθε βράδυ για “έκρηξη κρουσμάτων” σε εκείνη ή την άλλη χώρα.
Όλοι οι ειδικοί όμως γνωρίζουν και υπογραμμίζουν και επιμένουν, ότι τα “κρούσματα” είναι αναξιόπιστο μέτρο αυτής πανδημίας.
Γιατί αφορούν τα “καταγεγραμμένα” κρούσματα από χώρα σε χώρα κάθε μέρα, ενώ είναι γνωστό πως άλλες χώρες κάνουν εκτεταμένα τέστ κι άλλες ελάχιστα…
Είναι πολύ χαρακτηριστικό πως πριν λίγες μέρες, όταν τα καταγεγραμμένα “κρούσματα” στην Ελλάδα ήταν 700 περίπου, ο κ. Τσιόδρας ανέφερε ότι τα πραγματικά ήταν περί τις 8 με 10 χιλιάδες! Δηλαδή 11,5 με 14,5 φορές περισσότερα!
Σήμερα που τα καταγεγραμμένα κρούσματα είναι 1600, τα πραγματικά υπολογίζονται στις 21 χιλιάδες περίπου…

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: 
https://www.dailypost.gr/thanasis-k/dieukriniseis-sthn-omixlh-tou-panikou

Η εικονική πραγματικότητα των ΜΜΕ και η πραγματική ζωή

Πόσο επηρεάζουν τα ΜΜΕ τη ζωή των πολιτών; Ίσως περισσότερο απ'όσο φανταζόμαστε. Και δεν είναι μόνο τα δελτία ειδήσεων των συστημικών μέσων που παρουσιάζουν διαστρεβλωμένη την πολιτική πραγματικότητα, αλλά και εκπομπές του τύπου reality και lifestyle που αποκτούν μεγάλη ακροαματικότητα "προτρέποντας" τους τηλεθεατές να απασχολούνται με τη ζωή και τα προβλήματα των τηλεοπτικών χαρακτήρων ξεχνώντας τα δικά τους. Κάποιοι θα πουν "καλύτερα!". Είναι όμως έτσι; Σίγουρα είναι βολικό για την άρχουσα τάξη, αφού μπορεί να απομυζά μέσω των διαδοχικών μνημονίων ό,τι απόμεινε στους πολίτες χωρίς αντίσταση, αφού αυτοί έχουν αποστασιοποιηθεί από τις δικές τους σκοτούρες απασχολούμενοι με εκείνες των τηλεοπτικών "ηρώων". 
Βέβαια, θα ήταν υπερβολικό να ρίξουμε όλο το ανάθεμα στα ΜΜΕ, αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι αυτά παίζουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παραπλάνηση και αποχαύνωση μιας σοβαρής πλειοψηφίας των πολιτών; Και για να χαριτολογήσω θα μπορούσα να πω, ότι ο ψεκασμός που υποστηρίζουν κάποιοι ότι γίνεται στους πολίτες, μπορεί να μην έρχεται από τον ουρανό, αλλά (μεταφορικά) από τις τηλεοπτικές οθόνες! 

Το κείμενο* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια κάνει μια ιδιαίτερη προσέγγιση σε αυτό το θέμα.

Είναι πολλά τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που κινούνται στο πλαίσιο της ηθικής παράβλεψης και της εννοιολογικής σύγχυσης. Παρά το γεγονός της τεράστιας απήχησής τους ο άνθρωπος αντιστέκεται εύκολα εφόσον κατανοήσει και διερευνήσει ενδελεχέστερα ότι η ζωή που βλέπει γύρω του, η ζωή που ο ίδιος θα ήθελε να οικοδομήσει για τον εαυτό του, δεν μπορεί να βρεθεί μέσα σε κανένα ηλεκτρονικό μέσο ενημέρωσης. Η αριστοτελική «έκσταση» και η «κάθαρση» που μπορεί να απολαύσει παρακολουθώντας για παράδειγμα ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα δεν μπορεί να αποτελέσει τον κυρίαρχο τρόπο ζωής του. Όταν ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει μέσα από άλλους, όταν μαθαίνει καθημερινά ψυχικώς να υποδύεται ρόλους, στην ουσία βρίσκεται συνεχώς σε ένα στάδιο ύπνωσης της προσωπικότητάς του. Η δική του ζωή εισέρχεται διαρκώς σε κατάσταση αναμονής αναμένοντας το πότε η προσοχή του ανθρώπου θα αποσπαστεί από το τηλεοπτικό δρώμενο. Στην αρχαία ελληνική εποχή, το θέατρο ήταν περιορισμένης χρονικής έκτασης. Όσο και αν ο θεατής εξίσταται, όσο και αν ο θεατής αρέσκεται στο να το απολαμβάνει, μετά από κάποιες ώρες θα «αναγκαστεί» εκ των πραγμάτων να ζήσει και να εξελίξει την δική του προσωπική ζωή. Στη σύγχρονη εποχή όμως τα θεατρικά αυτά δρώμενα είναι πολλά και ποικίλα και αδιάκοπα. Τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας είναι αμέτρητα και εύκολα προσβάσιμα από τον οποιονδήποτε, ακόμα και αν ανήκει σχηματικά στις ασθενέστερες οικονομικές τάξεις. Όποιος το επιθυμεί, όποιος εθίζεται στην «έκσταση» και την «κάθαρση» (μην ξεχνούμε άλλωστε ότι το κίνητρο της «έκστασης» ενυπάρχει και στις παραισθησιογόνες και ναρκωτικές ουσίες)  μπορεί όσες ώρες της ημέρας το θέλει να εισέρχεται σε αυτή τη διαδικασία.

Είναι μύθος ότι η Ελλάδα δεν παράγει και δεν εξάγει τίποτα

Κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, τα συστημικά ΜΜΕ, προκειμένου να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι η εξάρτηση από τους δανειστές είναι αναπόφευκτη και αναγκαία, επαναλαμβάνουν το σλόγκαν ότι η χώρα μας δεν παράγει τίποτα.
Το γεγονός ότι είμαστε σχεδόν αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, το έχω αναδείξει με παλαιότερο post (εδώ) βασιζόμενο σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία της ΠΑΣΕΓΕΣ. Εκτός όμως από τα αγροτικά, η χώρα μας παράγει και εξάγει πλήθος άλλων προϊόντων, σε κάποια από αυτά μάλιστα είναι από τις πρώτες εξαγωγικές παγκοσμίως.
Σύμφωνα λοιπόν με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Εξαγωγέων, οι εξαγωγές της χώρας μας το 2016 είναι αυτές που φαίνονται στον παρακάτω πίνακα:

 

Επίσης, σε κάποια προϊόντα κατέχουμε κυρίαρχη θέση στην παραγωγή και στις εξαγωγές. Χαρακτηριστικά:

Οι εικόνες δεν λένε πάντα αλήθεια (του Umberto Eco)

Ο σύγχρονος κόσμος, φτωχός ήδη από αξιόλογους διανοητές, φτώχυνε ακόμα περισσότερο αφού ένας από τους μεγαλύτερους διανοούμενους της Ιταλίας - και όχι μόνο - έφυγε προχθές το βράδυ χάνοντας τη μάχη με την επάρατο νόσο.
Εκτός από συγγραφέας και φιλόσοφος, ήταν καθηγητής (και) στο Πανεπιστήμιο της Bologna, στο οποίο διατηρούσε την έδρα της Σημειωτικής.
Είχε ασκήσει έντονη κριτική στα ΜΜΕ. Με αυτό το θέμα ασχολείται και στο απόσπασμα από το βιβλίο του "Η Σημειολογία στην Καθημερινή Ζωή" που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, στο οποίο ξεσκεπάζει τον μύθο της αντικειμενικότητας των ΜΜΕ, η οποία παραποιείται με "πονηρή" χρήση των εικόνων.  
(Άλλο ένα σχετικό κείμενό του μπορείτε να διαβάσετε εδώ, ενώ ένα ακόμα κείμενό του για την ελληνική γλώσσα μπορείτε να βρείτε εδώ) 

Ένας από τους κοινούς τόπους που ακούω συχνά σε συζητήσεις γύρω από τα μαζικά μέσα πληροφόρησης είναι ότι, καθώς έχει διαδοθεί σ’όλο τον κόσμο μια κουλτούρα της κινηματογραφικής και φωτογραφικής εικόνας, τώρα η στάση των θεατών έχει αλλάξει. Γιατί ξέρουμε ότι οι λέξεις είναι λέξεις, συνδέονται αυθαίρετα με τη σημασία, ενώ οι εικόνες μάς δηλώνουν το ίδιο το πράγμα. Η λέξη «σκύλος» ούτε τέσσερα πόδια έχει ούτε γαβγίζει, ενώ η φωτογραφία ενός σκύλου είναι ακριβώς «σαν σκύλος». Όταν μιλάει γι’αυτό το συγκεκριμένο ζώο ο Ιταλός λέει «cane» αλλά ο Γερμανός λέει «Hund» κι ένας Ισπανός λέει «perro». Επομένως, οι λέξεις έχουν μια πολύ ασαφή κι αμφίβολη σχέση με την πραγματικότητα. Φαίνονται ιδιαίτερα κατάλληλες για να λέει κανείς ψέματα μ’αυτές. Αλλά οι φωτογραφίες, ή οι κινηματογραφικές ταινίες, αντίθετα, δένονται με την πραγματικότητα.

Τα ΜΜΕ και όχι τα τανκς χρησιμοποιούνται σήμερα για πραξικοπήματα

Οι πόλεμοι στο σύγχρονο δυτικό κόσμο έχουν αλλάξει μορφή, άρα έχουν αλλάξει και τα όπλα που χρησιμοποιούνται. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στη χρήση του κοινού νομίσματος που χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που ελέγχουν την κυκλοφορία του ως πολιορκητικός κριός για να παραδοθεί η χώρα μας σε ξένα συμφέροντα. Αν όμως δεν είχαν παίξει τα ΜΜΕ το δικό τους ρόλο, δεν θα δέχονταν οι Έλληνες να υποταχθούν τόσο εύκολα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του σημερινού σημειώματος. Απλά θα θυμίσω το σλόγκαν που επαναλαμβανόμενο έχει εντυπωθεί στο μυαλό της πλειοψηφίας των Ελλήνων: "το ευρώ και τα μνημόνια είναι μονόδρομος!". Όσοι από εσάς ψάχνετε πλατύτερη ενημέρωση ξέρετε αν περιέχει αλήθεια αυτή η πρόταση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν τα ΜΜΕ στα χέρια της κρατικής εξουσίας. 
Τις σκέψεις αυτές τις χρησιμοποίησα ως εισαγωγή για την αναδημοσίευση - πιο κάτω - ενός κειμένου γραμμένου από τον Umberto Eco που περιέχεται στο βιβλίο του "Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή".

Πριν αρκετά χρόνια, όποιος ήθελε να πάρει την πολιτική εξουσία σε μία χώρα δεν είχε παρά να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες οι φασίστες στρατηγοί, για να κάνουνε πραξικόπημα, χρησιμοποιούν ακόμη τα τανκς. Αρκεί να φτάσει μια χώρα ένα σημαντικό επίπεδο εκβιομηχάνισης για ν' αλλάξει τελείως η κατάσταση: Σήμερα, μια χώρα ανήκει σ' αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης.
Δε σας λέω καινούρια πράγματα: τώρα πια, όχι μόνο οι ειδικοί, αλλά ακόμη και το πλατύ κοινό άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ζει στην εποχή των επικοινωνιών. Η ενημέρωση δεν είναι πια ένα όργανο για την παραγωγή οικονομικών αγαθών, αλλά έγινε η ίδια το κυριότερο από τα αγαθά. Η ενημέρωση έγινε βαριά βιομηχανία. Όταν η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα ενημέρωσης, που είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα της αλλοτρίωσης αλλάζει νόημα. Μπρος στη σκιά ενός δικτύου πού απλώνεται και καλύπτει την υδρόγειο, κάθε πολίτης γίνεται μέλος ενός νέου προλεταριάτου. Αλλά μέσα σ’ αυτό το προλεταριάτο κανένα επαναστατικό κίνημα δε θα μπορούσε να διακηρύξει "Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!" Γιατί, ακόμη κι αν τα μέσα επικοινωνίας, με την ιδιότητα των μέσων παραγωγής, άλλαζαν αφεντικό, η κατάσταση υποταγής δε θα άλλαζε. Τελικά, είναι σωστό να φοβόμαστε ότι τα μέσα επικοινωνίας θα αλλοτριώνουν τον άνθρωπο ακόμα κι αν διευθύνονται από το λαό.

Η ψυχρή αλήθεια για την οικονομική κατάσταση της χώρας

Όσο και να προσπαθούμε να αποφύγουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, αυτή είναι εκεί και μας δείχνει το αποκρουστικό της πρόσωπο μέσα από τα δελτία ειδήσεων.

Η κατάσταση δείχνει μη αναστρέψιμη, αφού δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε το αναπόφευκτο, στο οποίο μας οδήγησε η επιβολή καταστροφικών μνημονίων από τους δανειστές με όργανα τους ιθαγενείς άβουλους και δειλούς πολιτικούς. Μετά την αποδοχή και του τρίτου μνημονίου έχει χαθεί και η δυνατότητα χρήσης του μοναδικού όπλου που είχε απομείνει, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.  Ίσως μάλιστα να πρέπει να διερευνηθεί ο ρόλος που έπαιξαν τα συστημικά ΜΜΕ στην επίμονη προπαγανδιστική τακτική τους, επιβάλλοντας στους μη ενημερωμένους πολίτες την άποψη, ότι θα ήταν καταστροφή η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (όταν αυτό ήταν ακόμα εφικτό), αντίθετα από τις παραινέσεις προς τις κυβερνήσεις μας ξένων επιφανών οικονομολόγων, τους οποίους όμως - φυσικώ τω λόγω - φρόντιζαν τα εν λόγω ΜΜΕ να αποδομούν. Μια καταστροφή που δεν απεφεύχθη.

Τώρα πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να κοιτάμε ανήμποροι τη χώρα να κατηφορίζει τρέχοντας προς τον γκρεμό μετά την τελική ώθηση που της έδωσε η "αριστερή" κυβέρνηση, αυτή που αποτελούσε την τελευταία - αλλά φρούδα, όπως αποδείχτηκε - ελπίδα για τους κυνηγημένους και πτωχοποιημένους πολίτες της όμορφης πατρίδας μας, μιας πατρίδας που σε πολύ λίγο καιρό δεν θα μας ανήκει.

Το άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια περιγράφει με στοιχεία την κατάσταση που βρισκόταν η Ελλάδα πριν από την επιβολή των μνημονίων και αυτή που έχει βρεθεί μετά από αυτά τα έξι χρόνια υφεσιακών πολιτικών που εφάρμοσαν τα υπάκουα όργανα των ..."εταίρων" μας.   

Το παιχνίδι τελείωσε οριστικά. Δεν υπάρχουν πλέον ούτε σοβαρές προτάσεις, ούτε βιώσιμες, ρεαλιστικές λύσεις. Πόσο μάλλον αφού οι πολιτικές παρατάξεις της χώρας δεν κατανοούν πως πρέπει να καθίσουν όλες μαζί σε ένα τραπέζι, αμέσως, χωρίς ούτε λεπτό καθυστέρηση – αναζητώντας κάποια πιθανή διέξοδο στα γιγαντιαία προβλήματα μας, έστω στο χείλος της αβύσσου. 

Επιγραμματικά, όσον αφορά τη ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής μας κατάστασης, σημειώνουμε τα εξής:

(α)  Το 2010 ο Ισολογισμός της Ελλάδας ήταν σχετικά ισοσκελισμένος, αφού απέναντι σε δημόσιο χρέος της τάξης των 300 δις € ευρίσκονταν κρατικά περιουσιακά στοιχεία αξίας επίσης 300 δις €, σύμφωνα τότε με το ΔΝΤ (χωρίς τα ενεργειακά μας αποθέματα).

Η Ελλάδα χρωστούσε σε ιδιώτες επενδυτές, ενώ είχε έναν σημαντικό διαπραγματευτικό μοχλό πίεσης στα χέρια της, έτσι ώστε να μπορέσει να διαγράψει μέρος του χρέους: τη δυνατότητα μετατροπής των ξένων δανείων της σε δραχμές, με επακόλουθο την πληθωριστική μείωση τους εις βάρος των πιστωτών, αφού το 90% ήταν σε Εθνικό Δίκαιο.

Την ίδια εποχή, ο ιδιωτικός της τομέας ήταν ο λιγότερο χρεωμένος στην Ευρώπη, με ελάχιστα μη εξυπηρετούμενα χρέη – καθώς επίσης διέθετε περιουσιακά στοιχεία, μόνο η μεσαία τάξη, περί το 1,1 τρις €. Άρα ο Ισολογισμός των ιδιωτών ήταν αρκετά πλεονασματικός, ενώ δεν υπήρχαν τα υπόλοιπα προβλήματα (χαμηλοί μισθοί, ανεργία, χρεοκοπίες κοκ.).

Τέλος, οι τράπεζες της ήταν από τις υγιέστερες της Ευρωζώνης, μη εκτεθειμένες στα ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης – με επαρκή κεφάλαια, με μηδαμινές επισφάλειες, καθώς επίσης με αρκετά υψηλές καταθέσεις.

Οι εκπομπές πολιτικού διαλόγου

Σε τρεις βδομάδες θα βρεθούμε μπροστά στην κάλπη για να ψηφίσουμε πάλι. Είναι η πρώτη φορά από όσο θυμάμαι, που πιστεύω ότι το αποτέλεσμα εκλογών δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό στην ακολουθούμενη πολιτική (όχι πως τις προηγούμενες φορές άλλαζαν ουσιαστικά οι πολιτικές), δεδομένου ότι αυτή καθορίζεται πλέον από τους δανειστές, οι οποίοι αδιαφορούν πλήρως για την ψήφο του ελληνικού λαού (όπως και οποιουδήποτε λαού υπό την ευρωζώνη).
Όμως, στην κάλπη θα προσέλθω. Θεωρώντας την ψηφοφορία αυτή ως ένα είδος δημοσκόπησης. Αφού μόνο τέτοιο συμπέρασμα μπορεί να βγει, πολλώ μάλλον που οι δημοσκοπήσεις των αρμόδιων εταιρειών απέχουν συνήθως αρκετά από τις επιθυμίες και τις προθέσεις των πολιτών.

Ως επακόλουθο της προκήρυξης των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου θα προκύψει και η αύξηση των εκπομπών πολιτικού διαλόγου. Εκπομπές οι οποίες υποτίθεται ότι γίνονται για να ενημερωθεί ο πολίτης, αλλά αυτό γίνεται από σπάνια έως ποτέ! Μια σπαρταριστή περιγραφή των εκπομπών αυτού του είδους κάνει ο Ν.Κουνενής στο βιβλίο του "Περί Δημοκρατίας, Σάτιρα Ηθών και Θεσμών". Την αναδημοσιεύω στη συνέχεια και είμαι σίγουρος ότι πολλές φορές - σε περίπτωση που θα παρακολουθήσετε διαλόγους ανάμεσα σε πολιτικούς τις επόμενες μέρες - θα θυμηθείτε τα περιγραφόμενα από τον συγγραφέα αυτού του κειμένου.

Αν οι ειδήσεις εισάγουν το κοινό στις πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα καθ’ ημέραν εντός και εκτός των συνόρων του κράτους, οι εκπομπές πολιτικού διαλόγου επιφορτίζονται με την εμβάθυνση του προβληματισμού πάνω σε αυτές. Πρόκειται συνήθως για συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης, στις οποίες συμμετέχουν υπουργοί, κομματικά στελέχη, δημοσιογράφοι και άλλες κατηγορίες επιτηδευματιών, ενασχολούμενων θεσμικώς με τα κοινά. Η συμμετοχή των προσκεκλημένων είναι άμεση -δια της φυσικής παρουσίας τους στο τραπέζι- ή έμμεση, δια της παραμονής τους σε άλλο στούντιο και της εμφάνισής τους στα διαθέσιμα παράθυρα της εκπομπής, τα οποία συνήθως είναι περισσότερα από αυτά των δελτίων ειδήσεων. Η παρουσία του καλεσμένου στο παράθυρο αναγγέλλεται συχνά, αφού έχει ήδη από ώρα εμφανιστεί σε αυτό, ενώ κάποιες φορές διακόπτεται χωρίς σχετική προειδοποίηση. Παρενέργεια της ανωτέρω πρακτικής είναι η εμφάνιση ενός καλεσμένου στο παράθυρο και η άφωνη παραμονή του εκεί επί μία και πλέον ώρα. Το γεγονός αυτό οφείλεται συνήθως στο ότι η παθιασμένη συζήτηση των υπολοίπων δεν επιτρέπει στον συντονιστή να εξασφαλίσει στον άτυχο συνομιλητή τον απαραίτητο χρόνο, στο πλαίσιο του οποίου θα καταφέρει να εκφράσει άνετα την άποψή του.

Πού οφείλεται η αποξένωση του πολιτικού κόσμου από την κοινωνία;

Πόσες φορές οι πολίτες δεν παραξενεύτηκαν (και πολλοί, ίσως, και να αγανάκτησαν) ακούγοντας πολιτικούς να ερμηνεύουν το αποτέλεσμα εκλογών (ή/και του δημοψηφίσματος) δίνοντας νόημα πολύ διαφορετικό από αυτό που ήθελαν να δώσουν οι ψηφοφόροι μπαίνοντας στο παραβάν.
Η αμφιβολία μου είναι αν σκόπιμα δίνουν την ερμηνεία που τους βολεύει ή αν πράγματι είναι τόσο αποξενωμένοι από την κοινωνία, ώστε δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε κατά ελάχιστον πώς σκέφτονται οι πολίτες.
Στο άρθρο που παραθέτω στη συνέχεια, ο κ.Ν.Ιωάννου ακτινογραφεί αυτή την αποξένωση του πολιτικού κόσμου από τους πολίτες.

Ο χαμένος βαθμός ικανοποίησης (του Νώτη Γ. Ιωάννου)

Ιστορικό δίδαγμα, καθολικής μάλιστα αποδοχής, συνιστά το γεγονός ότι η Μεταπολίτευση εξέθρεψε με σπουδή το απόλυτο, καταλυτικό φαινόμενο της κομματοκρατίας.
Η πολιτειακή μεταβολή προς την Δημοκρατία, η ελευθερία προς την οποία περήφανα τότε ανατείναμε ψυχή και ελπίδες, έμελλε εξ αρχής, δυστυχώς, να φαλκιδευτεί καίρια υπό την στρεβλή εξουσιαστική αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα, εκκινώντας ως θεσμικοί εκφραστές της λαϊκής βούλησης, κρατούν, δηλαδή άρχουν, κυριαρχούν ρυθμιστικά, πλην όμως αθέμιτα, επί κάθε άλλου θεσμού Δημοκρατικής νομιμότητας, ακόμη και Συνταγματικής περιωπής (Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη).
Σήμερα, μετά από σαράντα χρόνια Μεταπολιτευτικού βίου και αδιάλειπτης διασποράς της, η κομματοκρατία, γιγαντωμένη στην πραγματική ζωή, όχι στους μύθους, δαιδαλώδης πέρα από κάθε φαντασία, έχει παρεμβατικά διαποτίσει κάθε θεσμό, τομέα, εκδήλωση, σημείο και πτυχή της Δημόσιας ζωής. Δεν υπάρχει διάρθρωση του Διοικητικού μηχανισμού ή της λειτουργίας του Κράτους, αξιολογική διαδικασία ή δικαιοδοσία, ανέγγιχτη από το μακρύ της χέρι και τις ποικίλες μεθοδεύσεις της, από την λαθροχειρία και το νομιμοφανές, έως το νομότυπο, όταν υποκρύπτει σκανδαλώδης εύνοια.

Η γελοιοποίηση των μνημονιακών κοντυλοφόρων συνεχίζεται...

Οι κατευθυνόμενοι κοντυλοφόροι έγραφαν πριν από κάθε καταστροφικό για τους έλληνες πολίτες μέτρο, ότι δεν επρόκειτο να περάσει από τη Βουλή. Έβγαιναν και κάτι "ιδιόμορφοι" βουλευτές και ορκίζονταν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ψηφίσουν τόσο αντιλαϊκά μέτρα.

Πριν την ψηφοφορία, άλλαζε λίγο η διατύπωση σε κάποιο μέτρο και - ω του θαύματος - όλοι οι κυβερνητικοί βουλευτές θεωρούσαν ότι το εν λόγω νομοσχέδιο είχε γίνει πλέον φιλολαϊκό και το ψήφιζαν και με τα δυο χέρια, κραυγάζοντας το συνηθισμένο ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ.
Όσο για τους "υπεύθυνους" κοντυλοφόρους, κατάπιναν τη γλώσσα τους (ή μάλλον, για να το εκσυγχρονίσουμε, κατάπιναν το πληκτρολόγιό τους) και περνούσαν σε άλλες αναλύσεις για τα απαραίτητα επόμενα μέτρα, προκειμένου "να πάρουμε τη δόση μας".
Τελευταία, το τροπάριο έχει αλλάξει. Είναι πια βέβαιο ότι οποιοδήποτε νομοσχέδιο έλθει στη Βουλή θα ψηφιστεί. Έτσι, έχουν αρχίσει να κόπτονται για τα κοινοβούλια των άλλων χωρών της ευρωζώνης. Όποια πρόταση, λοιπόν, γίνει από οποιαδήποτε πλευρά για μείωση του ελληνικού χρέους, οι ίδιοι γνωστοί κοντυλοφόροι αποκλείουν τη δυνατότητα να το φέρουμε στις ευρωπαϊκές επιτροπές, επειδή δεν πρόκειται να το ψηφίσουν τα κοινοβούλια των χωρών που συμμετείχαν στα δάνεια που πήραμε τα τελευταία μνημονιακά χρόνια. 

Οι κυνικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε (του Κώστα Λαπαβίτσα)

Όλοι αγανακτούμε όταν ακούμε ή διαβάζουμε δηλώσεις πολιτικών ή δημοσιογράφων ότι για να σωθεί η χώρα πρέπει να πεινάσουμε. Βέβαια σ'αυτήν την "ανάγκη πείνας" δεν περιλαμβάνουν τους εαυτούς τους, αφού εξακολουθούν να απολαμβάνουν έσοδα και προνόμια, όπως και προ κρίσης. Επίσης δεν έχουν θιγεί - αντίθετα έχουν ωφεληθεί - οι επιχειρηματίες-εργοδότες των παραπάνω πολιτικών και δημοσιογράφων. Η φτώχεια αφορά μόνο όσους εξαρτώνται από τις αποφάσεις-νόμους των υπαλλήλων τους που κυβερνούν τη χώρα. 
Στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ο Κ.Λαπαβίτσας παραθέτει σκέψεις που έχουμε κάνει σχεδόν όλοι όσοι έχουμε θιγεί από τα μέτρα που έχουν ληφθεί στο όνομα της δήθεν κρίσης, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως όχημα πλουτισμού των ήδη πλουσίων σε βάρος κυρίως μισθωτών, συνταξιούχων και μικρών επιχειρήσεων. 
Διαφωνώ μόνο, στην - έστω και ειρωνικά διατυπωμένη μέσα σε εισαγωγικά - τοποθέτηση πολιτικών-δημοσιογράφων στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων. Ούτε σαν αστείο δεν γίνεται δεκτό, αφού με κάθε εμφάνισή τους στα κανάλια ή κάθε "ανάλυσή" τους σε έντυπα, το μόνο που καταφέρνουν να αποδείξουν είναι ότι ο δείκτης ευφυΐας τους είναι κάτω του μέσου όρου των ελλήνων πολιτών.

Πόσο κυνικοί είναι οι περιώνυμοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε;

«Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι.

Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.

Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο "λιτός βίος" είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.

Η συνεχής παραβίαση του Συντάγματος δεν αποτελεί πραξικόπημα;

Ότι οι βουλευτές ψηφίζουν τα νομοσχέδια που φέρνει στη βουλή η κυβέρνηση χωρίς να τα έχουν διαβάσει, είναι γνωστό σε όλους και ομολογημένο από τους ίδιους. Αναρωτιέμαι όμως, αυτοί οι ίδιοι βουλευτές έχουν διαβάσει το Σύνταγμα της Ελλάδος; Έχουν καταλάβει ότι η παραβίασή του - στην οποία μετέχουν ενεργά και καθοριστικά με την ψήφο τους - επέχει ευθύνες, οι οποίες θα τους ζητηθούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όταν η χώρα θα γυρίσει πάλι σε δημοκρατικές συνθήκες; Κι ένα ακόμα ερώτημα: Για να χαρακτηριστεί η αναστολή και η παραβίαση άρθρων του Συντάγματος ως πραξικόπημα, είναι απαραίτητο αυτοί που τις διαπράττουν να φοράνε στρατιωτική στολή;

Αφορμή για τα παραπάνω ερωτήματά μου στάθηκε η ψήφιση της φιλικής για τους κατέχοντες και ελέγχοντες τα ΜΜΕ τροπολογίας σε άσχετο (φυσικά) νομοσχέδιο. Αναλυτικότερα τα γράφει στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια ο Στέλιος Κούλογλου*.  

 

Το σιωπηλό πραξικόπημα

Δεν έχουμε ούτε τανκς στους δρόμους, ούτε φυλακές και ξερονήσια για τους αντιφρονούντες. Έχουμε όμως μια συστηματική παραβίαση του Συντάγματος, από τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που το Σύνταγμα ορίζει σαφώς ότι αφορούν την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και όχι το κλείσιμο της ΕΡΤ, παραδείγματος χάριν, μέχρι τις τροπολογίες όπως αυτή για τα ΜΜΕ που ψηφίστηκε χθες σε έναν νόμο που αφορούσε δωρεές ανάμεσα σε δύο νοσοκομεία.

Κανονικά, αν υπήρχε στοιχειώδης σεβασμός στο Σύνταγμα, η τροπολογία που προκάλεσε χθες την αποχώρηση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από την Βουλή καθώς και την απεργία της ΕΣΗΕΑ, δεν θα έπρεπε ούτε καν να είχε μπει για συζήτηση. Το άρθρο 74, παράγραφος 5 του Συντάγματος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία: «Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση».

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι (του Σταύρου Λυγερού)

Πού θα πάνε οι ψήφοι των τέως ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι η μεγάλη ανησυχία των κυβερνώντων και των ξένων αφεντικών τους. Έτσι δοκιμάζουν να δημιουργήσουν νέα κόμματα που θα εγκλωβίσουν τις ψήφους αυτές, πριν πάνε σε κόμματα που θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους "δανειστες". Περισσότερα όμως για τις δικές μου απόψεις θα γράψω αύριο. 
Σήμερα προτείνω να διαβάσουμε το σχετικό άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που αναδημοσιεύω πιο κάτω, στο οποίο περιγράφει με τη γνωστή σαφήνειά του την κατάσταση και το ...πρόβλημα.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι
 
Οι επικείμενες ευρωεκλογές βρίσκουν τον άλλοτε κεντροαριστερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο κατακερματισμένο, αλλά και αποδεκατισμένο. Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο και τη μονοδιάστατη λιτότητα, που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, το οδή­γησε στην εκλογική κατάρρευση και τώρα πλέον στα πρόθυρα της πολιτικής εξαφάνι­σης. Η Κεντροαριστερά δεν έπαψε να είναι ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπο­λιτικούς χώρους. Απλώς οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έπαψαν να θεωρούν το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πολιτικοκομματικό εκφραστή τους, όπως συνέβαινε καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Ο ρόλος των τηλεδημοσιογράφων στην κυβερνητική προπαγάνδα

Ο ρόλος που παίζουν συγκεκριμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι, που από τις συχνότητες των συστημικών καναλιών προωθούν την κυβερνητική προπαγάνδα, είναι αλήθεια ότι ενοχλεί όλο και περισσότερους πολίτες, αφού όλο και περισσότεροι πολίτες σταματούν να τρέφονται με κουτόχορτο. Το κακό είναι ότι παίρνει η μπάλα και τη συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Γιατί κοντεύουμε να ξεχάσουμε πως υπάρχουν και τέτοιοι δημοσιογράφοι. Μπορούν όμως αυτοί, αν και είναι πολύ περισσότεροι, να εγγυηθούν την ύπαρξη αντικειμενικής και αμερόληπτης ενημέρωσης;
Απάντηση σ'αυτό το ερώτημα δίνει ένα ενδιαφέρον σχετικό άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου που διάβασα πρόσφατα στον Ενικό και μεταφέρω πιο κάτω ένα κομμάτι του.

 

Δημοσιογράφοι: Θύματα και «θύτες»

Σήμερα στην ΕΣΗΕΑ είναι εγγεγραμμένοι περίπου 10.000 επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Οι μισοί είναι άνεργοι. Οι υπόλοιποι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, εργάζονται σε συνθήκες «γαλέρας», κακοαμειβόμενοι, βρίσκονται στο πόδι 24 ώρες το 24ωρο, πολλές φορές χωρίς ασφάλιση, τελούν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της εκάστοτε «γραμμής» του τάδε ή του δείνα εργολάβου στα ΜΜΕ, ζουν με το άγχος αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα. Αυτοί είναι, που συγκροτούν τις θανατερές στατιστικές με τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από κάθε άλλο επαγγελματικό πεδίο στο χώρο των «εργατών του λόγου».
Φυσικά υπάρχει και μια μικρή μειοψηφία που συγκροτεί το «ανφάντ γκατέ» αυτού που θα λέγαμε «συστημική δημοσιογραφία». Ένα μέρος της χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφία ως πασαρέλα συμμετοχής της στο κλαμπ των «VIPs». Ένα άλλο αποτελεί κρίκο της αλυσίδας του θεάματος. Ένα τρίτο υπηρετεί δυο και τρεις «αφεντάδες» ταυτόχρονα, όχι γιατί πρέπει να βγάζει το ψωμί της, αλλά γιατί έτσι εξασφαλίζει το παντεσπάνι της. Και φυσικά έχουμε το πολιτικό κομμάτι αυτής της κατηγορίας, το οποίο:

Η υποταγή της ενημέρωσης ολοκληρώθηκε

Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό και άκρως διαφωτιστικό άρθρο/σχόλιο της Ματίνας Παπαχριστούδη που αφορούσε το τοπίο της ενημέρωσης των πολιτών, όπως έχει διαμορφωθεί μετά από τρία μνημονιακά χρόνια, διάβασα στο τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC και νομίζω ότι παρουσιάζει ενδιαφέρον, ώστε να το διαβάσουν όσοι δεν έχουν αγοράσει (ακόμα) το τεύχος αυτό.

 

Η υποταγή της ενημέρωσης ολοκληρώθηκε
 (της Μ.Παπαχριστούδη)

Ήταν νομίζω το 2010 όταν ο Μπόμπ Τράα, ως έμπει­ρος πλέον τοποτηρητής των δυνάμεων του ΔΝΤ, περιέγραφε στην έκθεσή του για το καθεστώς της Ελλάδας, πώς πρέπει να σπάσει η διαπλοκή της τριγωνι­κής σχέσης μεταξύ τραπεζών, πολιτικής και media. Ο έλεγχος των ΜΜΕ και της προσφερόμενης ενημέρωσης, σύμφωνα με τα στελέχη της τρόικα και του ΔΝΤ, έπρεπε να ξεφύγει από το κατεστημένο της ελληνικής διαπλο­κής. Θυμόμαστε επίσης πως στο κοινοβούλιο έγινε η επίσημη παραδοχή κορυφαίου στελέχους εταιρίας πολι­τικής επικοινωνίας πως το ΔΝΤ πλήρωσε για τα «σεμι­νάρια» επικοινωνίας σε δημοσιογράφους, το περίφημο think tank στη διαχείριση και κατασκευή της πραγμα­τικότητας επί εντύπων και τηλεοπτικών σελίδων. Τελευταίο στοιχείο στον αθέατο κόσμο της επικοινωνιακής διαχείρισης είναι η παραδοχή του τηλεσχολιαστή του Mega και δημοσιολόγου-διαμορφωτή Γιάννη Πρετεντέρη στο βιβλίο του, πως αποδέχθηκαν οι δημο­σιογράφοι να πουν ψέματα για το ελληνικό χρέος. Ο ίδιος το χαρακτήρισε «αυτοσυγκράτηση».

Κοινωνική Καταστροφή και Καθεστωτικές Μεθοδεύσεις (του Σταύρου Λυγερού)

Στα προπαγανδιστικά κόλπα των κυβερνητικών εταίρων επικεντρώνεται το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα. Μετά την εξαπάτηση των πολιτών προεκλογικά με φρούδες υποσχέσεις, με τις οποίες υφάρπαξαν τις απαραίτητες ψήφους, συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν το λαό από τα πραγματικά προβλήματά του, "αντιπολιτευόμενοι"(!) το ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο αποτέλεσμα από αυτή τους την προσπάθεια είναι η καταβαράθρωση της αξιοπιστίας των υποτελών τους ΜΜΕ μέσω των οποίων ασκούν αυτή την παιδαριώδη προπαγάνδα. Τα επόμενα θα τα γευτούν οσονούπω, όπως αναφέρει παρακάτω και ο κ.Λυγερός.  

Κοινωνική Καταστροφή και Καθεστωτικές Μεθοδεύσεις

Μπορεί οι Σαμαράς και Βενιζέλος να επιδίδονται σε επικοινωνιακές ασκή­σεις αισιοδοξίας, αλλά η πραγματικότητα δεν επιτρέπει ακόμα και στους δεδηλωμένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να «αγορά­σουν» την κυβερνητική προπαγάνδα. Η κρίση έχει προσλάβει διαστάσεις οικο­νομικής και κοινωνικής καταστροφής Οι στατιστικές μόνο εν μέρει καταγράφουν το μέγεθος της καταστροφής αυτής.

Δίπλα στο ενάμισι εκατομμύριο ανέρ­γων που ωθείται στην εξαθλίωση είναι και το ενάμισι εκατομμύριο εργαζομένων που έχουν μήνες να πληρωθούν. Αλλά και όσοι έχουν ακόμα εισόδημα το βλέπουν συνεχώς να συρρικνώνεται Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι λόγω των αλλεπάλ­ληλων περικοπών, ενώ το πλήθος των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και ελεύ­θερων επαγγελματιών λόγω της κατακόρυφης πτώσης του τζίρου τους. Την ίδια περίοδο, οι φορολογικές υποχρεώσεις εκτοξεύονται, καθιστώντας το διαθέσιμο εισόδημα περισσότερο ή λιγότερο ανε­παρκές για την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών επιβίωσης.

Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις η κυ­βέρνηση Σαμαρά έχει στρέψει τη συντρι­πτική πλειονότητα των πολιτών εναντίον της. Για να δημιουργήσει αντιπερισπα­σμό, επιχειρεί να μετατρέψει τα καυτά οικονομικοκοινωνικά προβλήματα σε αντι­κείμενο διένεξης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια, επιχειρεί προπαγανδιστικά να τον εμφανίσει όχι ως αντίπαλο κόμμα με διαφορετική ιδεολογία και πολιτική, αλλά σαν κόμμα περιορισμένης νομιμότητας, σαν κόμμα που έχει το ένα πόδι εντός του συνταγματικού τόξου και το άλλο εκτός.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σωσίβιο για τους υπόλογους;

Το άρθρο αυτό του Χρήστου Γιανναρά παρουσιάζει την πραγματικότητα, έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι νηφάλιοι πολίτες στις συζητήσεις τους. Μια πραγματικότητα που αναφέρεται τόσο στους δημοσιογράφους και το είδος της ενημέρωσης που παρέχουν, όσο και στα πολιτικά κόμματα και την εικόνα που μεταδίδουν στους πολίτες.

Όσον αφορά τους έντιμους δημοσιογράφους, ευτυχώς που, σε μια εποχή που οι πωλήσεις των εφημερίδων παρουσιάζουν εντυπωσιακή πτώση, υπάρχει το διαδίκτυο και μπορούν οι πολίτες να έχουν πρόσβαση στα γραφόμενα/λεγόμενά τους και να μην επαφίενται για την πληροφόρησή τους στους εξαγορασμένους (κατά μεγάλη πλειοψηφία) των βραδινών ειδησεογραφικών εκπομπών.

Όσον αφορά τα κόμματα, για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό, ότι οι πολίτες αποφασίζουν για την ψήφο τους με αρνητικό κριτήριο, ποιόν δηλαδή θέλουν να τιμωρήσουν και όχι με θετικό, ποιός δηλαδή πιστεύουν ότι παρουσιάζει αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Σωσίβιο για τους υπόλογους
(του Χρήστου Γιανναρά) 

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη.

Τι πιστεύει ο Noam Chomsky για τα ΜΜΕ ;

Η κρίση, εκτός από την οικονομία, έχει γκρεμίσει και τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας των ΜΜΕ, ιδιαίτερα των τηλεοπτικών. Ο κάθε απλός πολίτης που ζει την πραγματικότητά του, αντιλαμβάνεται πλέον ότι τα γεγονότα που μεταδίδουν, τού τα σερβίρουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκύψουν συμπεράσματα που συμφέρουν τα Μέσα και φυσικά τους χρηματοδότες τους, αφού ελάχιστη επαφή έχουν με αυτά που ο καθένας μας βιώνει.
Ο γνωστός μας Noam Chomsky έχει να πει δυο τρία ενδιαφέροντα πράγματα πάνω στον τρόπο που χειρίζονται οι τηλεοράσεις τους καλεσμένους τους.

Υπάρχει μια καλά τεκμηριωμένη διαδικασία που χρησι­μοποιούν τα πιο σύγχρονα μέσα ενημέρωσης. Την ονομάζουν συνοπτικότητα. Είναι ένας τεχνικός όρος που προέρχεται από τη διαφήμιση. Το να είσαι συνοπτικός, σημαίνει να πεις τρεις φράσεις ανάμεσα σε δυο διαφημιστικά σποτ. Είναι ένα πολύ καλό κόλπο για να ελέγχονται οι ιδέες.

Όταν σας δίνουν την ευκαιρία να πείτε τρεις φράσεις ανά­μεσα σε δυο διαφημιστικά σποτ, έχετε δυο επιλογές: Ή αρκείστε να επαναλάβετε ένα σλόγκαν με το οποίο υποτίθεται πως συμφωνεί όλος ο κόσμος ή λέτε ό,τι σκέφτεστε και σας παίρ­νουν για τρελό, γιατί δεν έχετε το χρόνο να παρουσιάσετε την ελάχιστη απόδειξη έτσι ώστε να υποστηρίξετε όσα έχετε πει.

Umberto Eco: Επικρίνοντας τα ΜΜΕ

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης υπήρξαν ανέκαθεν αντικείμενο κριτικής - και όχι άδικα - τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες. 

Ο Umberto Eco έχει ασχοληθεί πολλές φορές με τα μέσα της χώρας του κι έχει επικρίνει τον τρόπο που λειτουργούν και επηρεάζουν τις μάζες.

Από το βιβλίο του "Κήνσορες και Θεράποντες" που κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1964, διάλεξα ένα τμήμα στο οποίο περιλαμβάνονται 15 επικριτικά σχόλια για τα mass media. Ο λόγος; Επειδή μοιάζουν να ισχύουν για τα Μέσα όλων των χωρών σε όλες τις εποχές.

Διαβάστε και κρίνετε αν κάτι από τα παρακάτω δεν ισχύει και σήμερα, μισό αιώνα μετά!

Από τις ποικίλες κριτικές για τη μαζική κουλτούρα υψώνονται ορισμένες κυρίαρχες επικρίσεις, τις οποίες θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας. 

1) Τα mass media απευθύνονται σ’ ένα ετερογενές κοινό και ε­ξειδικεύονται βάσει «μέσων προτιμήσεων», αποφεύγοντας τις αυθεντικές λύσεις. 

2) Κατά την έννοια αυτή, με την παγκόσμια διάχυση μιας «κουλτούρας» «ομογενούς» τύπου καταστρέφονται τα επιμέρους πολιτιστικά χαρακτηριστικά κάθε εθνικής ομά­δας. 

3) Τα mass media απευθύνονται σ’ ένα κοινό που δεν έχει συ­νείδηση του εαυτού του ως κοινωνικής ομάδας με κάποια χαρακτηριστικά, επομένως, το κοινό δεν μπορεί να προ­βάλει απαιτήσεις από τη μαζική κουλτούρα, αλλά να υπο­ταχθεί στις προτάσεις της, χωρίς να ξέρει ότι υποτάσσε­ται. 

4) Τα mass media τείνουν να υποβαθμίσουν την υπάρχουσα καλαισθησία, δίχως να προωθούν μια ανανέωση των ευαι­σθησιών. Ακόμη κι όταν μοιάζουν να έρχονται σε ρήξη με τις παραδόσεις τεχνοτροπίας, στην πραγματικότητα προ­σαρμόζονται σε μια, κοινώς ομολογούμενη πλέον, διάδο­ση τρόπων έκφρασης και μορφών, οι οποίοι είναι από και­ρό διάχυτοι σ’ ένα επίπεδο ανώτερης παιδείας, μεταφέροντάς τους σ’ ένα κατώτερο επίπεδο. Ομολογώντας όσα ή­δη έχουν αφομοιωθεί, αναπτύσσουν λειτουργίες απλής συ­ντήρησης.

5) Τα mass media τείνουν να προκαλέσουν αισθήματα ζωηρά και αστόχαστα με άλλα λόγια, αντί να συμβολίσουν ένα συναίσθημα ή να το απεικονίσουν, το προκαλούν αντί να το υποδηλώσουν, το παραδίδουν συσκευασμένο εκ των προτέρων. Κατ’ αυτήν την έννοια, είναι τυπικός ο ρόλος της εικόνας σε σχέση με το νόημα επίσης της μουσικής ως ερεθίσματος των αισθήσεων, παρά ως μορφής που προκαλεί στοχασμό.

Μίνι ανασκόπηση: ΕΡΤ, ανασχηματισμός, Βορίδης και άλλα ...ελληνικά

Είναι γεγονός ότι τον μήνα που πέρασε - όπως και κάθε μήνα άλλωστε - δεν έλειψαν τα γεγονότα στη χώρα μας.

Ο Ιούνιος σίγουρα σημαδεύτηκε από το κλείσιμο της ΕΡΤ. Βέβαια όχι τόσο από το γεγονός καθαυτό, όσο από τον τρόπο που έγινε. Έναν τρόπο που χαρακτηρίζει άλλου τύπου καθεστώτα, που ελάχιστη σχέση έχουν με τη δημοκρατία. ‘Έναν τρόπο που δεν είχαν τολμήσει να ακολουθήσουν στο παρελθόν στη χώρα μας ούτε δικτατορικά καθεστώτα!

Για το λόγο που η κυβέρνηση – για την ακρίβεια ο πρωθυπουργός – προχώρησε σ’αυτή την ενέργεια έχουν γραφεί διάφορα. Πάντως,

·      είτε φταίνε οι απεργίες των εργαζομένων σε ημερομηνίες που η κυβέρνηση θα ήθελε την ΕΡΤ σε λειτουργεία,

·      είτε φάνηκε η εύκολη λύση προκειμένου να μειωθούν οι υπάλληλοι του δημοσίου (είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι της ΕΡΤ;) κατά έναν αριθμό που είχε απαιτηθεί από την τρόικα (πέσαμε όλοι στην παγίδα να μην βλέπουμε πια τους εργαζόμενους ή τους άνεργους σαν ανθρώπινες ψυχές, αλλά σαν αριθμούς),

·      είτε επειδή η κυβέρνηση δεν χρειάζεται κρατικό κανάλι για να προπαγανδίζει το – ανύπαρκτο - έργο της, εφόσον υπάρχουν 3-4 κανάλια που κάνουν πολύ καλά αυτή τη δουλειά,

·      είτε για κάποιους πολιτικούς λόγους, αφού οικονομικοί λόγοι έχει αποδειχθεί ότι δεν υπήρχαν, εφόσον η ΕΡΤ ήταν πλεονασματική,

η κίνηση αυτή περισσότερο από τις οθόνες στα σπίτια μας αμαύρωσε την εικόνα του πρωθυπουργού.

Τί κρύβεται πίσω από το κλείσιμο της ΕΡΤ;

Ο Γιώργος Πλειός, καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, έδωσε συνέντευξη στον Παύλο Κλαυδιανό και τη Χρυσούλα Πατσού για το θέμα της ΕΡΤ.
Είναι διαφωτιστικά όσα λέει και αυτό είναι φυσικό, αφού πρόκειται για ένα γνώστη του αντικειμένου. Μετά τα τόσα αλλοπρόσαλλα μας έχουν σερβίρει τα κατευθυνόμενα από την υπόδουλη στην τρόικα κυβέρνηση κανάλια, ας ακούσουμε και μια ψύχραιμη και λογική άποψη για το ρόλο της δημόσιας και της ιδιωτικής τηλεόρασης, καθώς και πώς εμπλέκονται σ'αυτό το παιχνίδι κράτος και καναλάρχες.

Γιατί κατά τη γνώμη σου η κυβέρνηση πήρε την απόφαση να κλείσει την ΕΡΤ σε αυτή τη χρονική στιγμή; Ποιοι ήταν οι λόγοι;
Αφορμή αποτέλεσε, μάλλον, η απεργία των εργαζομένων της ΠΟΣΠΕΡΤ κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Σαμαρά στην Κίνα. Ματαίωσε την προβολή του «success story». Στο μνημόνιο αναφέρεται, όντως, η απόλυση των υπαλλήλων της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά αυτό το πρόσθεσε η ελληνική κυβέρνηση. Η τρόικα ενδιαφέρεται για τον συνολικό αριθμό που θα απολυθούν. Οι λόγοι, γι’ αυτό, δεν είναι οικονομικοί. Πρώτον, γιατί η ΕΡΤ είχε κατορθώσει πριν λίγο καιρό να είναι κερδοφόρα. Δεύτερον, το κράτος παρακρατεί το 25% των εσόδων της ΕΡΤ και το κατευθύνει προς τον κρατικό προϋπολογισμό. Τρίτον, η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν εκείνη που διόρισε από το παράθυρο 28 ανθρώπους με μισθό μέχρι και 4.000 ευρώ. Για παράδειγμα, απλοί γραμματείς έπαιρναν 2.000 ευρώ το μήνα. Τα άτομα αυτά διορίστηκαν ως σύμβουλοι ειδικών θεμάτων και κόστιζαν 1.000.000 ευρώ το χρόνο. Η ίδια κυβέρνηση τώρα ισχυρίζεται ότι υπάρχει σπατάλη και διαφθορά. Οι λόγοι του κλεισίματος, λοιπόν, είναι καθαρά πολιτικοί και ιδεολογικοί. Φαίνεται παράδοξο αυτό διότι κατά το παρελθόν ασκήθηκε πολλή κριτική – και εγώ μαζί – στην ΕΡΤ για το γεγονός ότι αποτελούσε ένα εργαλείο προπαγάνδας στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό είναι αληθές, όμως η σύγκριση είναι υπέρ της, όταν γίνεται με την ιδιωτική τηλεόραση.