Είναι ένα ερώτημα που το ακούμε συχνά. Πολλούς έχει απασχολήσει και πολλές απαντήσεις έχουν δοθεί. Σήμερα φιλοξενούμε εδώ τον προβληματισμό του Μιχάλη Κόκκινου, που πηγάζει από την συνεχώς αυξανόμενη διαφοροποίηση της Γερμανίας από τις υπόλοιπες χώρες της ..."Ενωμένης" Ευρώπης.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Ή ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ;
Το 1953, από το βήμα του πανεπιστημίου τον Αμβούργου, ο Τόμας Μαν καλούσε τους Γερμανούς να μην επιδιώξουν ξανά τη δημιουργία μιας «γερμανικής Ευρώπης». Τώρα, όμως, ως αποτέλεσμα της κρίσης του ευρώ, φαίνεται να έχουμε οδηγηθεί ακριβώς εκεί: η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης είναι σήμερα σε θέση να επιβάλλει τους όρους της, ώστε οι αδύναμες χώρες του ευρώ να συνεχίσουν να δανείζονται, σε τέτοιο βαθμό που η δημοκρατική αυτονομία των Κοινοβουλίων της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας -και τελικά και της ίδιας της Γερμανίας- γκρεμίζεται.
Η αυξανόμενη γερμανική ισχύς, σε συνδυασμό με την επίσης αυξανόμενη δυσαρέσκεια απέναντι σε αυτήν την ισχύ, αποτελούν επί του παρόντος τις δυο βασικές θεματικές της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αυτό από ιστορική σκοπιά αποτελεί ειρωνεία, δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός του κοινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος από τη δεκαετία του 1950 και μετά ήταν να δοθεί ένα οριστικό τέλος στην ιδέα ότι η Γερμανία είναι πολύ ισχυρή για να συνυπάρχει άνετα με τους γείτονές της.
Μπορεί η Γερμανία να βάλει νερό στο κρασί της; Mπορούν οι χώρες του νότου να ακολουθήσουν δική τους κοινή πολιτική/στρατηγική; Υπάρχουν λύσεις ώστε να μην οδηγηθούμε σε διάσπαση της ευρωζώνης;
Αυτό και πολλά άλλα ερωτήματα είναι που μας προβληματίζουν. Θα προσπαθούμε με άρθρα σαν κι αυτό να βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Ή ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ;
Το 1953, από το βήμα του πανεπιστημίου τον Αμβούργου, ο Τόμας Μαν καλούσε τους Γερμανούς να μην επιδιώξουν ξανά τη δημιουργία μιας «γερμανικής Ευρώπης». Τώρα, όμως, ως αποτέλεσμα της κρίσης του ευρώ, φαίνεται να έχουμε οδηγηθεί ακριβώς εκεί: η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης είναι σήμερα σε θέση να επιβάλλει τους όρους της, ώστε οι αδύναμες χώρες του ευρώ να συνεχίσουν να δανείζονται, σε τέτοιο βαθμό που η δημοκρατική αυτονομία των Κοινοβουλίων της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας -και τελικά και της ίδιας της Γερμανίας- γκρεμίζεται.Η αυξανόμενη γερμανική ισχύς, σε συνδυασμό με την επίσης αυξανόμενη δυσαρέσκεια απέναντι σε αυτήν την ισχύ, αποτελούν επί του παρόντος τις δυο βασικές θεματικές της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αυτό από ιστορική σκοπιά αποτελεί ειρωνεία, δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός του κοινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος από τη δεκαετία του 1950 και μετά ήταν να δοθεί ένα οριστικό τέλος στην ιδέα ότι η Γερμανία είναι πολύ ισχυρή για να συνυπάρχει άνετα με τους γείτονές της.
