Μια κραυγή από τον Αζίζ Νεσίν

Για σήμερα έχω ένα ποίημα του Αζίζ Νεσίν, που το νόημά του δεν νομίζω πως ξεφεύγει από την ατμόσφαιρα aυτού του blog.
Επίσης μπορείτε να δείτε και να ακούσετε να το απαγγέλλει η Μαριέττα Ριάλδη.

 

Σώπα... μη μιλάς, είναι ντροπή

κοψ'την γλώσσα σου

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγανε

"σώπα"

Στο σχολείο μου κρύβανε την αλήθεια την μισή,

μου λέγανε"εσένα τι σε νοιάζει; σώπα"

με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα,

και μούλεγε

"κοίτα μη πεις τίποτα, σσσ..σώπα"