Εκπρόσωποι του έθνους ή… συντεχνίας; (του Ν.Χατζηνικολάου)

Το θέμα με την εξαίρεση των πρώην βουλευτών από τα δυσμενή μέτρα του νέου ασφαλιστικού εξαγρίωσε τον ελληνικό λαό, που είδε για μια ακόμα φορά τους πολιτικούς να επιβεβαιώνουν την πεποίθηση όλων των υπολοίπων, ότι είναι πιο ίσοι από εμάς τους δυστυχείς. Το γεγονός ότι αποσύρθηκε η επίμαχη διάταξη δεν σημαίνει ότι δεν θα βρουν άλλους τρόπους να αποφύγουν να συμμετάσχουν σε όσα περιμένουν τους Έλληνες ασφαλισμένους. Η πείρα μάς έχει διδάξει ότι οι βουλευτές αποτελούν την πιο συμπαγή και ευρηματική για τα συμφέροντά τους συντεχνία στην ελληνική επικράτεια.
Το άρθρο του Ν.Χατζηνικολάου που αναδημοσιεύω από την Real News της Κυριακής περιγράφει πολύ εύγλωττα το συγκεκριμένο θέμα με έντονους τόνους, μήπως και ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα, έστω και τώρα. Μάταιος κόπος!
Πάντως, θα ήθελα να διαφοροποιηθώ σε 2-3 σημεία του άρθρου. 
Πρώτον, η ελληνική κοινωνία δεν ένιωσε έκπληξη από τη συγκεκριμένη διάταξη, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που οι βουλευτές ευλογούν τα γένια τους. Οργή ναι, έκπληξη όχι!
Δεύτερον, είναι γεγονός ότι η κοινωνία βράζει, αγανακτεί αλλά συνεχίζει να υπομένει τα βασανιστήρια των μνημονίων με χαρακτηριστική απάθεια. Οι όποιες αντιδράσεις είναι αποσπασματικές και μεμονωμένες.
Τρίτον, στην πολύ σωστή αναφορά του στην εξαρτημένη δικαιοσύνη θα συμπλήρωνα ως πρόταση την κατάργηση σύνδεσης των αμοιβών δικαστικών και βουλευτών που λειτουργεί ως τροχοπέδη στην άσκηση διώξεων εναντίον παρανομούντων πολιτικών, ώστε να είχε τη βούληση η τρίτη εξουσία να χρησιμοποιήσει τα ελάχιστα παράθυρα που υπάρχουν στους προστατευτικούς για τους πολιτικούς νόμους.
Πάντως το άρθρο εκφράζει πλήρως και τις θέσεις αυτού του blog και είναι μια γροθιά στο στομάχι του άρρωστου συστήματος που καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό. Ιδιαίτερα επισημαίνω την παράγραφο, στην οποία ο αρθρογράφος αναφέρεται στη συνεχή συγκάλυψη των πολιτικών σκανδάλων.

ΜΠΟΡΕΙ η διάταξη για την εξαίρεση πρώην βουλευτών και δηµάρχων από τις προβλέψεις του νέου ασφαλιστικού νοµοσχεδίου τελικά να αποσύρθηκε «µε εντολή του πρωθυπουργού», µετά τις οξύτατες αντιδράσεις που ξέσπασαν, αλλά η ζηµιά για τον ήδη απαξιωµένο πολιτικό µας κόσµο είχε γίνει. Η ελληνική κοινωνία είδε να επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά η παγιωµένη πλέον αντίληψη ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας µας είναι στη µεγάλη του πλειονότητα κατώτερο των περιστάσεων. Και κυρίως διαπίστωσε και πάλι ότι οι Έλληνες πολιτικοί µπορεί να αδυνατούν να συνεννοηθούν, να συναινέσουν και να συνεργασθούν για την αντιµετώπιση της κρίσης και των µεγάλων εθνικών µας θεµάτων, αλλά το πράττουν µε αξιοσηµείωτη ευκολία όταν πρόκειται για τα προσωπικά τους συµφέροντα και τις συντεχνιακές τους επιδιώξεις.

300 βουλευτές είναι πολλοί !!!

Πολλή κουβέντα έχει γίνει τελευταία για τις βουλευτικές αποζημιώσεις.
Σε μια εποχή που υποτίθεται ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει οικονομίες μειώνοντας τους μισθούς οικογενειαρχών, κλέβοντας τις εισφορές των απόμαχων της εργασίας μειώνοντας τις συντάξεις που δικαιούνται, πνίγοντας το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού στους φόρους, -και άλλα και άλλα, που τα ξέρετε-, γιατί δεν προχωράει στη μείωση του αριθμού των βουλευτών; Πόσο στοιχίζει ένας βουλευτής στην ελληνική οικονομία μέσα σ'ένα χρόνο, αν συνυπολογίσουμε στην αμοιβή του, τους μισθούς των συμβούλων του, την αγορά πανάκριβου αυτοκινήτου, χώρια οι άλλες παροχές;
Εντάξει, μη γελάτε, το ερώτημα είναι ακαδημαϊκό! Γιατί ακολουθεί ένα άλλο ερώτημα με προφανή απάντηση: Ποιός θα ψηφίσει τη μείωση του αριθμού τους; 
Θα συμπληρώσω πάντως ότι καλό και ωφέλιμο θα ήταν να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών σε 200 (όπως μπορεί να γίνει με βάση το ισχύον Σύνταγμα) και, όταν με το καλό γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος, να γίνουν 100 (και πολλοί μάς είναι). Πιστεύει κανείς ότι μας χρειάζονται περισσότεροι; 
Τη στιγμή που λόγω της κομματικής πειθαρχίας λειτουργούν σαν πιόνια/ψήφοι χωρίς δικαίωμα δικής τους γνώμης;

Σε αυτό το blog δεν συνηθίζω να αναρτώ λεγόμενα ή γραφόμενα βουλευτών, αφενός επειδή δεν τρέφω καμιά εκτίμηση για την παιδεία τους (πλην ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων), αφετέρου για να μην χρωματιστεί (το blog) πολιτικά. Η μόνη σταθερή πολιτική γραμμή σ'αυτή τη σελίδα, άλλωστε, είναι η άποψη ότι τα μνημόνια βλάπτουν σοβαρά τους Έλληνες πολίτες, ...για τα υπόλοιπα το συζητάμε. 
Σήμερα όμως θα αναρτήσω την πρόταση του βουλευτή της ΔΗΜΑΡ (της επονομαζόμενης και ΠΑΡΩΝ) Γιάννη Πανούση για τις βουλευτικές αποζημιώσεις, όχι επειδή έχω γι'αυτόν διαφορετική γνώμη (αφού κι αυτός στις κρίσιμες ψηφοφορίες στη βουλή δηλώνει απλά "παρών", παρόλο που τον πληρώνουμε για να έχει άποψη), αλλά επειδή πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο θα χρειαστεί στο μέλλον να ξαναθυμηθούμε αυτά που γράφει.

Η ανάρτηση του Γ.Πανούση:
"Βουλευτές και «βολευτικές» δια-κρίσεις
Την παραίτησή σου για παράδειγμα
που δεν σου δίδαξαν
οι χίλιες ήττες.
Λελή Πρωίμου, Θεός ένδον
Θαύματα δεν γίνονται. Ανατροπές όμως χρειάζονται. Προτείνω:
1. Οι βουλευτές να μην έχουν ειδική αποζημίωση αλλά να εισπράττουν το μισθό τους παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες ή ν’ ασκούν το επάγγελμά τους. Μόνον έξοδα παράστασης μέχρι 500 € το μήνα επιτρέπονται όταν δικαιολογούνται (παρίστανται δηλαδή καθημερινά στις συνεδριάσεις της Βουλής).