Τα δύο σενάρια για την ΕΤΕ και ο στόχος του 10%

Έπεσε στα χέρια μου το φυλλάδιο μιας παράταξης εργαζομένων στην Εθνική Τράπεζα. Αναφερόταν λεπτομερώς στο θέμα της μη συγχώνευσης της Τράπεζας στην οποία εργάζονται με την Eurobank.
Από τα αναγραφόμενα στο τετρασέλιδο αυτό φυλλάδιο διάλεξα το κομμάτι που θεωρώ ότι έχει περισσότερο γενικό ενδιαφέρον και είναι διαφωτιστικό για όλους μας.

Τα δύο σενάρια για την ΕΤΕ και ο στόχος του 10%

Με βάση το νόμο πλαίσιο για το ΤΧΣ, δύο είναι τα σενάρια για την τύχη της ΕΤΕ.

Αν επιτευχθεί ο στόχος για κάλυψη του 10% της Αύξησης Μετοχικού Κεφαλαίου (800 εκ. ευρώ), οι μέτοχοι της τράπεζας διατηρούν το μάνατζμεντ. Στην αντίθετη περίπτωση, ο έλεγχος της ΕΤΕ περνά αποκλειστικά στο ΤΧΣ.

Η διοίκηση της ΕΤΕ κάνει το “νυν υπέρ πάντων αγώνα” για να συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσό των 800 εκ. Αξίζει, όμως, να αναλυθεί, τι ακριβώς θα συμβεί στην περίπτωση που το εγχείρημα πετύχει.

Στο απαιτούμενο 10% της ΑΜΚ, όπως μέχρι σήμερα πληροφορούμαστε, δεν θα προσμετρηθεί η συμμετοχή των ασφαλιστικών ταμείων που είναι ΝΠΔΔ (ΙΚΑ-ΟΑΕΕ κλπ), όπως και των υπόλοιπων δημόσιων φορέων που είναι μέτοχοι (πχ Εκκλησία). Άρα το ποσοστό του 10% θα πρέπει να καλυφθεί αποκλειστικά από ιδιωτικά κεφάλαια, με την ΕΤΕ να απευθύνεται στο εγχώριο βιομηχανικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο. Οι φήμες, μάλιστα, που θέλουν την οικογένεια Λάτση να ενδιαφέρεται να μπει δυναμικά στην ΑΜΚ, αποκαλύπτουν αρκετές “σκοτεινές” πτυχές της εξαγοράς της Eurobank, που έγινε χωρίς την υποχρέωσή των μέχρι πρότινος ιδιοκτητών της να την ανακεφαλαιοποιήσουν.
Με δεδομένο, ότι το υπόλοιπο 90% της ΑΜΚ θα καλυφθεί από το ΤΧΣ, είναι φανερό, ότι μετά την ολοκλήρωση της ΑΜΚ, το ποσοστό των ασφαλιστικών ταμείων στην ΕΤΕ θα συρρικνωθεί συντριπτικά, από το 12% στο 1% περίπου. Ενώ σε ότι αφορά το 5% των ΝΠΙΔ ασφαλιστικών ταμείων ( όπως τα δικά μας ΤΥΠΕΤ, Επικούρησης και Αυτασφαλείας), ακόμη κι αν συμμετέχουν στην ΑΜΚ, θα υποστούν κι αυτά αντίστοιχη συρρίκνωση, αν δεν ασκήσουν μελλοντικά τα δικαιώματα αγοράς μετοχών (warrants).

Τα gloden boys της Eurobank ματαίωσαν τη συγχώνευση των δυο τραπεζών;

Έκπληξη ένιωσα διαβάζοντας σε ένα άρθρο σχετικό με τα σχέδια των "δανειστών" για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ότι ο λόγος που δεν προχώρησε η συγχώνευση των τραπεζών ΕΤΕ και Eurobank ήταν η αντίδραση υψηλόβαθμων στελεχών της δεύτερης τράπεζας εκ του γεγονότος ότι δεν προβλεπόταν η συμμετοχή τους στο ΔΣ του νέου τραπεζικού ομίλου. Και αυτά τα στελέχη ήταν που προκάλεσαν την παρέμβαση της τρόικας.
Αυτή η πληροφορία, αν τη θεωρήσουμε διασταυρωμένη, μου θύμισε ένα παλιότερο ναυάγιο συγχώνευσης της ΕΤΕ με την Alpha Bank τότε, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, δηλαδή λόγω αντίδρασης υψηλόβαθμων στελεχών της Alpha.
Φαίνεται ότι τα golden boys των ελληνικών τραπεζών είναι αδιόρθωτα και τελικά επικίνδυνα.

Το παρασκήνιο του «διαζυγίου» Εθνικής - Eurobank

 Η ακύρωση του «γάμου» της Εθνικής με τη Eurobank σχετίζεται με τον άμεσο κίνδυ­νο να χρειαστούν πρόσθετα κεφάλαια για τις τράπεζες αλλά και με την πρόθεση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότη­τας (ΤΧΣ), το οποίο θα αποκτήσει πιθανό­τατα το μετοχικό και ιδιοκτησιακό έλεγχο των δύο τραπεζών, να τις πουλήσει σε ιδι­ώτες αγοραστές στο μέλλον. Η λογική είναι ότι για μια μόνο τράπεζα το τίμημα είναι μικρότερο και επομένως θα είναι ευκολό­τερη η εύρεση ιδιώτη αγοραστή. Το παρα­σκήνιο για την ακύρωση της συγχώνευσης των δύο τραπεζών ξεκίνησε, σύμφωνα με πληροφορίες, πριν από δύο περίπου μήνες, όταν στελέχη της Eurobank, δυσφορώντας από το γεγονός ότι δεν προβλεπόταν η συμμετοχή τους στο Διοικητικό Συμβούλιο του τραπεζικού ομίλου που θα προέκυπτε από τη συγχώνευση, αποφάσισαν να ανα­λάβουν δράση. Πληροφορίες αναφέρουν ότι εκείνο το διάστημα πραγματοποιήθη­καν επαφές -στην Ελλάδα και στο εξωτερικό- υψηλόβαθμων τραπεζικών στελεχών με εκπροσώπους της τρόικας. Σε αυτές τις συναντήσεις, ενώ το «πράσινο φως» για τη συγχώνευση είχε καταρχάς δοθεί, οι ενδια­φερόμενοι φαίνεται να υποστήριξαν ότι θα μπορούσαν να αναζητήσουν και να βρουν ιδιώτες επενδυτές, εάν η Eurobank προχω­ρούσε μόνη της στην ανακεφαλαιοποίηση. Μεταξύ των προτάσεων που παρουσίασαν ήταν και ένα «μοντέλο» που οι εργαζό­μενοι της τράπεζας θα συμμετείχαν στην ανακεφαλαιοποίηση με την καταβολή δύο ή και τριών μισθών τους. 

Ο Adam Smith μισεί το Bitcoin (του Paul Krugman)

Σε αυτη τη γωνιά έχουμε αναφερθεί κι άλλες φορές για το virtual νόμισμα, το bitcoin. Ήρθε η σειρά του Paul Krugman να ασχοληθεί με αυτό και να συγκρίνει τις θεμελιώδεις αρχές που στηρίζεται η δημιουργία ενός τέτοιου νομίσματος με τα πιστεύω του Adam Smith. Για να δούμε με ποιό τρόπο.

Adam Smith Hates Bitcoin

There have been many good pieces written on the dubious economics of Bitcoin. One thing I haven’t seen emphasized, however, is the extent to which the whole concept of having to “mine” Bitcoins by expending real resources amounts to a drastic retrogression — a retrogression that Adam Smith would have scorned.
Smith actually wrote eloquently about the fundamental foolishness of relying on gold and silver currency, which — as he pointed out — serve only a symbolic function, yet absorbed real resources in their production, and why it would be smart to replace them with paper currency:

The gold and silver money which circulates in any country, and by means of which, the produce of its land and labour is annually circulated and distributed to the proper consumers, is, in the same manner as the ready money of the dealer, all dead stock. It is a very valuable part of the capital of the country, which produces nothing to the country. The judicious operations of banking, by substituting paper in the room of a great part of this gold and silver, enable the country to convert a great part of this dead stock into active and productive stock; into stock which produces something to the country. The gold and silver money which circulates in any country may very properly be compared to a highway, which, while it circulates and carries to market all the grass and corn of the country, produces itself not a single pile of either. The judicious operations of banking, by providing, if I may be allowed so violent a metaphor, a sort of waggon-way through the air, enable the country to convert, as it were, a great part of its highways into good pastures, and corn fields, and thereby to increase, very considerably, the annual produce of its land and labour.

Γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο (του Σταύρου Λυγερού)

Είναι γεγονός ότι η διεθνής κατάσταση αυτή την περίοδο είναι ρευστή. Ιδιαίτερα σε αυτήν την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Ρευστή από πολιτική, από οικονομική, από γεωστρατηγική άποψη. Προβλέψεις δεν μπορούν να γίνουν, ούτε και για το κοντινό μέλλον (εκτός αν ασπαστούμε την άποψη ότι όλα είναι προκαθορισμένα). Το μόνο που μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή είναι να βάλουμε τα γεγονότα σε μια σειρά, μήπως καταφέρουμε και βγάλουμε κάποιαν άκρη.

Αυτό κάνει και ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του αυτής της εβδομάδας στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Αναδιατάσσονται οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο 

Η βίαιη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε αποι­κία χρέους δεν πρόκει­ται να έχει μόνο οικο­νομικές επιπτώσεις. Ε­πηρεάζει και τις γεωπο­λιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικά εάν συνδυαστεί με την επαναπρο­σέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας που συμβολικά εκδηλώθηκε με την απολογία του Νετανιάχου προς τον Ερντογάν. Προφανώς, η συριακή κρίση διευκόλυνε τη γεφύρωση του χάσματος, δεδομένου ότι και οι δύο χώρες το επιδίωκαν.

Όσα είχε να κερδίσει ο Ερντογάν στο επίπεδο της μουσουλμανικής κοινής γνώ­μης τα έχει κερδίσει. Σε μια συγκυρία που η Ελλάδα και η Κύπρος είναι ποιοτικά απο­δυναμωμένες, θεωρεί ότι είναι ευκαιρία να βάλει χέρι στα όποια ενεργειακά κοιτά­σματά τους. Γι’ αυτό και δεν θέλει να έχει απέναντί του το Ισραήλ. Από την πλευρά τους, το βασικό κίνητρο των Ισραηλινών ήταν ο έλεγχος της Συρίας μετά την πιθα­νή ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και βεβαίως η αντιμετώπιση του Ιράν.

Η γεφύρωση του χάσματος, ωστόσο, δύσκολα θα επαναφέρει τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις στο προηγούμενο επίπεδο. Η πολιτική εμπιστοσύνη έχει διαρραγεί. Μόνο ο χρόνος θα δείξει εάν το αποτέλε­σμα θα είναι απλώς η εξομάλυνση των δι­μερών σχέσεων ή, αντιθέτως, θα αναπτυ­χθεί δυναμική στρατηγικής συνεργασίας. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, το Ισραήλ υποχρεώνεται, λόγω και της γεωπολιτικής αστάθειας, να αποδεχτεί έναν αυξημέ­νο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, θα χαράζει την πολιτική του λαμβάνοντας υπόψη τις απαιτήσεις της Άγκυρας στο Κυπριακό, στα Ελληνοτουρ­κικά και βεβαίως στο ζήτημα των ενεργει­ακών κοιτασμάτων.

Paulo Coelho: Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται

Αυτές τις μέρες διάβασα το τελευταίο βιβλίο του Paulo Coelho "Το χειρόγραφο της Άκρα". Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο με μυθιστορηματική δομή. Περισσότερο μοιάζει με ανθολόγιο εννοιών, συμβουλών και προτροπών, κάποιες από τις οποίες έχει παρουσιάσει και στα προηγούμενα βιβλία του.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα που αναδημοσιεύω. Είναι ένα κομμάτι που μπορεί κάποιος διαβάζοντάς το να κάνει και δεύτερες σκέψεις σε σύνδεση με τη πραγματικότητα που ζούμε σήμερα.
Οπλιστείτε με λίγη καλή διάθεση, λίγη φαντασία και πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου.

Στον κύκλο της φύσης δεν υπάρχει νίκη ούτε ήττα: υπάρχει κίνηση.

Ο χειμώνας μάχεται να επικρατήσει, στο τέλος όμως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη νίκη στην άνοιξη, που φέρνει μαζί της λουλούδια και χαρά.

Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευερ­γετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.

Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλ­λά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.

Στον κύκλο αυτό δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερω­θεί. Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί από τις στιγμές της δόξας.

Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδε­χτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απε­λευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.

Ο Νόαμ Τσόμσκι προτείνει να συνασπιστούν οι Νότιοι για να αντιμετωπίσουν τους γερμανούς

Τις απόψεις του Νόαμ Τσόμσκι τις έχουμε φιλοξενήσει κι άλλες φορές σε αυτή τη γωνιά. Δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι πρόκειται για τον μόνο εν ζωή διανοούμενο, του οποίου η γνώμη είναι σεβαστή από όλους, ανεξάρτητα από τυχόν διαφορετικές πεποιθήσεις τους (πολιτικές θρησκευτικές κλπ), αλλά και επειδή δείχνει να έχει σαφή και σωστή γνώση των τεκταινομένων στη χώρα μας, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια.
Παρακάτω, αναδημοσιεύω από το χθεσινό ΒΗΜΑ της 7/4/2013, συνέντευξη που παραχώρησε ο Νόαμ Τσόμσκι στον Μάκη Προβατά για δεύτερη φορά σε 18 μήνες (την προηγούμενη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ)

Συνασπισμός των Νοτίων μέσα στο ευρώ

Πριν από ενάμιση χρόνο που είχαμε ξανασυναντηθεί μας είχατε πει ότι «η πολιτική της τρόικας θα σας καταστρέψει». Αυτό πλέον έχει σχεδόν συμβεί. Από εδώ και πέρα τι;

«Δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε εύκολα να αφήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να αποκτήσει το δικό της νόμισμα, ώστε να βγει έξω από την κρίση με έναν "κανονικό τρόπο”, υποτιμώντας τη δραχμή κτλ. Αυτό το έχουν κάνει άλλα κράτη και ακούγεται πολύ εύκολο να το προτείνει κάποιος, όμως για την Ελλάδα θα είχε "κόστος”. Ταυτόχρονα η ΕΕ προσφέρει αρκετά πλεονεκτήματα και άρα μια τέτοια απόφαση θα ήταν "απρόσεκτη”. Ωστόσο υπάρχει η πρόταση που λέει "η ΕΕ να κάνει με την Ελλάδα ό,τι έγινε με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας το 1953”. Τότε που η Δύση αποφάσισε να βοηθήσει τη Δυτική Γερμανία που κατέρρεε να ανοικοδομηθεί, με αποτέλεσμα τώρα να είναι η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης. Αυτή η πρόταση είναι καλή, όμως νομίζω ότι είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί».

Εννοείτε ότι δεν θα τη δεχθούν οι Γερμανοί;

«Ναι, και όταν μιλάμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ουσία μιλάμε για τους Γερμανούς».

Επομένως βλέπετε κάποιο άμεσο φως για την Ελλάδα;

«Ναι. Αυτή η πιθανή συμπόρευση των χωρών της Νότιας Ευρώπης - Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Ελλάδα -, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και κάποια περιφερειακή χώρα όπως η Ιρλανδία, είναι μια σοβαρή ελπίδα από την οποία μπορεί να ωφεληθεί και η Ελλάδα.

Μπορεί να υπάρχουν ιδιαιτερότητες στην κάθε χώρα, αλλά στην ουσία τα προβλήματα είναι κοινά».

Όλα αυτά να γίνουν μέσα στο ευρώ;

«Φυσικά. Το ευρώ παρέχει ως κοινό νόμισμα αρκετά πλεονεκτήματα».

Βλέπετε να αναπτύσσεται άμεσα ένας μαζικός αντιγερμανισμός στη Νότια Ευρώπη; 

«Φυσικά. Η Ελλάδα πρέπει να το εκμεταλλευθεί αυτό και να γίνει μέρος ενός συνασπισμού των χωρών της Νότιας Ευρώπης, οι οποίες θα είναι μέσα στο ευρώ και θα μπορέσουν ενωμένες να αντιδράσουν απέναντι στη Γερμανία. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι και η πιο καλή λύση για την Ελλάδα». 

Είναι μύθος ότι η Ελλάδα δεν έχει επαρκή παραγωγή τροφίμων

Η προπαγανδιστική στρατηγική των ομάδων (τόσο των ξένων επικυρίαρχων ή άλλως "δανειστών", όσο και των ιθαγενών εντολοδόχων τους ή άλλως "ελληνικής κυβέρνησης" αποκαλούμενης) που στηρίζουν, επιβάλλουν κι εφαρμόζουν τα μνημόνια, αποβλέπει στην αποθάρρυνση των ελλήνων πολιτών ότι υπάρχει άλλη οδός από την καταστροφική ακολουθούμενη τα τελευταία τρία χρόνια. Βασικό μοτίβο τους, που δυστυχώς έχει πείσει όσους πολίτες δεν έχουν την απαραίτητη ενημέρωση, είναι ότι δεν υφίσταται ελληνική παραγωγική δραστηριότητα. Πρόκειται για έναν ακόμα μύθο που προβάλλεται από τα εξαρτημένα ΜΜΕ, τον οποίον έρχεται να διαψεύσει το παρακάτω άρθρο, με στοιχεία προερχόμενα από το δελτίο τύπου της ΠΑΣΕΓΕΣ του Ιανουαρίου 2012, δελτίο που εύκολα μπορεί να βρει οιοσδήποτε δύσπιστος στο διαδίκτυο.

Μύθος η διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από άλλες χώρες

 (του Νίκου Παπαδόπουλου*)

 Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε». Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.

Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα

Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% - το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού. Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει. Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, κ. Τζανέτος Καραμίχας, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου!

Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές, τα οποία είναι βασικά είδη διατροφής, η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δυο αυτά προϊόντα.

Η αυτάρκεια βρώσιμης ελιάς αυξήθηκε κατά το τελευταίο έτος κατά 61,8%, με αποτέλεσμα να καλύπτουμε το 996%(!) της ζήτησης, με το 88,3% όμως να εξάγεται. Στο λάδι η παραγωγή φτάνει επίσημα το 151% της κατανάλωσης. Στο ποσοστό αυτό, όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια τεράστια ποσότητα ατυποποίητου λαδιού που εξάγεται παρανόμως κυρίως σε γειτονικές χώρες, καθώς και ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 4,33% ελαιολάδου που εισάγεται ετησίως, χωρίς κανείς να ξέρει την αιτία.

Συνυπολογίζοντας αυτά τα ποσοστά, θα μπορούσαμε να τροφοδοτούμε με λάδι σχεδόν όλη την Ευρώπη! Φέτος, μάλιστα, παρατηρήθηκε υπερπαραγωγή ελιάς σε Πήλιο και Χαλκιδική, με αποτέλεσμα οι παραγωγοί να μην έχουν τι να κάνουν το προϊόν τους και να το αποθηκεύουν προκειμένου να πιάσουν καλύτερες τιμές μετά από κάποιους μήνες.

Κυπριακό: Η επιστροφή του Σχεδίου Ανάν και η άλλη λύση (του Στ.Λυγερού)

Για όλα τα προβλήματα που ανακύπτουν - πολιτικά, οικονομικά κ.ά. - συνήθως περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις, αλλά σπανίως προτείνουμε λύσεις. Στο άρθρο του που δημοσιεύεται αυτή τη βδομάδα στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ο κ.Σταύρος Λυγερός διατυπώνει τη δική του εναλλακτική στο Σχέδιο Ανάν πρόταση, συνυπολογίζοντας και τις πρόσφατες εξελίξεις.
Σε αυτήν την προτεινόμενη λύση, κάποιοι ίσως βρουν αδύνατα σημεία, άλλοι μπορεί να θεωρήσουν ότι χρειάζονται κάποιες τροποποιήσεις, πάντως είναι μια πρόταση, που - με λίγη καλή διάθεση - μπορεί να αποτελέσει μια βάση για συζήτηση.
Εξάλλου ο κ.Στ.Λυγερός έχει ασχοληθεί πολλές φορές στα άρθρα του με κυπριακά θέματα, οπότε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι έχει τα εχέγγυα να κάνει σχετικές ρεαλιστικές προτάσεις.

Κυπριακό: Η επιστροφή του Σχεδίου Ανάν και η άλλη λύση

Είναι κοινό μυστικό ότι μετά την κατα­στροφή του χρηματο­πιστωτικού τομέα και μετά την επιβολή του Μνημονίου θα σερβι­ριστεί παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν. Η Ουάσιγκτον, το ευρωιερατείο και η Άγκυρα θεωρούν ότι με την Κυπριακή Δημοκρατία να έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους και με τον Αναστασιάδη στην προε­δρία έχουν μοναδική ευκαιρία να επιβά­λουν αυτό που ο κυπριακός Ελληνισμός απέρριψε στο δημοψήφισμα του 2004 με το συντριπτικό 76%. Οι διψασμένοι για ενέργεια Τούρκοι επιδιώκουν να βάλουν χέρι στον ενεργειακό πλούτο της Κυπρια­κής Δημοκρατίας. Έχουν, λοιπόν, πρόσθετο λόγο να προωθούν λύση τύπου Ανάν, επει­δή θα τους επιτρέψει να αποκτήσουν δι­καιώματα στο όνομα των Τουρκοκυπρίων.

Από τη Γραμματεία του ΟΗΕ οι Ελλη­νοκύπριοι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα καλύτερο από μια παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν. Στα τριάντα χρόνια των συ­νομιλιών έχει σταδιακά παγιωθεί ένα «δια­πραγματευτικό κεκτημένο» που οδηγεί εκεί. Απαιτείται στρατηγική αναθεώρηση, αλλά για να συμβεί αυτό η ελληνοκυπρια­κή πολιτική ελίτ πρέπει να απεγκλωβιστεί από τα στερεότυπα δεκαετιών.

Η συμβίωση των δύο κοινοτήτων έχει νόημα μόνο με όρους μιας πραγματικής ομοσπονδίας, χωρίς εσωτερικούς φραγ­μούς και παρεμβατικά δικαιώματα. Άγκυρα και Τουρκοκύπριοι, όμως, δεν επιθυ­μούν έναν τέτοιο «γάμο». Δεδομένου ότι η λειτουργική επανένωση της Κύπρου είναι πρακτικά ανέφικτη, οι Ελληνοκύπριοι επι­διώκουν πρωτίστως την ασφάλειά τους και την ανάκτηση εδάφους. Οι Τουρκοκύπριοι επιδιώκουν την αναγνώριση του δικού τους κράτους και τη συμμετοχή στην ΕΕ.

Τα παιδιά, σήμερα πειραματόζωα, στο μέλλον πειθαρχημένοι υπήκοοι!

Πριν λίγες βδομάδες κουβέντιαζα με ένα ζευγάρι, ευτυχισμένους γονείς παιδιού 2 ετών. Υπερήφανοι, όπως όλοι οι γονείς σε ανάλογες περιπτώσεις, μου εκθείαζαν το βλαστάρι τους και τις πράξεις του, που αποδείκνυαν πόσο έξυπνο είναι. Κι εγώ ο άκαρδος, αντί να συναινέσω, τους ανέπτυξα τη θεωρία μου, ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με άπειρες δυνατότητες, οι οποίες τιθασεύονται από το εκπαιδευτικό σύστημα και το κοινωνικό περιβάλλον, έτσι ώστε να μπορούν να προβλέπονται και να ελέγχονται οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις τους.
Με έκπληξη βρήκα πριν λίγες μέρες ένα άρθρο που αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Βέβαια, μόνο έκπληξη δεν δοκίμασα, όταν διάβασα σε ποιά χώρα πρωτοεφαρμόστηκε. 
Δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να μην αναδημοσιεύσω σε αυτό το blog ένα τέτοιο άρθρο.

Κατασκευάζοντας τους υπηκόους του Μέλλοντος

«Πειραματόζωα» τα σημερινά παιδιά!

του Χρηστού Βαγενά

Η δήθεν «σύγχρονη παιδεία»

«H εκπαίδευση πρέπει να στοχεύει στην καταστροφή της ελεύ­θερης βούλησης κατά τρόπο τέτοιο ώστε, αφού οι μαθητές θα έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους, να είναι ανίκανοι σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή τους να σκεφθούν ή να πράξουν διαφορετικά από τις επιθυμίες των εκπαιδευτών τους... Ο Κοι­νωνικός Ψυχολόγος του μέλλοντος θα έχει υπό τον έλεγχό του έναν αριθμό τμημάτων μαθητών σχολικής ηλικίας, πάνω στους οποίους θα εφαρμόζει διαφορετικές μεθόδους, με στόχο την παραγωγή μιας αδιαμφισβήτητης πεποίθησης, για παράδειγμα ότι το χιόνι είναι μαύρο. Όταν η τεχνική θα έχει τελειοποιηθεί, κάθε κυβέρνηση που θα διαθέτει τον έλεγχο του εκπαιδευτι­κού συστήματος για πάνω από μια γενιά θα μπορεί να ελέγχει με ασφάλεια τους υπηκόους της, χωρίς την ανάγκη στρατού ή αστυνομίας». 
Η ανατριχιαστική παραπάνω διατύπωση ανήκει στον περίφημο Johann Gottlieb Fichte (1762-1814), τον αναγνωρισμέ­νο ακόμα και σήμερα ως βασικότερο θεμελιωτή και υπέρμαχο της εφαρμογής του συστήματος της κυβερνητικά ελεγχόμενης δωρεάν παιδείας που εφαρμόζεται από τα περισσότερα κράτη του κόσμου στις μέρες μας (από το «μνημειώδες» έργο ζωής του, που έμεινε στην ιστορία του φιλοσοφικού στοχασμού ως Wissenschaftslehre (Δόγμα της Επιστημονικής Γνώσης).

Όπως συμβαίνει συνήθως, οι αποκρουστικές για κάθε έννοια ελεύθερα σκεπτόμενου νου ιδέες και «φιλοσοφικοί» προβλη­ματισμοί του Fichte βρήκαν το πιο γόνιμο έδαφος σε μια ιδι­αίτερα «σκοτεινή» εποχή για την ευρωπαϊκή ήπειρο. Τα στρα­τεύματα του Ναπολέοντα κατατρόπωναν στο πεδίο της μάχης τον Πρωσικό Στρατό (1806) και έντρομοι οι Πρώσοι προύχον­τες και ευγενείς αναζητούσαν έναν αποτελεσματικό τρόπο επαναθεμελίωσης του συστήματος εξουσίας τους στην κοινωνία κατά τρόπο τέτοιο, ώστε καμία απειλή να μην είναι σε θέση να το κλονίσει στο μέλλον. Η λύση στην οποία στράφηκαν (ανακηρύσσοντάς την, μάλιστα, ως «εθνική προτεραιότητα») ήταν η επιβολή ενός υποχρεωτικού κυβερνητικού συστήματος εκπαί­δευσης που είχε ως στόχο τη δημιουργία πειθαρχημένων μα­θητών, οι οποίοι θα εκπαιδεύονταν να ακολουθούν διαταγές, χωρίς ποτέ να αμφισβητούν την εξουσία.

Η Κύπρος και η Ρωσία δεν «τα έσπασαν» έτσι απλά (του Yuri M. Zhukov)

Όπως και πολύς άλλος κόσμος, έτσι κι εγώ είχα διατυπώσει την απορία (και μεσω twitter), πώς άφησαν οι Ρώσοι να τους ξεφύγει η ευκαιρία να πατήσουν για τα καλά το πόδι τους στην Κύπρο και μέσω αυτής στην ανατολική Μεσόγειο, κάτι που είναι γενικά παραδεκτό ότι είναι βασική επιδίωξή τους. 
Στο άρθρο που αναδημοσιεύω από το Foreign Affairs, ο Yuri M. Zhukov (συνεργάτης στο Πρόγραμμα Διεθνών Σχέσεων για την Παγκόσμια Κοινωνία και Ασφάλεια του Κέντρου Weatherhead και συνεργάτης του Ινστιτούτου Ποσοτικών Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Harvard) δίνει τις απαντήσεις του στο παραπάνω ερώτημα.

Η Κύπρος και η Ρωσία δεν «τα έσπασαν» έτσι απλά

Γιατί η Μόσχα παίζει μακροπρόθεσμο παιχνίδι στο νησί         

Στις 19 Μαρτίου, ο Μιχάλης Σαρρής, ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, πήγε στη Μόσχα για επείγουσες συνομιλίες με στόχο την διάσωση του υπερμεγέθους τραπεζικού τομέα της Κύπρου από την κατάρρευση. Σε αντάλλαγμα για μια παράταση σε υφιστάμενα δάνεια και για μια νέα οικονομική βοήθεια, όπως λέει η ιστορία, ο Σαρρής προσέφερε στην Ρωσία εμπορικές διευκολύνσεις στον τομέα της ενέργειας, δικαιώματα εκμετάλλευσης φυσικού αερίου, καθώς και τον έλεγχο στο μετοχικό κεφάλαιο κυπριακών τραπεζών. Δύο ημέρες αργότερα έφυγε από τη Μόσχα με άδεια χέρια. Αντιμέτωπη με έναν τοίχο, στις 25 Μαρτίου, η Κύπρος συμφώνησε με την ΕΕ σε ένα πακέτο διάσωσης που θα βοηθήσει να πληρωθούν οι λογαριασμοί της χώρας, αλλά και που θα αφαιρέσει δισεκατομμύρια ευρώ από τους καταθετικούς λογαριασμούς πλούσιων Ρώσων και θα αφήσει ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια ρωσικών περιουσιακών στοιχείων «παγωμένα» σε κυπριακές τράπεζες.

Για πολλούς δυτικούς παρατηρητές, η απροθυμία της Μόσχας να αποδεχθεί την αρχική προσφορά του Σαρρή φαίνεται να αποτελεί μια τεράστια στρατηγική γκάφα. Φαίνεται ανεξήγητο ότι ο πιο μεγάλος επενδυτικός οικονομικός εταίρος της Κύπρου - και η μεγαλύτερη πηγή ξένων καταθέσεων για τις τράπεζες του νησιού - αρνήθηκε μια συμφωνία με φαινομενικά τόσο ευνοϊκούς όρους. Σύγχυση δημιουργεί ακόμη περισσότερο η προφανής απόφαση της Μόσχας να παραιτηθεί από την ευκαιρία να σταθεροποιήσει την στρατηγική πρόσβασή της στο νησί, δεδομένων των γεωπολιτικών φιλοδοξιών της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υπάρχουν τρεις πιθανές εξηγήσεις για τη συμπεριφορά της Ρωσίας.