Τα ΜΜΕ και όχι τα τανκς χρησιμοποιούνται σήμερα για πραξικοπήματα

Οι πόλεμοι στο σύγχρονο δυτικό κόσμο έχουν αλλάξει μορφή, άρα έχουν αλλάξει και τα όπλα που χρησιμοποιούνται. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στη χρήση του κοινού νομίσματος που χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που ελέγχουν την κυκλοφορία του ως πολιορκητικός κριός για να παραδοθεί η χώρα μας σε ξένα συμφέροντα. Αν όμως δεν είχαν παίξει τα ΜΜΕ το δικό τους ρόλο, δεν θα δέχονταν οι Έλληνες να υποταχθούν τόσο εύκολα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του σημερινού σημειώματος. Απλά θα θυμίσω το σλόγκαν που επαναλαμβανόμενο έχει εντυπωθεί στο μυαλό της πλειοψηφίας των Ελλήνων: "το ευρώ και τα μνημόνια είναι μονόδρομος!". Όσοι από εσάς ψάχνετε πλατύτερη ενημέρωση ξέρετε αν περιέχει αλήθεια αυτή η πρόταση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν τα ΜΜΕ στα χέρια της κρατικής εξουσίας. 
Τις σκέψεις αυτές τις χρησιμοποίησα ως εισαγωγή για την αναδημοσίευση - πιο κάτω - ενός κειμένου γραμμένου από τον Umberto Eco που περιέχεται στο βιβλίο του "Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή".

Πριν αρκετά χρόνια, όποιος ήθελε να πάρει την πολιτική εξουσία σε μία χώρα δεν είχε παρά να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες οι φασίστες στρατηγοί, για να κάνουνε πραξικόπημα, χρησιμοποιούν ακόμη τα τανκς. Αρκεί να φτάσει μια χώρα ένα σημαντικό επίπεδο εκβιομηχάνισης για ν' αλλάξει τελείως η κατάσταση: Σήμερα, μια χώρα ανήκει σ' αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης.
Δε σας λέω καινούρια πράγματα: τώρα πια, όχι μόνο οι ειδικοί, αλλά ακόμη και το πλατύ κοινό άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ζει στην εποχή των επικοινωνιών. Η ενημέρωση δεν είναι πια ένα όργανο για την παραγωγή οικονομικών αγαθών, αλλά έγινε η ίδια το κυριότερο από τα αγαθά. Η ενημέρωση έγινε βαριά βιομηχανία. Όταν η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα ενημέρωσης, που είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα της αλλοτρίωσης αλλάζει νόημα. Μπρος στη σκιά ενός δικτύου πού απλώνεται και καλύπτει την υδρόγειο, κάθε πολίτης γίνεται μέλος ενός νέου προλεταριάτου. Αλλά μέσα σ’ αυτό το προλεταριάτο κανένα επαναστατικό κίνημα δε θα μπορούσε να διακηρύξει "Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!" Γιατί, ακόμη κι αν τα μέσα επικοινωνίας, με την ιδιότητα των μέσων παραγωγής, άλλαζαν αφεντικό, η κατάσταση υποταγής δε θα άλλαζε. Τελικά, είναι σωστό να φοβόμαστε ότι τα μέσα επικοινωνίας θα αλλοτριώνουν τον άνθρωπο ακόμα κι αν διευθύνονται από το λαό.

Η Ήπια Ισχύς της Ελληνικής Γλώσσας στην άσκηση Εξωτερικής Πολιτικής

Πολλά από αυτά που έχουμε οι Έλληνες δεν τα εκτιμούμε, τουλάχιστον όσο θα έπρεπε. Ένα από αυτά είναι η γλώσσα μας. Μια γλώσσα πολυδιάστατη με τεράστιες δυνατότητες, τις οποίες δεν έχουμε εκμεταλλευτεί εμείς οι ίδιοι. Υπάρχουν όμως ξένοι σε αρκετές άλλες χώρες που προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τις αρετές της. Που την διδάσκουν και την διδάσκονται γνωρίζοντας ότι μόνο όφελος θα έχουν από την εκμάθησή της.
Το παρακάτω σχετικά σύντομο άρθρο μάς ενημερώνει για μερικά από τα προτερήματά της, αλλά κυρίως για την εκτίμηση που της τρέφουν πολίτες άλλων χωρών που δεν είχαν την τύχη να έχουν την ελληνική ως μητρική τους γλώσσα. 

 

 

Η Ελληνική γλώσσα η οποία ομιλείται και γράφεται επί τρεις χιλιάδες συναπτά έτη είναι το αφετηριακό συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει η Ελλάδα στην άσκηση πολιτιστικής διπλωματίας.
H σπουδαιότητά της δεν έγκειται μοναχά στους αμέτρητους διαφορετικούς ελληνικούς λεκτικούς τύπους τους οποίους συναντά κανείς σε κάποιο ξενόγλωσσο ακαδημαϊκό βιβλίο αλλά στο γεγονός πως λέξεις όπως «Δημοκρατία», «Ποίηση», «Λόγος» ή «Σύστημα», εξηγούν την αιτία για την οποία συμβαίνουν ορισμένα πράγματα. Αυτό καθιστά την ελληνική γλώσσα εννοιολογική και την ξεχωρίζει από τις σημειολογικές γλώσσες.

Όταν για παράδειγμα ομιλούμε για τους ολυμπιακούς αγώνες το αγγλικό game ή το γαλλικό jeu δεν έχουν ουδεμία σχέση με τον ελληνικό όρο αγών η ρίζα του οποίου είναι από το άγω και το ηγούμαι, συγγενής λέξη με την λέξη αγωγή - αγωγός - παιδαγωγός. Επομένως η κύρια διαφορά παιχνιδιού και αγώνα είναι ότι ο τελευταίος δεν περιορίζεται στον σωματικό ανταγωνισμό αλλά στην ηθική εκγύμναση. Για τον λόγο αυτό αντί για κάποιο χρηματικό έπαθλο ή κάποια υλική ανταμοιβή οι αθλητές που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες λάμβαναν ένα στεφάνι ελιάς.

Ποιοι αποφασίζουν αν μια χώρα θα χρηματοδοτηθεί από τις αγορές

Πριν έξι χρόνια άκουσαν όλοι οι Έλληνες πολίτες, ακόμα και οι μη ειδικοί, για την ύπαρξη των Credit Default Swaps, γνωστών ως CDS, δηλαδή των ασφαλίστρων έναντι πιστωτικού κινδύνου χρεογράφων που χρησιμοποιούν οι δανειστές για να προστατεύσουν κάποια επένδυσή τους από τυχόν αστοχία ή αδυναμία του εκάστοτε δανειζόμενου να τηρήσει τις δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα πληρωμών του. Μάθαμε και για το πώς μέσω αυτών σηματοδοτείται η χρεοκοπία μιας χώρας.

Ποιοι είναι όμως αυτοί που αποφασίζουν πότε έχει χρεοκοπήσει μια χώρα;

Είναι ορισμένοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, τράπεζες και επενδυτικές εταιρείες που επηρεάζουν με τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους τα τελευταία χρόνια την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Και είναι οι ίδιοι που αποκομίζουν κέρδη από την έκδοση των cds, αφού αυτές είναι που θα κρίνουν το τελικό ποσό που θα πρέπει να πληρωθεί στα ασφάλιστρα κινδύνου που οι ίδιες εκδίδουν!
Αυτό δημιουργεί υποψίες - όχι αβάσιμες - ότι οι αποφάσεις τους έχουν σχέση με την ευχέρεια αποκόμισης δικού τους οφέλους. Σοβαρότερη είναι η δυνατότητα ή μη που δίνουν σε κάποιο κράτος να έχει πρόσβαση στις αγορές.

Ο Βαρουφάκης κι ο Σόιμπλε το ξέρουν! Εσείς;

Για μια χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα μέσα στους επόμενους έξι μήνες, εξαιτίας των όρων που επέβαλαν στη χώρα οι πιστωτές υπό τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, "ο οποίος γνωρίζει ότι αυτό το πρόγραμμα είναι καταδικασμένο να αποτύχει", προειδοποίησε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης μιλώντας στη Βιέννη σε Αυστριακούς δημοσιογράφους. 
Μόνο ο Σόιμπλε το ξέρει; Κι ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών καταλαβαίνει ότι το μνημόνιο δεν έχει φτιαχτεί για να βοηθήσει τη χώρα να ξεπεράσει την ύφεση. Το αντίθετο! Άλλωστε αποτελεί συνέχεια - και μάλλον ολοκλήρωση - της καταστροφής που προκάλεσαν οι μνημονιακές πολιτικές που μας επιβλήθηκαν - από τους γερμανούς βασικά - με τιμωρητική διάθεση, όπως έχουν δηλώσει οι ίδιοι αρκετές φορές, παρόλο που στη χώρα μας ξεχνάμε τέτοιες δηλώσεις γρήγορα. 

Η ψυχρή αλήθεια για την οικονομική κατάσταση της χώρας

Όσο και να προσπαθούμε να αποφύγουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, αυτή είναι εκεί και μας δείχνει το αποκρουστικό της πρόσωπο μέσα από τα δελτία ειδήσεων.

Η κατάσταση δείχνει μη αναστρέψιμη, αφού δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε το αναπόφευκτο, στο οποίο μας οδήγησε η επιβολή καταστροφικών μνημονίων από τους δανειστές με όργανα τους ιθαγενείς άβουλους και δειλούς πολιτικούς. Μετά την αποδοχή και του τρίτου μνημονίου έχει χαθεί και η δυνατότητα χρήσης του μοναδικού όπλου που είχε απομείνει, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.  Ίσως μάλιστα να πρέπει να διερευνηθεί ο ρόλος που έπαιξαν τα συστημικά ΜΜΕ στην επίμονη προπαγανδιστική τακτική τους, επιβάλλοντας στους μη ενημερωμένους πολίτες την άποψη, ότι θα ήταν καταστροφή η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (όταν αυτό ήταν ακόμα εφικτό), αντίθετα από τις παραινέσεις προς τις κυβερνήσεις μας ξένων επιφανών οικονομολόγων, τους οποίους όμως - φυσικώ τω λόγω - φρόντιζαν τα εν λόγω ΜΜΕ να αποδομούν. Μια καταστροφή που δεν απεφεύχθη.

Τώρα πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να κοιτάμε ανήμποροι τη χώρα να κατηφορίζει τρέχοντας προς τον γκρεμό μετά την τελική ώθηση που της έδωσε η "αριστερή" κυβέρνηση, αυτή που αποτελούσε την τελευταία - αλλά φρούδα, όπως αποδείχτηκε - ελπίδα για τους κυνηγημένους και πτωχοποιημένους πολίτες της όμορφης πατρίδας μας, μιας πατρίδας που σε πολύ λίγο καιρό δεν θα μας ανήκει.

Το άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια περιγράφει με στοιχεία την κατάσταση που βρισκόταν η Ελλάδα πριν από την επιβολή των μνημονίων και αυτή που έχει βρεθεί μετά από αυτά τα έξι χρόνια υφεσιακών πολιτικών που εφάρμοσαν τα υπάκουα όργανα των ..."εταίρων" μας.   

Το παιχνίδι τελείωσε οριστικά. Δεν υπάρχουν πλέον ούτε σοβαρές προτάσεις, ούτε βιώσιμες, ρεαλιστικές λύσεις. Πόσο μάλλον αφού οι πολιτικές παρατάξεις της χώρας δεν κατανοούν πως πρέπει να καθίσουν όλες μαζί σε ένα τραπέζι, αμέσως, χωρίς ούτε λεπτό καθυστέρηση – αναζητώντας κάποια πιθανή διέξοδο στα γιγαντιαία προβλήματα μας, έστω στο χείλος της αβύσσου. 

Επιγραμματικά, όσον αφορά τη ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής μας κατάστασης, σημειώνουμε τα εξής:

(α)  Το 2010 ο Ισολογισμός της Ελλάδας ήταν σχετικά ισοσκελισμένος, αφού απέναντι σε δημόσιο χρέος της τάξης των 300 δις € ευρίσκονταν κρατικά περιουσιακά στοιχεία αξίας επίσης 300 δις €, σύμφωνα τότε με το ΔΝΤ (χωρίς τα ενεργειακά μας αποθέματα).

Η Ελλάδα χρωστούσε σε ιδιώτες επενδυτές, ενώ είχε έναν σημαντικό διαπραγματευτικό μοχλό πίεσης στα χέρια της, έτσι ώστε να μπορέσει να διαγράψει μέρος του χρέους: τη δυνατότητα μετατροπής των ξένων δανείων της σε δραχμές, με επακόλουθο την πληθωριστική μείωση τους εις βάρος των πιστωτών, αφού το 90% ήταν σε Εθνικό Δίκαιο.

Την ίδια εποχή, ο ιδιωτικός της τομέας ήταν ο λιγότερο χρεωμένος στην Ευρώπη, με ελάχιστα μη εξυπηρετούμενα χρέη – καθώς επίσης διέθετε περιουσιακά στοιχεία, μόνο η μεσαία τάξη, περί το 1,1 τρις €. Άρα ο Ισολογισμός των ιδιωτών ήταν αρκετά πλεονασματικός, ενώ δεν υπήρχαν τα υπόλοιπα προβλήματα (χαμηλοί μισθοί, ανεργία, χρεοκοπίες κοκ.).

Τέλος, οι τράπεζες της ήταν από τις υγιέστερες της Ευρωζώνης, μη εκτεθειμένες στα ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης – με επαρκή κεφάλαια, με μηδαμινές επισφάλειες, καθώς επίσης με αρκετά υψηλές καταθέσεις.

Η αλαζονεία ως αίτιο εκτροχιασμού των ηγετών

Χαρακτηριστικό στοιχείο του σημερινού πολιτικού προσωπικού στη χώρα μας (και όχι μόνο) είναι το χαμηλό επίπεδό του. Δεν είναι τυχαίο φαινόμενο η συνεχής διόγκωση προβλημάτων και η αδυναμία επίλυσής τους. Έκπληξη προκαλεί η υπεροψία την οποία επιδεικνύουν οι πολιτικοί σε όλες τις εμφανίσεις τους. Δυστυχώς όμως, οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να επιλέγουν ανάμεσα σε αυτού του επιπέδου άτομα, εκείνους που θα κυβερνήσουν, αφού το πολιτικό σύστημα έχει οικοδομηθεί στη χώρα μας με τέτοιο τρόπο (ειδικά τις 2-3 τελευταίες δεκαετίες), ώστε να είναι αδύνατον να ανελιχθούν στα κόμματα αξιόλογες προσωπικότητες.
Φυσικό επακόλουθο είναι η επίδειξη αλαζονείας εκ μέρους των πολιτικών, επιβεβαιώνοντας αυτό που είχε πει ο Βίας ο Πριηνεύς "Αλαζονεία εμπόδιον σοφίας"!
Στη συνέχεια παραθέτω ένα κείμενο του καθηγητού (και παρολίγον πολιτικού) Δημ.Μπουραντά* με θέμα την αλαζονεία των ηγετών.

  Η αλαζονεία αποτελεί μία χρόνια ψυχοπαθολογική κατάσταση, κατά την οποία το άτομο αισθάνεται υπερβολική ανάγκη για δύναμη και δόξα, ταυτόχρονα με υπερβολική αυτοπεποίθηση, αυταρέσκεια, αυτοθαυμασμό και αίσθηση μοναδικότητας. Η έννοια της αλαζονείας συνδέεται αρκετά άμεσα με την έννοια του αρνητικού ναρκισσισμού, που συνίσταται σε μια κατάσταση “εγωπάθειας” με σημαντικές αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά και στις επιδόσεις του ηγέτη. Η αλαζονεία ως ψυχολογικό χαρακτηριστικό και αρνητική συμπεριφορά ενισχύεται μέσω των επιτυχιών, της αναγνώρισης και της δύναμης που αποκτούν οι ηγέτες στα τελευταία στάδια της καριέρας τους. Η μεγάλη επιτυχία κάνει πολλούς να αισθάνονται δυνατοί, αλάνθαστοι, ακατανίκητοι και να πιστεύουν ότι έχουν γίνει “μικροί θεοί”. Οι αρνητικές συμπεριφορές της αλαζονείας είναι τόσο πολλές και σημαντικές, που οδηγούν και επιτυχημένους ηγέτες σε πλήρη εκτροχιασμό και αποτυχία. Μεταξύ αυτών, μερικές συνήθεις και επικίνδυνες συμπεριφορές είναι οι παρακάτω:

Η αναλγησία των Ελλήνων πολιτικών δεν έχει προηγούμενο

   Βιώνοντας τις επιπτώσεις του 3ου συνεχόμενου μνημονίου, το οποίο έρχεται να γκρεμίσει ό,τι γλύτωσε από τα δυο προηγούμενα, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε ποιος είναι ο λόγος που οι Έλληνες πολιτικοί επιμένουν να ισοπεδώσουν τη χώρα, υπακούοντας τις εντολές των "δανειστών" που αποδεδειγμένα πλέον - όπως έχει καταγραφεί από τις πένες των κορυφαίων οικονομολόγων διεθνώς - στόχο έχουν να καταστρέψουν κάθε τομέα της οικονομίας μας που θα μπορούσε να γίνει στυλοβάτης μιας ενδεχόμενης ανάκαμψης της χώρας (τραπεζικό σύστημα, φαρμακοβιομηχανίες, τουρισμός κ.ά.).
   Εκτός αυτού έχουν επιτεθεί στην κοινωνία με βασικά όπλα την υψηλή - και συνεχώς αυξανόμενη - φορολογία, αλλά και τις περικοπές όχι μόνο των μισθών, αλλά με μεγαλύτερη ένταση των συντάξεων, στοχοποιώντας μια τάξη Ελλήνων που - λόγω ηλικίας, αλλά και με δεδομένο ότι δεν εργάζονται πλέον - δεν μπορεί να αντιδράσει τουλάχιστον απεργώντας.
Αυτή η θρασύδειλη επίθεση μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη: αναλγησία. Ίσως μάλιστα αυτός ο χαρακτηρισμός να είναι και ο πλέον ήπιος που μπορεί να τους αποδοθεί.
   Στην πολιτική αναλγησία αναφέρεται και το άρθρο του Γιάννη Μάρκοβιτς* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.  

Πολιτική αναλγησία: Η κατάρα

Αναλγησία είναι η απουσία αίσθησης του πόνου, ενόσω ο άνθρωπος διατηρεί τις αισθήσεις του. Είναι η απονιά, η έλλειψη συμπόνιας, η επίδειξη σκληρότητας. Η απανθρωπιά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανάλγητου. Δεν αντιλαμβάνεται τον άλλον, ούτε μπορεί να κατανοήσει τις ανάγκες του, αλλά εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια. Η δική του ασπλαχνία, ο εκβαρβαρισμός του είναι κριτήρια αντιμετώπισης των ανθρώπων. Ο ανάλγητος αντιμετωπίζει τους άλλους ως υπανθρώπους, ως όντα χωρίς δικαιώματα και υπόσταση, τους θεωρεί κατώτερούς του. Είναι μισάνθρωπος και υπερφίαλος. Αλλά αυτός δεν είναι ανώτερος, γιατί ο ανώτερος είναι σκληρός με τον εαυτό του, ενώ ο κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους (Κομφούκιος). 

Τι είναι το τζιχάντ

Ένας όρος που ακούγεται πολύ συχνά σε σχέση με τους φανατικούς ισλαμιστές είναι το τζιχάντ. Ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα που επέβαλε ο Προφήτης στους μουσουλμάνους ήταν το τζιχάντ που σε ακριβή μετάφραση σημαίνει «προσπάθεια προς ένα συγκεκριμένο στόχο». Συνήθως το τζιχάντ με βάση το Κοράνι ερμηνεύεται ως «ζήλος στο δρόμο του Θεού», όπου άλλοτε έχει την έννοια του ηθικού αγώνα και άλλοτε του ένοπλου. Οι μωαμεθανοί έχουν καθήκον να υπερασπίζονται το χώρο τους από τις επιθέσεις των απίστων και συγχρόνως να καθυποτάξουν τον κόσμο των απίστων ώσπου στο τέλος το Ισλάμ να ηγεμονεύσει σε όλη την υφήλιο. Ο αγώνας του Ισλάμ θα τερματιστεί μόνο όταν όλοι οι άνθρωποι ασπαστούν την ισλαμική πίστη ή υποκύψουν στην ηγεμονία του. Τα όρια του Ισλάμ είναι τα όρια του κόσμου.

Το τζιχάντ είχε κατά κύριο λόγο επιθετική, πολεμική σημασία ήδη από τον καιρό του Μωάμεθ. Το πρώτο Τζιχάντ διεξήχθη από τον ίδιο τον Προφήτη εναντίον των ηγεμόνων της γενέτειράς του και κατέληξε στην άλωση της Μέκκας. Ο επόμενος κατακτητικός στόχος για τους πιστούς ήταν η επέκταση του Ισλάμ στην υπόλοιπη Αραβική Χερσόνησο και εν συνεχεία, με οδηγούς τους χαλίφηδες, τους διαδόχους του Μωάμεθ, στον υπόλοιπο κόσμο. Στους πρώτους αιώνες της ισλαμικής επέκτασης ο τελευταίος αυτός στόχος φαινόταν καθ’ όλα εφικτός. Το 1685 οι Τούρκοι πολιόρκησαν για δεύτερη φορά τη Βιέννη. Η αποτυχία τους να κατακτήσουν αυτή την πύλη προς τη Δύση σηματοδότησε την αντίστροφη πορεία και στο εξής το τζιχάντ είχε σχεδόν αποκλειστικά αμυντικό χαρακτήρα. Με τη λήξη του Α' παγκοσμίου πολέμου οι δυτικές δυνάμεις κατέλαβαν τα τελευταία προπύργια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός από τα καθαυτό τουρκικά εδάφη, στην υπόλοιπη πρώην Αυτοκρατορία επιβλήθηκε άμεσα ή έμμεσα η δυτική ηγεμονία.
Το 1920 οι μόνες χώρες που είχαν μείνει με μουσουλμανική διακυβέρνηση ήταν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Ιράν και το Αφγανιστάν.

“Φταίει μόνο το Ισλάμ”;;; (του Ν.Μπογιόπουλου)

Πολλά άρθρα και αναλύσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες σχετικά με τον ισλαμισμό και όσα θέματα σχετίζονται με αυτόν. Κάτι τέτοιο επιχειρήθηκε και με το προηγούμενο σημείωμα σε αυτό το blog, εστιάζοντας στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.
Υπάρχουν βέβαια πολλές οπτικές γωνίες για να δει κάποιος όλα τα θέματα και το ισλαμικό θέμα δεν αποτελεί εξαίρεση. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση - από τη γνωστή μαρξιστική θέση του πάντα - κάνει ο Ν.Μπογιόπουλος στο προχθεσινό του σημείωμα στο enikos.gr χρησιμοποιώντας - ως συνήθως - ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, αλλά και παραθέτοντας στοιχεία τα οποία δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος. Έτσι, προκειμένου να έχουν οι αναγνώστες αυτού του blog όσο πιο σφαιρική ενημέρωση είναι δυνατόν, αναδημοσιεύω στη συνέχεια το εν λόγω άρθρο.

“Φταίει το Ισλάμ”…

Διάφορα βαποράκια του «πολέμου των πολιτισμών» επανήλθαν και στην ημετέρα δημοσιολογία για να προσφέρουν τα φώτα τους ως προς τα αίτια των όσων συνέβησαν στο Παρίσι.
«Φταίει το Ισλάμ», τονίζουν, χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν το ύφος χιλίων πιθήκων που ταιριάζει σε «φωστήρες» που έχουν πάρει τα ντοκτορά τους από τα ιδεολογικά καταγώγια που διακινούν ανά τον πλανήτη το φασιστικό δόγμα: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».
Κατά τη συλλογιστική των εν λόγω «διανοουμένων», των ενσωματωμένων πάνω στις δυτικές βόμβες που έχουν σμπαραλιάσει μισή ντουζίνα χώρες στην Μέση Ανατολή, περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη είναι τρομοκράτες ή εν δυνάμει τρομοκράτες. Γιατί; Μα διότι είναι μουσουλμάνοι!
Αλήθεια, και αν η εξήγηση είναι το «κακό Ισλάμ», τότε γιατί το ΝΑΤΟ κάνει πλάτες στην Τουρκία μετά και τα προχθεσινά με τη Ρωσία, παρότι η Τουρκία μουσουλμανική και η Ρωσία χριστιανική;…

Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός

Ο ισλαμισμός είναι θρησκεία, δεν είναι ένα καινούριο φαινόμενο. Ούτε και οι θρησκευτικές αντιθέσεις ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς εμφανίστηκαν σήμερα. Γνωστό είναι ότι διαμάχες υπάρχουν ακόμα και μεταξύ ομόθρησκων. Φυσικά και ο φανατισμός δεν είναι αποκλειστικό "προνόμιο" των ισλαμιστών. Ας προσπαθήσουμε όμως να εμβαθύνουμε στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, καθώς ήλθε στην επιφάνεια αυτές τις μέρες, μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι και αλλού.

Μουσουλμανικά κινήματα με σκοπό την ανασύνδεση με τις πρωταρχικές πηγές του Ισλάμ έκαναν την εμφάνισή τους στις αραβικές χώρες, αλλά κυρίως στην Αίγυπτο, σχεδόν ταυτόχρονα με την αναβίωση φονταμενταλιστικών ρευμάτων στο χριστιανικό κόσμο. Τέτοια κινήματα γεννήθηκαν ως αντίδραση στις κοσμικές και αποικιοκρατικές τάσεις εκείνων των χρόνων με την ελπίδα να γίνει πάλι το Ισλάμ αυτόνομη δύναμη. Όπως είναι γνωστό, οι φονταμενταλισμοί γεννιούνται πάντοτε, όταν καταλύεται μία τάξη πραγμάτων που έχει σταθεροποιητικό χαρακτήρα καθώς προσφέρει ασφάλεια μαζί με εμπιστοσύνη ή όταν καταρρέουν αξίες που παλιότερα ήταν αναμφισβήτητες.

Έχει παρατηρηθεί ότι φονταμενταλιστικές αντιδράσεις προκύπτουν όπου διαλύονται οι οικείες συνθήκες ζωής λόγω πολέμων, οικονομικής εξαθλίωσης ή άλλων καταστροφικών γεγονότων. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι τείνουν να κρατηθούν με τη βία από οτιδήποτε τους υπόσχεται μια σιγουριά. Γι’αυτό το λόγο προσκολλώνται στις παραδοσιακές αξίες και ταμπουρώνονται πίσω από τα θρησκευτικά τους πιστεύω που τους φαίνονται αλάθητα. Καθώς τα πάντα κλονίζονται γύρω τους, αυτοί οπισθοχωρούν σε θέσεις που τις θεωρούν ακλόνητες.