Κι Όμως ... Λεφτά Υπάρχουν, συμφωνεί κι ο Ν.Μπογιόπουλος

Το έχω ξαναγράψει και σε αυτό το blog και στο twitter, επειδή το πιστεύω: Λεφτά Υπάρχουν! Είναι ίσως το μόνο σωστό που είχε πει ο ΓΑΠ. Η παραπλάνηση φανερώθηκε μετά τη νίκη του στις εκλογές. Φέρνοντας την τρόικα στη χώρα μας, τα πήρε από τους (μικρομεσαίους) πολίτες και τα έδωσε στην τραπεζική και επιχειρηματική ελίτ (και στους δανειστές, αν κι εκεί πηγαίνουν βασικά τα ποσά από τα δάνεια που δίνουν), ενώ η προεκλογική του καμπάνια προδιέθετε τους πολίτες για την αντίστροφη πορεία των χρημάτων!
Η αλήθεια αυτού του "πιστεύω" μου επιβεβαιώθηκε και προχθές. Πώς; Τα εξηγεί πιο κάτω επακριβώς ο Ν.Μπογιόπουλος.

«Δεν υπάρχουν λεφτά»; Κι αυτά, τότε, τι είναι;

Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...

Τα συγκλονιστικά στη Βουλή άργησαν μια μέρα! Αλλά ήρθαν! Την Κυριακή που μας πέρασε ακούσαμε για «τρύπια δολάρια» και για «μονομαχίες στο Ελ Πάσο», απολαύσαμε πρωθυπουργικούς κουτσαβακισμούς και κοινοβουλευτικές «μαγκιές». Αλλά τα σπουδαία – τα πραγματικά σπουδαία – συνέβησαν τη Δευτέρα. Χωρίς κάμερες. Χωρίς απευθείας μεταδόσεις. Χωρίς πολλά- πολλά…

Τη Δευτέρα το βράδυ, λοιπόν, ο κ.Σταικούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, μετά από σχετική ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο, ο οποίος περιλαμβάνει τα ποσά με τα οποία έχει τροφοδοτήσει το κράτος τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης, το 2008. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για πρώτη φορά είναι πλέον και επίσημα! Είναι δικά τους! Έχουν την εγκυρότητα και την σφραγίδα των «σωτήρων»! Δεν πρόκειται για «συνωμοσιολογία»! Ούτε για ευφάνταστα σενάρια των «ψεκασμένων»!

Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη (του Χρήστου Γιανναρά)

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση του Χρ.Γιανναρά για την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας διάβασα και θεωρώ απαραίτητο να αναρτήσω σε αυτό το blog. Με το δικό του ξεχωριστό τρόπο γραψίματος, περιγράφει τα κέντρα εξουσίας και συμφερόντων που επηρεάζουν τη ζωή μας. 

Η εμμονή στην κριτική του πολιτικού συστήματος, της λειτουργίας και της παθολογίας του, ενδέχεται να απηχεί παγίδευση στη μονομερή εκτίμηση ή και απολυτοποίηση του πολιτικού παράγοντα στη ζωή μας. Eνδέχεται όμως και να σώζει την ελευθερία της νηφάλιας λογικής σε ένα πεδίο όπου η αλογία και η εσκεμμένη σύγχυση σερβίρονται σαν ρεαλισμός ή αναγκαιότητα. Πάντως η επιφυλλίδα παραμένει δοκιμιακό είδος που υπηρετεί πρωτίστως τη γλώσσα, δηλαδή τη λογική των σχέσεων κοινωνίας, και κρίνεται ως προς αυτό το «πρωτίστως». Όχι για «θέσεις» και «απόψεις» αυτονομημένες χρηστικά, ωφελιμοθηρικά. Λέγεται και γράφεται ότι στο στελεχικό δυναμικό της N.Δ. η συγκυβέρνηση με το ΠAΣOK δημιουργεί «σημαντικότατες εντάσεις». Kαι αυτό, επειδή το ΠAΣOK, στην πέμπτη πια θέση της προτίμησης των ψηφοφόρων και με μονοψήφιο ποσοστό στις εκλογικές προβλέψεις (δηλαδή πολιτικά ανύπαρκτο), ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό με το ποσοστό κοινοβουλευτικής ισχύος που διέθετε μετά τις εκλογές του 2009 («K» 31.10.2013 - πρώτη σελίδα) – ποσοστό, τότε, 43,92% έναντι 33,47% της N.Δ. και 4,60% του ΣYPIZA.

Τα Οικονομικά της Γερμανίας του Μεσοπολέμου

Η ιστορία διδάσκει. 
Τα τελευταία τρία χρόνια ακούγεται πολύ συχνά η σύγκριση της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας με τη γερμανική Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Πολλοί είναι αυτοί που δεν ξέρουν τί ακριβώς συνέβαινε εκείνα τα χρόνια, που ακολούθησαν την ήττα της Γερμανίας στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βρήκα ένα άρθρο του Γιώργου Καρακατσάνη που περιγράφει πολύ συνοπτικά την οικονομική κατάσταση της Γερμανίας μεταξύ 1919 και 1933. Το αναδημοσιεύω για όσους δεν αρέσκονται στις λεπτομερείς ιστορικές εξιστορήσεις.

Ανάμεσα στις άλλες σκέψεις που μου γεννήθηκαν ξαναδιαβάζοντας για εκείνη την περίοδο, είναι και αυτή: "Η Γερμανία τότε ηττήθηκε σε έναν πόλεμο που η ίδια προκάλεσε και γι'αυτό αναγκάστηκε να αποζημιώσει τους νικητές για την οικονομική ζημιά που τους είχε προκαλέσει. Σήμερα, πάλι η Γερμανία έχει προκαλέσει έναν (οικονομικό) πόλεμο που έχει καταστρέψει τα κράτη της νότιας Ευρώπης, μέχρι στιγμής. Όταν θα ηττηθεί και σ'αυτόν τον πόλεμο, θα κληθεί να αποζημιώσει τα κράτη που κατέστρεψε;" Τι ρωτάω; σκέφτεστε τώρα. 'Ονειρα φθινοπωρινής νυκτός.   
Και μια άλλη σκέψη: "Η Γερμανία έζησε αυτή την "περιπέτεια", επειδή έχασε έναν πόλεμο. Η Ελλάδα ποιόν πόλεμο έχασε; Ο δικός της πόλεμος ήταν η εναλλαγή στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τα δυο κόμματα που συνεχίζουν το έργο τους ενωμένα πλέον".
Και μην πει κάποιος ότι τα μνημόνια είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας κρίσης, γιατί υπάρχουν και άλλα κράτη που αντιμετωπίζουν τις ίδιες "δυσκολίες", αλλά δεν τους έχουν επιβληθεί μνημόνια υποτέλειας.
Ας δούμε, όμως, τι γράφει στο άρθρο του ο Γ.Καρακατσάνης...

Η κρίση που περνάει η χώρα περιγράφεται από πολλούς σαν πρωτόγνωρη και συγκρίνεται μόνο με την καταστροφή που επιφέρει ένας πόλεμος. Η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν τον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης. Μια χώρα πλήρως αφερέγγυα και ανάξια της εμπιστοσύνης των εταίρων της. Τα χρέη της χώρας είναι αδύνατο να αποπληρωθούν και οι δανειστές μας αναγκάζονται να επιβάλλουν αποικιοκρατικούς όρους για να εισπράξουν τα χρήματα που τους οφείλονται. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν είναι όμως μόνο η Ελλάδα που έχει βρεθεί σε παρόμοια δύσκολη θέση. Ακόμα και η Γερμανία, η οποία σήμερα κρατάει τα σκήπτρα της ηθικής στην Ευρώπη και είναι υπέρμαχος της σωστής δημοσιονομικής διαχείρισης έχει βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση στο παρελθόν. Οι ομοιότητες μάλιστα με τη σημερινή Ελλάδα είναι συγκλονιστικές.

Μάννα εξ "ουρανού" για τη Χρυσή Αυγή το αίμα των μελών της (του Σταύρου Λυγερού)

Το επίκαιρο σχόλιο του κ.Σταύρου Λυγερού σχετικά με τη δολοφονία των δυο νεαρών μελών της Χρυσής Αυγής, αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα σημερινά ΕΠΙΚΑΙΡΑ.
Με την ψύχραιμη ματιά που τον χαρακτηρίζει, περιγράφει τη δράση της "νέας τρομοκρατίας", όπως την ονομάζει, και σχολιάζει την απροσδόκητη χείρα βοηθείας που προσέφερε με τη συγκεκριμένη δολοφονία στη Χρυσή Αυγή. 

ΜΑΝΝΑ ΕΞ «ΟΥΡΑΝΟΥ» για τη Χρυσή Αυγή ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ THΣ

Το καινοφανές στοιχείο της επίθεσης πριν από μία εβδομάδα στο Νέο Ηράκλειο είναι ότι δεν στράφηκε ενα­ντίον κάποιων εκπρο­σώπων της εξουσίας ή του κράτους. Έπληξε μέλη της Χρυσής Αυ­γής. Αν και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρχε προκήρυξη, κατά πάσα πιθανότητα οι δράστες θα δώσουν στην πράξη τους το νόημα της εκδίκησης για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Αυτά σε πρώτο επίπεδο, επειδή στο σκο­τεινό κόσμο της τρομοκρατίας υπάρχουν πολλά επίπεδα.

Όταν το εξεγερσιακό κύμα του Δεκεμ­βρίου του 2008 υποχώρησε, η φαντα­σίωση μιας δυναμικής συνέχειας με άλλα μέσα τροφοδότησε τη δεξαμενή απ'όπου αντλούν σε πρώτο επίπεδο οι οργανωμέ­νες ομάδες των κουκουλοφόρων και σε δεύτερο επίπεδο οι οργανώσεις ένοπλης δράσης Η «νέα τρομοκρατία» έχει δια­φορετική ρητορική και διαφορετικό τρό­πο δράσης από οργανώσεις όπως ο ΕΛΑ και η 17 Νοέμβρη. Οι επιθέσεις της είναι πιο συχνές, είναι μάλλον πρόχειρες αλλά έχουν ποικιλία και αρκετές απ' αυτές είναι «τυφλές».

Άρθρο του Paul Krugman για τους συμφεροντολόγους Γερμανούς

Στο προχθεσινό του άρθρο στους New York Times o Paul Krugman ασκεί κριτική στη γερμανική πολιτική. Όλοι ξέρουμε, βέβαια, για τα οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται αυτόν τον καιρό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, όμως το κείμενο του βραβευμένου οικονομολόγου, ακόμα και αν χαρακτηριστεί μονόπλευρο, είναι σωστό, όσον αφορά τη γερμανική συμπεριφορά.  

Those Depressing Germans

By PAUL KRUGMAN

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι με την Αμερική και όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας με το κινητό της Άνγκελα Μέρκελ. Αυτό που τους έχει εξοργίσει τώρα είναι μια (μακροσκελής) παράγραφος σε μια έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για την εξωτερική οικονομική και νομισματική πολιτική. Σε αυτή την παράγραφο, το υπουργείο υποστηρίζει ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – ένα ευρύ μέτρο του εμπορικού ισοζυγίου – είναι επιβλαβές, δημιουργώντας «μια αποπληθωριστική διαστρέβλωση στην ευρωζώνη, καθώς και στην παγκόσμια οικονομία».

Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν θυμωμένα αυτό το επιχείρημα «ακατανόητο». «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στη Γερμανία, που να απαιτούν τη διόρθωση της φιλικής προς την ανάπτυξη οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της χώρας. 

Τι θα έπρεπε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση (του Κώστα Λαπαβίτσα)

Ο καθηγητής Κώστας Λαπαβίτσας έχει γνωστές θέσεις για την πολιτική και την οικονομία, μερικές από τις οποίες δεν ασπάζομαι, όπως και αρκετοί άλλοι. Όμως, υπάρχουν και απόψεις του με τις οποίες συμφωνώ, σαν αυτές που αναφέρει στο παρακάτω άρθρο του, το οποίο καθίσταται επίκαιρο μετά την εκ νέου άφιξη της τρόικας.
Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει, τόσο από αυτό το άρθρο, όσο και από άλλα που έχω αναδημοσιεύσει  σε αυτό το blog, μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση του Κ.Λαπαβίτσα, που αναφέρεται προς το μέσον του κειμένου: "Η χώρα χρειάζεται επειγόντως απαλλαγή από την αυτοκτονική πολιτική που της έχει επιβάλλει η τρόικα".
Το άρθρο παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού δεν κάνει μόνο διαπιστώσεις, αλλά και προτάσεις, συνοπτικά μεν, καίριες δε! 

Τι θα έπρεπε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση

Πολεμικός πυρετός εμφανίστηκε στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, καθώς έρχονται οι εχθροί - και σωτήρες - της τρόικας. Κόκκινες γραμμές αναγγέλλονται, αλλά δεν ξέρουμε που θα χαραχτούν. Πώς να ξέρουμε, αφού δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου από την κρίση εκτός από αυτήν της τρόικας; Η Ελλάδα δεν έχει δικιά της.

Στην ουσία η κυβέρνηση κάνει τακτικούς ελιγμούς επειδή στα ταμεία υπάρχουν χρήματα που της δίνουν ένα περιθώριο μηνών. Ελπίζει να πετύχει κάποια ελάφρυνση της δημοσιονομικής λιτότητας, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα υπαναχωρήσει σε ήδη συμφωνημένα μέτρα, όπως για το ασφαλιστικό. Νομίζει ότι έτσι προετοιμάζει το έδαφος για την πολυπόθητη λύση στο χρέος, αλλά και για άλλη δημοσιονομική πορεία, που ίσως έχουν την καλοσύνη να μας παραχωρήσουν οι δανειστές μετά τις ευρωεκλογές, μιας και οι γερμανικές εκλογές αποδείχτηκαν απατηλό ορόσημο. Πέφτει έξω γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δε λύνεται με τακτικισμούς. Απαιτεί διαφορετική στρατηγική.

Παιδεία και Δημοκρατία (του Κορνήλιου Καστοριάδη)

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από διάλεξη που δόθηκε στις 24 Φεβρουάριου 1993 στην Αλεξανδρούπολη κατά τη διάρκεια τελετής, στην οποία ο Κ. Καστοριάδης αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.
Λόγω της έκτασης της εν λόγω διάλεξης, έχω επιλέξει μόνο τα εισαγωγικά του σχόλια, στα οποία εξηγεί πώς εννοεί τους όρους "παιδεία" και "δημοκρατία", τους θεμέλιους λίθους, δηλαδή, μιας ευνομούμενης πολιτείας.

Κ.Καστοριάδης: Θέλω να σας μιλήσω για ένα θέμα που πρέπει να μας απασχολεί όλους μας και πνευματικά και πολιτικά. Το θέμα της παιδείας μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Πρώτα πρώτα μια επεξήγηση για τον όρο παιδεία. Εάν μιλούσα ξένη γλώσσα, θα έλεγα κουλτούρα αλλά αυτός o όρος και ξενικός είναι και κάπως κακόηχος στα ελληνικά και λίγο κακόφημος τα τελευταία χρόνια. Θα εξηγηθώ πιο κάτω για  το τι εννοώ με τη λέξη παιδεία και θάθελα να σας υπενθυμίσω ότι κατ’ αρχήν τίποτε δεν θα έπρεπε να είναι πιο αυτονόητο από το θέμα αυτής της συζήτησής μας.

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ και η Ελλάδα (του Σταύρου Λυγερού)

Είναι χαρακτηριστικό το πώς τα εβδομαδιαία σχόλια του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύουμε, έχουν μια συνέχεια και μοιάζουν με ένα σήριαλ, όπου κάθε νέο επεισόδιο καταδείχνει με ολοένα και πιο φανερό τρόπο την πτωτική πορεία αυτής της κυβέρνησης. Κάθε βδομάδα κι ένα σκαλί πιο κάτω. Και η μόνη αγωνία των πολιτών είναι πότε θα φτάσει στο τελευταίο σκαλί για να ξέρουμε ότι δεν πάει πιο κάτω.
Σχεδόν κάθε βδομάδα το "γραφείο της αλήθειας" της ΝΔ μας σερβίρει μέσω των δουλικών της ΜΜΕ ένα καινούριο αισιόδοξο σενάριο, το οποίο - μετά την επαφή του πρωθυπουργού με τους δανειστές ή τους υπαλλήλους τους - καταλήγει σε γελοιοποίησή της.
Και το δούλεμα των δυο τής συγκυβέρνησης από τα αφεντικά τους πάει σύννεφο. Όπως αυτό με τις συνεχείς αναβολές της συζήτησης για την αναδιάρθρωση του χρέους. Τους έλεγαν να περιμένουν να γίνουν οι γερμανικές εκλογές, περίμεναν, τώρα τους λένε να περιμένουν να περάσουν οι ευρωεκλογές, περιμένουν, μετά θα τους πουν να περιμένουν επειδή θα έχουν περιφερειακές εκλογές κάπου στη Γερμανία, θα περιμένουν ...και το μαρτύριο των ελλήνων πολιτών θα συνεχίζεται.
Αλλά και το άλλο με τον Τοτό και το "όχι άλλα μέτρα" το ξέρετε;
Τι να περιμένει όμως κανείς; Αυτό δεν χαρακτηρίζει τις μαριονέτες;
Ας διαβάσουμε πάντως το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού, που εξετάζει τις τελευταίες εξελίξεις σε βάθος.

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ και η Ελλάδα

Αν και σε τηλεφωνική επικοινωνία με τη Μέρκελ πριν από τη Σύνοδο Κορυφής ο Σαμαράς είχε πάρει το μήνυμα, πήγε στις Βρυξέλλες με τις ψευδαισθήσεις του ακόμα ζωντανές. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Η καγκελάριος δεν περιορίστηκε μόνο να απορρίψει κάθε συζήτηση για πολιτική διαπραγμάτευση, αλλά φρόντισε και να «αδειάσει» τον Έλληνα ομόλογό της κατά τρόπο που μάλλον δεν έχει προηγούμενο. Δήλωσε ότι η συνάντηση διήρκεσε πέντε λεπτά (!) και όχι είκοσι, όπως είχε ισχυριστεί η ελληνική πλευρά.

Το χειρότερο είναι ότι η συζήτηση -όχι η απόφαση- για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους παραπέμπεται οριστικά στο καλοκαίρι του 2014, γεγονός που σημαίνει ότι μέχρι τότε η ελληνική οικονομία θα «σέρνεται». Η διαφωνία της Ευρωζώνης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την αναδιάρθρωση, όμως δεν τους εμποδίζει να ασκούν συντονισμένες ασφυκτικές πιέσεις για την εντατικοποίηση της μονοδιάστατης λιτότητας.

Τί θεωρεί ο νόμος ως «εγκληματική οργάνωση»;

Τις τελευταίες μέρες ακούγεται συχνά η χρησιμοποίηση του όρου «εγκληματική οργάνωση». Με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, που περιγράφει τη φύση της, γίνονται από χρόνια συλλήψεις με την επίκλησή του. Ο πολύς κόσμος έμαθε για την ύπαρξη αυτού του όρου τις τελευταίες βδομάδες, λόγω της σύλληψης των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής. Τις τελευταίες 3-4 μέρες προέκυψε συζήτηση και για το αν το ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική οργάνωση! Έψαξα λοιπόν, να βρω νομική διευκρίνιση για το πότε μια ομάδα που διαπράττει παρανομίες μπορεί να ενταχθεί στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα. Πιο κάτω παραθέτω, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, τα ευρήματά μου.

Μετά τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας που προέκυψε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 στη χώρα μας, εξαιτίας της κατακλυσμιαίας εισόδου μεταναστών, αρχικά από το πρώην ανατολικό μπλοκ και στη συνέχεια από ασιατικές και αφρικανικές χώρες (έστω και αν η παραβατικότητα δεν αφορά την πλειοψηφία των μεταναστών από αυτές τις χώρες), οι ελληνικές αρχές, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ενέτασσαν τις ομάδες παρανόμων στο καθεστώς της εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο προέβλεπε βαρύτατες κατηγορίες. Οπότε με μόνο αυτόν τον χαρακτηρισμό οι κατηγορούμενοι έχουν εξασφαλισμένη μια πρώτη ποινή που κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια. Και αν κάποιος από αυτούς χαρακτηριστεί σαν αρχηγός της «εγκληματικής οργάνωσης», η ποινή του φτάνει έως και τα είκοσι χρόνια (εξ αιτίας αυτού και μόνο του χαρακτηρισμού που, κατά κανόνα, όσον αφορά ατυχείς αλλοδαπούς μικροπαραβάτες, γίνεται αυθαίρετα).

Σαμαράς - Βενιζέλος: Οι δύο δραπέτες (του Στέλιου Κούλογλου)

Όταν διάβασα το άρθρο του Στ.Κούλογλου που αναδημοσιεύω σήμερα, μου άρεσε, εφόσον συμφωνώ στα περισσότερα σημεία. Θα αναφερθώ μόνο σε δυο σημεία που έχω άλλη άποψη.
Πρώτον: Γράφει κάπου στο κείμενο ότι το πρώτο εξάμηνο του 2014 θα έχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η χώρα μας. Κάνει λάθος. Η Γερμανία θα έχει την προεδρία ! (...και ο νοών νοείτω).
Και δεύτερον: Θεωρεί δύσκολο να περάσουν νέα πακέτα λιτότητας από τη σημερινή βουλή. Δηλαδή πιστεύει ότι θα έχουν αντίρρηση οι βουλευτές του "ναι σε όλα", που ελέω κομματικής πειθαρχίας δεν χρειάζεται να χαλάνε φαιά ουσία για να διαβάσουν τα νομοσχέδια που καλούνται να ψηφίσουν, απλά κάνουν αυτό που τους προστάζει ο αρχηγός κι έτσι διατηρούν τη θέση και τα προνόμιά τους, τη στιγμή που είναι η μοναδική συντεχνία που τα χρόνια της λιτότητας, όχι μόνο δεν έχει χάσει, αλλά αντίθετα έχει αυξήσει τα προνόμιά της; Εξάλλου είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές φορές κυβερνητικοί βουλευτές καλεσμένοι σε τηλεοπτικές συζητήσεις εμφανίζονται να μη γνωρίζουν τί περιλαμβάνουν τα μνημόνια που έχουν ψηφίσει!

(Για να μη βάζουμε όλους τους βουλευτές στο ίδιο τσουβάλι, θα πρέπει να εξαιρέσουμε κυβερνητικούς βουλευτές που αρνήθηκαν να ψηφίσουν μέτρα εναντίον του λαού που τους ψήφισε, όπως τους Δημαρά, Σακοράφα, Οικονόμου (μνημόνιο 1) και Κουρουμπλή (μνημόνιο 2) που διαγράφηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τους βουλευτές της ΝΔ που έμειναν πιστοί στην αντιμνημονιακή τους θέση και κατόπιν σχημάτισαν τους Ανεξάρτητους Έλληνες (και πάλι θα πρέπει να εξαιρέσουμε όσους γύρισαν στο μαντρί). 

Σαμαράς - Βενιζέλος: Οι δύο δραπέτες 
Θα θυμάστε, ίσως, τον Απρίλιο που μας πέρασε, τα ταρατατζούμ με την επανέναρξη των εργασιών για την εθνική οδό Κορίνθου-Πάτρας. Το μακαρίτικο το success story ήταν ακόμα τότε στα ντουζένια του και Σαμαράς - Βενιζέλος είχαν ταξιδέψει μέχρι το Ζευγολατιό για το πανηγύρι. Στην πραγματικότητα, τα έργα δεν ξεκίνησαν ποτέ, επρόκειτο για στημένη παράσταση: οι οργανωτές είχαν επιστρατεύσει κάποιους Ρομά με τα Ντάτσουν τους, που παρίσταναν τους υποεργολάβους!

Ούτε φύλλο δεν κουνιέται σήμερα στην –ο Θεός φυλάξοι– εθνική. Όταν φυσάει πολύ, τα μπάζα και οι σκόνες από τα παρατημένα εργοτάξια σχεδόν τυφλώνουν τους οδηγούς, που εξακολουθούν φυσικά να πληρώνουν 3 ευρώ και 10 λεπτά για διόδια ενός δρόμου που για να τον διασχίσεις, καλό είναι να έχεις 3 ζωές, όπως στα PlayStation.