Συνέντευξη του Εδουάρδου Γκαλεάνο στο ΒΗΜΑ

Στο σημερινό ΒΗΜΑ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο τον μεγάλο αυτό Ουρουγουανό συγγραφέα, δημοσιογράφο και (αν κι ο ίδιος το αρνείται) ιστορικό, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου του βιβλίου με τίτλο "Οι Μέρες Αφηγούνται" (εκδόσεις Πάπυρος).
Τον Γκαλεάνο είχαμε γνωρίσει (και αγαπήσει) από την τριλογία του "Μνήμες Φωτιάς" και "Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής".
Πιο κάτω παραθέτω τη συνέντευξη αυτή στο ΒΗΜΑ (την οποία πρέπει να διαβάσουμε αργά για να κατανοήσουμε το συμπυκνωμένο του λόγο)  και ελπίζω ότι όποιος δεν έχει διαβάσει ακόμα βιβλίο του σύντομα ...να επανορθώσει.

Η συνέντευξη:

- Στο βιβλίο σας αναδεικνύεται το μεγαλείο των μικρών καθημερινών γεγονότων και των ανώνυμων ανθρώπων που κάνουν σπουδαίες πράξεις. Η Ιστορία όμως σχεδιάζεται από τους μεγάλους, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες. Πότε και πώς μπορεί να ανατραπεί αυτή η ιεραρχία;

«Σε όλα μου τα έργα δεν έπαψα να διεκδικώ το μεγαλείο που κρύβεται στα μικρά πράγματα και στους ανώνυμους ανθρώπους, καθώς και να καταγγέλλω το απατηλό μεγαλείο σε καθετί υπερμέγεθες».

- Σας τρομάζει η σημερινή κρίση που εξαπλώνεται παντού;

«Η μακρά ιστορική εμπειρία μάς διδάσκει ότι οι κρίσεις είναι πολύ επικίνδυνες διότι συνήθως οδηγούν στον κατατρεγμό κάποιων δήθεν υπευθύνων, εξιλαστήριων θυμάτων που το σύστημα επινοεί για να μη φανεί ότι είναι υπαίτιο».

- Λέτε κάπου ότι «η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς». Τι έχει μάθει η Δεξιά από την Αριστερά;

«Η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς σε περιπτώσεις όπως αυτή του Μέρντοκ, ο οποίος διάβασε To Κεφάλαιο στα νιάτα του και στη συνέχεια, στον αγώνα δρόμου προς την εξουσία, επωφελήθηκε των καπιταλιστών αντιπάλων του, οι οποίοι δεν είχαν διαβάσει παρά μόνο τις Επιλογές του "Reader’s Digest”».

"Το έθνος και το χρέος" του Παύλου Τσίμα

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το σημερινό άρθρο του Π.Τσίμα στα ΝΕΑ. Συγκρίνει την Ελλάδα του σήμερα με εκείνη του 1993, παίρνοντας αφορμή από μια ομιλία του Α.Παπανδρέου και προσπαθεί να εξηγήσει/δικαιολογήσει το γιατί φτάσαμε ως εδώ χωρίς ωστόσο να αναφέρει λέξη για το κόστος των Ολυμπιακών αγώνων, τις συναλλαγές της Siemens, τις παραγγελίες όπλων και ...υποβρυχίων ξέρετε από πού! Γράφει για τη φοροδιαφυγή γιατρών, μηχανικών, δικηγόρων κλπ, αλλά λέξη γι'αυτούς που χρωστάνε τα πολλά δισ. στην εφορία. Όσο για το τελυταίο ερώτημα που θέτει, η απάντηση είναι εύκολη και είμαι σίγουρος ότι την ξέρει, άλλο αν δεν την γράφει.
Ας τον δικαιολογήσουμε λόγω του περιορισμένου χώρου που διέθετε και λόγω του ποιά εφημερίδα φιλοξενεί τα άρθρα του.

Το έθνος και το χρέος (του Παύλου Τσίμα)

Μια αναπάντεχα επίκαιρη πολιτική ομιλία του 1993 επικεντρώνει στα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και των στρεβλώσεων που δεν διορθώθηκαν ποτέ.

Παλιές ιστορίες. Είκοσι χρόνια πίσω. Οικονομική κατάσταση στενή. Ταμειακά διαθέσιμα στενά, μεγάλα ελλείμματα, βαρύ χρέος, δανεισμός με απαγορευτικά επιτόκια και μια διεθνής φιλολογία χρεοκοπίας, που άρχιζε να βουίζει γύρω από τη χώρα. Από εκείνες τις ημέρες, λοιπόν, φίλος ερευνητής ανέσυρε από το αρχείο, κιτρινισμένο, το κείμενο μιας ομιλίας του Ανδρέα Παπανδρέου, με ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου 1993, λίγο μετά τις εκλογές, προς το Υπουργικό Συμβούλιο της νέας κυβέρνησης. Ήταν η ομιλία εκείνη στην οποία διατυπώθηκε το περίφημο μότο «ή το έθνος θα εξαφανίσει την υπερχρέωση της χώρας ή η υπερχρέωση θα αφανίσει το έθνος».

Αντιγράφω: «Το δημόσιο χρέος έχει γονατίσει τον προϋπολογισμό του κράτους. Βλάπτεται η εθνική οικονομία στο σύνολό της. Οι μεγάλες δανειακές ανάγκες του προϋπολογισμού έχουν κάνει το χρήμα πανάκριβο. Τα υψηλά επιτόκια στραγγαλίζουν τις επενδύσεις.

Οι επιχειρήσεις συρρικνώνονται, οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους, η οικονομία στο σύνολό της φτωχαίνει...». Ώστε τα είχαμε ξαναζήσει όλα αυτά. Τόσο πρόσφατα!

Κι έπειτα η ομιλία έθετε το κεντρικό της ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα βρέθηκε σε δυσκολότερη θέση από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Γιατί, ενώ όλες οι χώρες της Ευρώπης, ακόμη και η Γαλλία και η Γερμανία, μετά τη μεγάλη πετρελαϊκή κρίση του 1973 είχαν χτυπηθεί και όλες είχαν προσφύγει στην αύξηση του δημόσιου χρέους για να διαφυλάξουν το βιοτικό τους επίπεδο, στην Ελλάδα τα πράγματα έγιναν τόσο χειρότερα και η χώρα έφτασε σε τέτοια αδιέξοδα;

Αντιγράφω την απάντηση, ξαφνιασμένος από την αναπάντεχη επικαιρότητά της: «Στην εικοσαετία 1950-70 η ελληνική οικονομία προχωρώντας με ρυθμό αύξησης εθνικού προϊόντος 7% τον χρόνο, ταχύτερα από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, πραγματοποίησε ένα τεράστιο άλμα προς τον οικονομικό εκσυγχρονισμό.

Αλλά οι κρατικοί θεσμοί δεν παρακολούθησαν την οικονομική μεταμόρφωση. Ιδιαίτερα το φορολογικό μας σύστημα δεν προσαρμόστηκε στις γρήγορες κοινωνικές ανακατατάξεις της ταχύρρυθμης ανάπτυξης».

Η ανάλυση που ακολουθούσε έθετε δύο μεγάλα προβλήματα προς διόρθωση.

Το ένα ήταν ότι «οι διοικητικές υπηρεσίες του κράτους, πέρα από το να απορροφούν παθητικά ένα μέρος των εργαζομένων που διαφορετικά θα έμεναν άνεργοι, δεν κατορθώνουν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες αναπτυξιακές ανάγκες» - και γι’ αυτό παρήγαν απλώς μεγάλα ελλείμματα. Και αυτό έπρεπε να αλλάξει.

Το άλλο - και σημαντικότερο - ήταν ότι στο φορολογικό σύστημα διατηρούνταν παράλογες φοροαπαλλαγές που κάποτε δόθηκαν ως αναπτυξιακά κίνητρα μα ο σκοπός τους εξαντλήθηκε, ότι οι αγρότες υποφορολογούνταν, σε αναντιστοιχία με τις δυνατότητές τους, και ότι - προπάντων - «ο φορολογικός μηχανισμός στάθηκε ανίκανος να εντάξει στο σώμα των φορολογουμένων» τα ανερχόμενα και πληθυνόμενα στρώματα των επαγγελματιών, των γιατρών, των μηχανικών, των δικηγόρων και των ανθρώπων που γενικά προσφέρουν υπηρεσίες. Πρώτος και άμεσος στόχος της κυβέρνησης - εισηγείτο ο τότε πρωθυπουργός - έπρεπε να είναι ο τερματισμός του «καθεστώτος νόμιμης ή παράνομης αποφυγής της φορολογίας».

Θα ήταν άδικο να πει κανείς ότι στα χρόνια που ακολούθησαν δεν έγιναν προσπάθειες μεγάλες να διορθωθούν τα προβλήματα αυτά. Θα ήταν άδικο να πει κανείς ότι δεν έγιναν βήματα - όχι όλα σωστά, όχι πάντα συνεπή, ούτε δίχως παλινδρομήσεις - ώστε να καλυφθεί το χάσμα ανάμεσα σε μια οικονομία που είχε κάνει άλματα και ένα θεσμικό πλαίσιο που είχε μείνει πίσω, βήματα θεσμικού εκσυγχρονισμού. Αλλά ξαναδιαβάζοντας τα κιτρινισμένα φύλλα εκείνης της παλαιάς ομιλίας, του 1993» είναι αδύνατον να μην αισθανθεί κανείς ότι είναι σαν να ακούει να του μιλούν για τα σημερινά πάθη, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Και αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που ζητεί απάντηση: Πώς έπειτα από τόσες προσπάθειες, τόση συζήτηση και τόσες αυταπάτες, κυλήσαμε ξανά στη ρίζα του βράχου, πίσω εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, με ακόμη χειρότερα βάσανα και με τα ίδια πάνω-κάτω προβλήματα να λύσουμε;

Ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν θα περίμενα από καμία διακομματική εξεταστική επιτροπή της Βουλής, όση σοφία και αν προσθέσουν στις εργασίες της οι ανεξάρτητοι ή οι χρυσαυγίτες, να το απαντήσει το ερώτημα...

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ της 1/12/2012

Άσπρος Καπνός... του Στ.Λυγερού

O κ. Σταύρος Λυγερός αποτελεί μια από τις λίγες οάσεις στην έρημο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Μπορεί και βλέπει τα πράγματα όπως είναι, γι'αυτό αξίζει να ακούμε/διαβάζουμε την άποψή του. Να τι πιστεύει για την απόφαση του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας 26/11.

ΑΣΠΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΥΣΤΑΘΗΣ ΛΥΣΗ

Όπως αναμενόταν, η Σύνοδος του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας κατέληξε σ' ένα συμβιβασμό. Η αντίθεση ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Ευρωζώνη για τη βιωσιμότη­τα, και πιο συγκεκριμένα για την αναδιάρθρω­ση του ελληνικού δημόσιου χρέους, φαίνεται πως γεφυρώθηκε με την αποδοχή της εκτί­μησης ότι το ύψος του το 2020 θα είναι 124% του ΑΕΠ. Όπως είχε προαναγγελθεί, ο στόχος θα επιτευχθεί με μείωση του επιτοκίου των δανείων προς τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης, με επιστροφή των κερδών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τα ελληνικά ομό­λογα και με επαναγορά από τη δευτερογενή αγορά των νέων ελληνικών ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών.

Editorial του τεύχους 68 του Nexus

 Παραθέτω ως τροφή για σκέψη το editorial  του Στάμου Στίνη από το Nexus Νοεμβρίου 2012:

Μεγάλη εντύπωση, αλλά και ιδιαίτερο ερευνητικό εν­διαφέρον έχει προκαλέσει σε διεθνείς πολιτικούς και κοινωνικούς αναλυτές, που κινούνται εκτός θυλάκων του κατεστημένου, το φαινόμενο του «ελληνικού μαζοχισμού» που φανερά εκδηλώνεται τα δύο τελευταία χρόνια, - και ιδιαί­τερα το τελευταίο εξάμηνο. Αναφέρομαι στην εντελώς «παρά­λογη» και αψυχολόγητη παθητικότητα και στωικότητα, με την οποία ή πλειοψηφία των Ελλήνων δείχνει να υπομένει στην πράξη -ασχέτως τού πώς εκτονώνεται λεκτικά ή φαντασιακά- την τεράστιας κλίμακας καταστροφή που συντελείται σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητάς της.

EV προκειμένω, πέρα από το καθαρά ερευνητικό ενδιαφέ­ρον, μία σειρά από συνειδητοποιημένοι πολιτικά κύκλοι του εξωτερικού με τους οποίους επικοινωνώ, μου εκφράζουν ανοι­χτά την ανησυχία τους γι’ αυτό το φαινόμενο, όχι μόνο από εύ­λογη ευαισθησία και αίσθημα αλληλεγγύης προς τους «χειμα­ζόμενους» Έλληνες, αλλά επειδή κυρίως φοβούνται για το τι θα γίνει όταν έρθει και η δική τους σειρά...

Εάν τελικά έχουμε να κάνουμε με ένα κορυφαίο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, μου λένε, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Γιατί εάν το «πειραματόζωο Ελλάδα» αναδείξει νέες, προηγμένες μεθόδους ελέγχου της συνείδησης και χειραγώγησης των πολιτών, τότε, αργά ή γρήγορα, η διεθνής ελίτ θα σπεύσει να τους εφαρμόσει σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο. Εάν οι πάντοτε θεωρούμενοι ως κατ’ εξοχήν «ανυπότακτοι» 'Ελληνες πέσουν και καταπιούν τελικά το «μπλε χάπι» του νεοταξικού matrix, ποιος άλλος ευρωπαϊκός ή αμερικανικός λαός θα κα­ταφέρει να γλυτώσει; Γι’ αυτό και η σημερινή «μάχη της Ελλά­δας» είναι όχι μόνο ανάλογης, αλλά πολύ μεγαλύτερης στρα­τηγικά σημασίας από αυτή της «μάχης της Κρήτης» κατά το Β’ Π.Π.! Εάν, τότε, η καθυστέρηση της εφαρμογής των σχεδίων του Άξονα άλλαξε καθοριστικά τον ρου της Ιστορίας, τώρα μια ματαίωση της ελληνικής υποδούλωσης στο παγκόσμιο χρηματιστικό σύστημα, θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τα σχέδια των επικυρίαρχων, Καθώς η «ελληνική αντίσταση» θα μεταλα­μπαδευόταν σε μια σειρά από άλλες Δυτικές κοινωνίες που ήδη νιώθουν την καυτή ανάσα των αγορών να κοντοζυγώνει στο σβέρκο τους.

Διαμάχη δύο ομάδων πολιτικών

Σήμερα δεν έχουμε στη χώρα μας διαμάχη μεταξύ κομμάτων, αλλά διαμάχη ανάμεσα σε δύο ομάδες πολιτικών. Η μια ομάδα προτάσσει την ευημερία των αριθμών και η άλλη την ευημερία των πολιτών.

Το βασικό όπλο αυτών που απαρτίζουν την πρώτη ομάδα προκειμένου να απαξιώσουν αυτούς που αποτελούν τη δεύτερη είναι ο χαρακτηρισμός τους σαν λαϊκιστές.

Άρθρο του δρα. Κων Γρίβα στο NEXUS no 67

 Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο άρθρο διάβασα στο NEXUS Οκτωβρίου 2012 και το αναδημοσιεύω γιατί πιστεύω ότι τέτοιες αναλύσεις πρέπει να γίνονται κτήμα όλων.

 Ο ΑΠΟΔΟΜΗΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΜΙΑΣ ΜΕΤΑ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

ΣΤΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΠΟΡΕΙ 

ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗ XΩPA ΜΑΣ Ο Γ’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Τα βασικά ζητήματα που απασχολούν την ευρωπαϊκή ειδησεογραφία τον τελευταίο καιρό είναι η κατάσταση στη Συρία, εν παραλλήλω με την πιθανότητα επίδεσης του Ισραήλ στο Ιράν, και η κρίση στην ευρωζώνη. Τα δύο αυτά ζητήματα θεωρούνται εντελώς ανεξάρτητα μεταξύ τους, ωστόσο η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική...
Η κρίση της Μέσης Ανατολής υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη πολεμική αντιπαράθεση, έχοντας μέσα της τα σπέρματα μιας παγκόσμιας σύρραξης. Γενικότερα, σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση κάποιων επικείμενων δραματικών εξελίξεων, και πολλοί παρομοιάζουν την κατάσταση σήμερα με εκείνη που ίσχυε πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος, η επικέντρωση της προσοχής μας, όσον αφορά τον κίνδυνο υποδαύλισης πολέμων μεγάλης κλίμακας, σε γεωσυστήματα όπως αυτό της Μέσης Ανατολής είναι παραπλανητική. Το σύστημα αυτό δεν 6α ήταν τόσο επικίνδυνο, αν δεν συνδυαζόταν με τη διαφαινόμενη αποδόμηση της Ευρώπης ως ενιαίας γεωπολιτικής οντότητας, την οποία είναι πιθανόν να προκαλέσει η εξορία της Ελλάδας - άμεση ή έμμεση- από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Αυτή η γεωστρατηγική διάσταση του ελληνικού ζητήματος δεν φαίνεται να έχει γίνει μέχρι στιγμής αντιληπτή. Τα θέματα της ελληνικής οικονομίας και η γενικότερη κρίση του ευρώ μελετιόνται ως καθαρά οικονομικά ζητήματα. Η όποια συζήτηση για τη «διάσωση» ή μη της ελληνικής οικονομίας και της διατήρησης της Ελλάδας στην ευρωζώνη περιορίζεται αποκλειστικώς στις οικονομικές επιπτώσεις που θα υπάρξουν από την ελληνική χρεωκοπία.

Ο Κέινς για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών

O αρθρογράφος αναφέρεται στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953, στην οποία οφείλει η Γερμανία το μεταπολεμικό της θαύμα και για να δικαιολογήσει τους ευνοϊκούς όρους που αυτή περιελάμβανε για χάρη της ηττημένης κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο χώρας, τους αντιπαραθέτει με τους δυσμενείς όρους που περιείχε η Συνθήκη των Βερσαλλιών σε βάρος της ηττημένης κατά τον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο χώρας. Και στη συνέχεια αναφέρει τις αντιρρήσεις του Κέινς:

Το ιστορικό προηγούμενο που επηρέασε τις αποφάσεις των συ­νέδρων ήταν η Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία είχε υπογραφεί τον Ιούνιο του 1919, πέντε ακριβώς χρόνια μετά τη δο­λοφονία του αρχιδούκα Φερδινάνδου, που έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών τερματίστηκε και επίσημα. Συνοδεύτηκε, ωστόσο, από πολλές ισχυρές διαφωνίες.

Το Κλίμα;

Υπάρχει ένας παράγοντας που έχει μεγαλύτερη σημασία, ακόμα και οικονομικά, από όση του αποδίδεται.
Είναι το κλίμα μιας χώρας.
Όσο κι αν ακούγεται συμφεροντολογικό όταν το λέει 'Ελληνας, δεν είναι λογικό να συγκρίνονται τα χρόνια (αλλά και οι ώρες ημερησίως) που μπορεί να εργαστεί ένας λαός που βρίσκεται πιο κοντά στον Ισημερινό, με τα χρόνια που μπορεί να εργαστεί κάποιος που βρίσκεται πιο κοντά στους πόλους. 
Είναι ενάντια στη φύση.
Και αυτό το έχουν διαπιστώσει ακόμα καλύτερα όσοι έχουν μείνει για κάποιο χρονικό διάστημα σε χώρες της Αφρικής, αλλά και της κεντρικής αμερικανικής ηπείρου.
Αυτό που κάποιοι βορειοευρωπαίοι αποκαλούν ραθυμία, είναι στην πραγματικότητα φυσιολογική ανάγκη. Όπως και η γνωστή siesta.
Αλλά οι βορειοευρωπαίοι, όπως γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο αντιληπτό, κρίνουν τα πάντα σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα. Αν αυτό δεν αποδεικνύει στενή αντίληψη, τότε τι δείχνει;

Το «λόμπι της δραχμής». Tου Σταύρου Λυγερού

Ο πρωθυπουργός συνηθίζει να δηλώνει ότι ο εχθρός της Ελλάδας είναι το «λόμπι της δραχμής». Ο όρος «λόμπι» παραπέμπει ευθέως όχι σε πολιτική άποψη, αλλά σε συμφέροντα. Ποια συμφέροντα, όμως, μπορεί να εννοεί; Είναι κοινό μυστικό ότι οι Ελληνες πλούσιοι έχουν βγάλει τα κεφάλαιά τους έξω. Κάποιοι από αυτούς ονειρεύονται να τα επαναφέρουν ως υπερτιμημένο συνάλλαγμα σε σχέση με την υποτιμημένη νέα δραχμή. Τα πολλά και μεγάλα ονόματα της ελίτ του χρήματος, όμως, έχουν εξ αρχής φανατικά ταχθεί υπέρ του Μνημονίου. Επίσης, στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά, παρότι ορισμένοι δεν τον συμπαθούν προσωπικά.
.......................................
Προφανώς, η καταγγελία του πρωθυπουργού για το «λόμπι της δραχμής» αφορά την αντιπολίτευση που αντιτίθεται στο Μνημόνιο. Είναι βαθύτατα επικίνδυνο για τη δημοκρατία μας, όμως, να χαρακτηρίζονται εχθροί της Ελλάδας οι πολιτικές δυνάμεις (π.χ. το ΚΚΕ), που εδώ και χρόνια διαφωνούν με την ένταξη στην Ευρωζώνη.
Οταν, μάλιστα, σαν «λόμπι της δραχμής» καταγγέλλονται εμμέσως πλην σαφώς και κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες, που η επίσημη θέση τους είναι υπέρ του ευρώ, τότε έχουμε ιδεολογικοπολιτικό κυνήγι μαγισσών. Το γεγονός ότι ορισμένα στελέχη στην Κουμουνδούρου πιστεύουν ότι μόνο με τη δραχμή θα υπερβούμε την κρίση δεν αλλάζει τα πράγματα. Στα κόμματα υπάρχουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες.
Προφανώς, ο Σαμαράς δεν είναι ούτε αντιδημοκράτης, ούτε επιδιώκει κυνήγι μαγισσών. Εκτόξευσε μία «πιασάρικη» βαρύγδουπη καταγγελία, που στην πραγματικότητα είναι μία μικροπολιτική προπαγανδιστική κορώνα. Σε τόσο δύσκολους και εύφλεκτους καιρούς, όμως, τέτοια ολισθήματα πρέπει να αποφεύγονται
.........................................

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Φίλοι;;;

Πως να θεωρούμε φίλους και συμμάχους όλους αυτούς που θέλουν να γυρίσουν τους κατοίκους αυτής της χώρας στο μεσαίωνα;
Δουλειά 6 ημερών, ωράριο αναξέλεγκτο; Πως ονομάζεται αυτό, δουλειά ή δουλεία;