Πώς ο Βενιζέλος μεταβίβασε τις ζημιές των τραπεζών στους πολίτες (του Γ.Βαρουφάκη)

Η πολιτική πρακτική του Β.Βενιζέλου είναι γεμάτη από κινήσεις που ευνοούν τους πολιτικούς και την οικονομική ολιγαρχία (σχετικά posts με συγκεκριμένα στοιχεία εδώ κι εδώ). Παρακολουθώντας τα πεπραγμένα του βγάζει κανείς το συμπέρασμα ότι οι έλληνες πολίτες υπήρξαν παράπλευρες απώλειες κατά την πορεία εκτέλεσης του ...θεάρεστου έργου του.
Στους νόμους εξαμβλώματα που έχει υπογράψει, έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενα posts. Στο μεγάλο του οικονομικό κατόρθωμα, το PSI, αναφέρεται το άρθρο του Γ.Βαρουφάκη που αναδημοσιεύω πιο κάτω από το τελευταίο ΗΟΤ DOC.
Και μένω να αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό ακόμα θα βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος σε ανώτερα κυβερνητικά αξιώματα για να συνεχίζει να καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει στην κατεστραμένη μας χώρα;
(Φαντάζεστε να γίνει - όσο βρίσκεται αυτή η κυβέρνηση στην εξουσία - συνταγματική αναθεώρηση με συμμετοχή του Βενιζέλου;)

ΕΝΙΣΧΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ 
(του Γιάννη Βαρουφάκη)

Προ ημερών έλαβα το εξής email: «Γιάννη γεια χαρά! Με λένε Νίκο, είμαι 28 χρονών και τα πράγματα είναι απλά για μένα. Δεν καταλαβαίνω! Διαβάζω ανελλιπώς το Hot Doc από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να κατανοήσω τα άρθρα σου. Πες ότι είμαι στο δρόμο και συνταντώ τον Βενιζέλο (κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά) και του λέω: “Εσύ και η παρέα σου καταστρέφετε την Ελλάδα” και μου απαντάει: “Γιατί;” Τότε σκαλώνω και προσπαθώ να του περιγράψω με απλά λόγια και οικονομικούς όρους τι εννοώ. Δεν μπορώ να το κάνω, θα με τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί».

Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου συνεχίζουν να ψεύδονται (του Μ.Ιγνατίου)

Τελικά, όσο συνεχίζουμε να πληροφορούμαστε για τις συζητήσεις που προηγήθηκαν του πρώτου μνημονίου μεταξύ των "αρμοδίων", τόσο περισσότερο καταλήγουμε να πιστέψουμε ότι ο λόγος που η χώρα μας οδηγήθηκε στην καταστροφή δεν ήταν το δήθεν υπέρογκο χρέος της (άλλωστε ούτε το μεγαλύτερο στο δυτικό κόσμο ήταν, ούτε είχε αυξηθεί τόσο σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια), αλλά κάποιος άλλος λόγος, τον οποίον θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε ξεσκαλίζοντας άρθρα και βιβλία που έχουν γραφτεί για την ελληνική κρίση.
Ένα τέτοιο άρθρο είναι και αυτό που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, υπογεγραμμένο από τον Μιχ.Ιγνατίου.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, παρά τις αποκαλύψεις, συνεχίζουν να ψεύδονται

Τέσσερα χρόνια μετά την -κατόπιν σχεδίου- προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, που είχε δρομολογηθεί από το Δεκέμβριο του 2009 από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, και ενώ έχουν πλέον δημοσιευτεί σημαντικά επίσημα έγγραφα του ΔΝΤ σχετικά με τις αρχικές συζητήσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, επανεμφανίστηκε έπειτα από δύο χρόνια αποχής ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Σε δήλωσή του στο δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη της εφημερίδας Τα Νέα (22 Απριλίου 2014) αναφέρει τα εξής: «Ο Στρος-Καν με κάλεσε σε συνάντηση στο γραφείο του την 24η Απριλίου 2010 στις εφτά το πρωί παρουσία του Τρισέ και του Ρεν για να κλείσουμε τις λεπτομέρειες του προγράμματος. Εκεί, Τρισέ και Ρεν απέκλεισαν ρητά οποιαδήποτε συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους. Ο Στρος-Καν συμφώνησε απολύτως». Ωστόσο, ο κ. Παπακωνσταντίνου απέφυγε να μας ενημερώσει για το τι συνέβη πριν και μετά τις 24 Απριλίου 2010, και ενώ γνωρίζει πως το θέμα αναφέρεται στην ηλεκτρονική αλληλογραφία του Ταμείου με την Αθήνα.

Οι δυο προπαγανδιστικές αιχμές της ΝΔ (του Στ.Λυγερού)

Είναι γεγονός ότι στην προπαγανδιστική προβολή των απόψεών της (έχοντας βέβαια στη διάθεσή της το βαρύ πυροβολικό των ΜΜΕ και τη βοήθεια των ξένων αφεντικών της) η μνημονιακή συγκυβέρνηση έχει επικρατήσει κατά κράτος του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η απειρία σε αυτόν τον τομέα είναι παραπάνω από εμφανής. Αντί να θέτει την ατζέντα των θεμάτων η αντιπολίτευση - και υπάρχουν τόσα θέματα που θα της έδιναν ώθηση! - στριμώχνοντας την κυβέρνηση στη γωνία, είναι η μνημονιακή παράταξη που επιτίθεται, εκμεταλλευόμενη κυρίως την πολυφωνία που υπάρχει στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας στην άκρη (θάβοντας) τα θέματα που δεν τη συμφέρουν.
Σε αυτή την επικοινωνιακή μάχη αναφέρεται ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Με δυο προπαγανδιστικές αιχμές η ΝΔ στη μάχη των ευρωεκλογών
 
Δεν πρόλαβαν στο Μέγαρο Μαξίμου να χαρούν την επικοινωνιακή επιτυχία που είχε η εγγυημένη και πολιτικά πριμοδοτημένη μερική επιστροφή της Ελλάδας στις Αγορές, και έλαβαν δώρο αυτή τη φορά από την Κουμουνδούρου. Με τους χειρισμούς στην υπόθεση Σαμπιχά, ο Τσίπρας αναζωπύρωσε τις αμφιβολίες της συντριπτικής πλειονότητας των εκλογικών... προσφύγων για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά θέματα, εξωθώντας τους να κάνουν δεύτερες σκέψεις για το τι θα ψηφίσουν. 
Το κλίμα που έχει διαμορφωθεί προσφέρει αναμφίβολα σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Η υπόθεση Μπαλτάκου μοιάζει να ανήκει στο μακρινό παρελθόν, ενώ με την αμέριστη συμβολή του κατεστημένου μιντιακού συστήματος καλλιεργούνται με σχετική επιτυχία προσδοκίες για σταθεροποίηση της οικονομίας. Κι αυτό όταν ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού έχουν πέσει ή είναι έτοιμα να πέσουν στον γκρεμό. 

Ελλάς Ελλήνων Υπερκαταναλωτών (...το πάλαι ποτέ)

Οι σύγχρονες δυτικές οικονομίες έχουν, δυστυχώς, δομηθεί στηριζόμενες στην κατανάλωση.
Δεν είναι τυχαίο πως τα κράτη που εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας δυσκολεύονται να ανακάμψουν.
Όμως, ενώ από το παραπάνω φαίνεται πως ο καταναλωτισμός μπορεί να αποτελεί θεραπεία για μια εθνική οικονομία, από την άλλη μπορεί να είναι ασθένεια σε ατομικό επίπεδο. Ιδιαίτερα στη χώρα μας που τις τελευταίες λίγες δεκαετίες ο πολίτης επηρεασμένος από τις σειρήνες του lifestyle σε συνδυασμό με την παρεξηγημένη αίσθηση της ελευθερίας, όπως την αντιλήφθηκε κατά την περίοδο εκδημοκρατισμού που ακολούθησε τη χουντική επταετία, βούτηξε σε ένα καταναλωτικό ποτάμι ευδαιμονίας, νομίζοντας πως τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορούσαν να πάνε.
Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε το πρώτο τρίμηνο του 2009 (δηλαδή, αρκετούς μήνες πριν από τις εκλογές τού "λεφτά υπάρχουν") και περιγράφει τις πηγές και τα συμπτώματα του καταναλωτισμού, ως ασθένειας. Ενώ γραφόταν, δεν ήταν ακόμα γνωστό τι θα επακολουθούσε την επόμενη πενταετία. Μοιάζει όμως ως φυσικό επακόλουθο.

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ
Η ξέφρενη πορεία ενός λαού προς την ψεύτικη ευτυχία και τα... καταθλιπτικά

(της Δήμητρας Νικολαΐδου*)

Πριν τριάντα περίπου χρό­νια από σήμερα, η Ελλάδα ακολουθούσε ασθμαίνουσα και με μεγάλη χρονική καθυστέρηση τις νέες τάσεις στη μόδα, στην τεχνολογία, στη μουσική κλπ. που ξεφύτρω­ναν στις μεγάλες πόλεις της Δύσης (Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Ν. Υόρκη).

Ήμασταν ακόμη «πολύ πίσω», όπως συνή­θιζαν να λένε οι λίγοι τυχεροί που σπούδαζαν ή ταξίδευαν στο εξωτερικό. Οι λόγοι γι' αυτή την «καθυστέρηση» πολλοί.

Η Ελλάδα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν μια κλειστή και φτωχή χώρα. Απομο­νωμένη γεωγραφικά από τη δυτική Ευρώπη, με εχθρικά κομμουνιστικά καθεστώτα στα βόρεια σύνορά της, με μια τελείως διαφορε­τική κουλτούρα και παράδοση, με έντονο το τοπικιστικό στοιχείο, χωρίς βαριά βιομηχα­νία, με χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να είναι αγρότες και μικρο-επαγγελματίες, με συχνές και έντονες πολιτικές αναταράξεις, «ζούσε στο μικρόκοσμό της».

[Τρανό παράδειγμα της απομόνωσής μας, μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές εξεγέρ­σεις, ο Μάης του '68. Στην Ελλάδα τότε, ελά­χιστοι πήραν μυρωδιά...]

Τα νέα λοιπόν έφταναν με μεγάλη καθυ­στέρηση και πάντα φιλτραρισμένα είτε από τις συντηρητικές κυβερνήσεις μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είτε ακόμη περισσότερο από τη Χούντα (1967-1974).

Το 1% ζει εις βάρος του 99% της κοινωνίας (του Κ.Βεργόπουλου)

Απόψεις που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς από αυτό το blog με διάφορα κείμενα και σχόλια συγκεντρώνονται στο άρθρο που αναδημοσιεύω σήμερα. Για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό ότι η κρίση δεν οφείλεται στον υπερδανεισμό των χωρών, αλλά είναι μια μέθοδος να μεταφερθούν πόροι από τους πολλούς κι ανίσχυρους στους λίγους και ισχυρούς.
Εξάλλου με βάση τα κριτήρια που καθιέρωσαν με τη συνθήκη του Μάαστριχτ εκείνοι που πρώτοι τα καταστρατήγησαν, πάμπολλες χώρες θεωρούνται προβληματικές, αλλά "εξυγίανση" επιβλήθηκε στις ασθενέστερες με πρώτη και ...χειρότερη τη δική μας.
Με την εφαρμοζόμενη πολιτική οι οικονομίες, αντί να πάνε μπροστά, πηγαίνουν πίσω σε εκείνες τις εποχές που οι πολλοί δεν είχαν δικαιώματα και ήταν όμηροι στα χέρια των εχόντων την εξουσία και κατεχόντων τον πλούτο. Μέλλον δεν μπορεί να υπάρξει με μια γενιά χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική. 
Φως δεν φαίνεται, αφού αξιόλογοι πολιτικοί παγκοσμίως (σε περίπτωση που υπάρχουν τέτοιοι) έχουν παραγκωνιστεί και τη θέση τους έχουν πάρει υποχείρια του 1% που διαχειρίζεται κάθε προσοδοφόρα πηγή.

Η νέα χαμένη γενιά ή πως το 1% ζει εις βάρος του 99% της κοινωνίας

Με τη σημερινή κρίση και κοινωνική κατάρρευση, οι επιπτώσεις δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού. Η πλειοψηφία απορρίπτεται στην ανεργία και ένδεια, ενώ κάποιοι εξακολουθούν να συσσωρεύουν εισοδήματα και περιουσίες. Στη μελέτη «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί διαπιστώνει ότι το πλουσιότερο 1% αποκομίζει όλο και περισσότερα οφέλη εις βάρος του 99% της κοινωνίας.

Με τις αυταρχικές περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η οικονομία καταρρέει, αλλά η διαχείρισή της αποφέρει πρόσθετα οφέλη στους ανθρώπους του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κόσμου. Οι τελευταίοι επιβάλλουν λιτότητα και μαζική ανεργία, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι διασώζονται με χρήματα των θυμάτων τους, του Δημοσίου και των φορολογουμένων. Τα χρηματιστικά εισοδήματα εκτινάσσονται, ενώ όσα συνδέονται με την παραγωγή συρρικνώνονται χωρίς τέλος.

Ο Τσίπρας, η Σαμπιχά και οι δυο βάρκες (του Σταύρου Λυγερού)

Η τρικλοποδιά που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ στον εαυτό του έχει προκαλέσει συζητήσεις για το θέμα των μειονοτήτων στη Θράκη που μόνο καλό δεν μπορούν να κάνουν στα εθνικά θέματα. Η κυβερνητική πλευρά, προκειμένου να ωφεληθεί πολιτικά, εκμεταλλεύεται το λάθος της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραβλέποντας τα βλαπτικά αποτελέσματα που μπορεί να έχει η επέκταση μιας τέτοιας συζήτησης.
Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν το θέμα που δημιουργήθηκε αποσπασματικά, ανάλογα με ποια πλευρά του θέλουν (έχουν συμφέρον) να προβάλλουν. Το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, θεωρώ ότι είναι το πλέον διαφωτιστικό από όσα έχω διαβάσει τις μέρες αυτές.

Ο Τσίπρας, η Σαμπιχά και οι δυο βάρκες 
Ο αποκλεισμός ενός υποψηφίου από το ψηφοδέλτιο ενός κόμματος συνήθως είναι θέμα δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που κάνει την περίπτωση της Ρομά κοινωνικής ακτιβίστριας Σαμπιχά Σουλεϊμάν διαφορετική είναι ότι ο εκ των υστέρων αποκλεισμός της από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ έχει αιτίες που μόνο επιφανειακά παραπέμπουν σε εσωκομματικές αντιθέσεις. 
Υπενθυμίζουμε ότι η Κεντρική Επιτροπή έχει εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία την υποψηφιότητα της Σαμπιχά. Πριν την υπερψηφίσει, άλλωστε, άκουσε τις ενστάσεις του μέλους της Αϊχάν Καραγιουσούφ, ο οποίος κατέληξε με τη φράση «εμείς οι Τούρκοι δεν θα ψηφίσουμε την Τσιγγάνα»! Το θέμα, λοιπόν, έπρεπε να είχε λήξει. 
Μειονοτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη όμως με επικεφαλής το βουλευτή Ξάνθης και γνωστό για τις στενές σχέσεις του με το τουρκικό προξενείο Ζεϊμπέκ, μεθόδευσαν την ανατροπή της απόφασης. Έστειλαν το μήνυμα ότι οι τοπικές οργανώσεις αντιδρούν και απείλησαν την Κουμουνδούρου ότι θα χάσει τις μουσουλμανικές ψήφους και στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές κάλπες.

Πρωτογενές πλεόνασμα ή ...More Greek Statistics?

Όταν διάβασα την πολυαναμενόμενη ανακοίνωση της Eurostat σχετικά με το κατά κόρον διαφημιζόμενο "πρωτογενές πλεόνασμα" και τον τρόπο που ήταν διατυπωμένη, η πρώτη μου σκέψη ήταν πως αν η υπηρεσία αυτή της Ε.Ε. είχε λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο και στις αρχές του 2010 δεν θα χρειαζόταν να μας επιβληθούν μνημόνια. Την άποψή μου όμως για το λόγο που χρησιμοποιηθήκαμε ως ευρωπαϊκό πειραματόζωο την έχω ξαναγράψει. Για σήμερα, έχω στη συνέχεια το σκωπτικό σχόλιο της Wall Street Journal που είναι αποκαλυπτικό των μεθοδεύσεων της Eurostat, προκειμένου να βοηθήσει τους προεκλογικούς σχεδιασμούς των υπέρμαχων της λιτότητας, δηλαδή των γερμανών και όσων συμφωνούν και επιβάλλουν αυτή την πολιτική.
(Μια σημείωση: Όταν αναδημοσιεύω κείμενα κάποιου σχολιαστή ή κάποιου εντύπου, αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ και με ό,τι άλλο γράφει ο σχολιαστής ή το έντυπο)

More Greek Statistics? Troika Confirms Primary Surplus 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι η Ελλάδα πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα 1,5 δισ ευρώ, ξεπερνώντας το στόχο του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού και ανοίγοντας το δρόμο για τη συζήτηση μείωσης του χρέους της χώρας, αργότερα μέσα στο χρόνο.
Ζήτω!, θα πουν πολλοί: Η Αθήνα έπιασε επιτέλους τους δημοσιονομικούς στόχους της, έπειτα από χρόνια στα οποία αδυνατούσε να ευθυγραμμιστεί με τους στόχους της λιτότητας που βούλιαξαν την οιονομία της και που χαρακτηρίστηκαν πολύ σκληροί ακόμα κι από τους δανειστές της....

Gabriel García Márquez: Ένας από τους τελευταίους μεγάλους λογοτέχνες

Δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζει στο περιεχόμενο της ύλης αυτού του blog η αναφορά σε έναν μεγάλο λογοτέχνη, αλλά θεωρώ ότι σε μια εποχή που υπάρχει τόση ένδεια σπουδαίων ανθρώπων σε οποιονδήποτε τομέα έχουν επιλέξει να υπηρετούν, είναι απαραίτητο να τιμούμε όσους έχουν κάνει την ανθρωπότητα πλουσιότερη σε πνευματικότητα, έστω και αν αυτό γίνεται (κακώς ίσως) με την ευκαιρία του θανάτου τους.
Την επιλογή κειμένου τού Gabriel García Márquez που διάλεξα για αναδημοσίευση, μπορεί κάποιοι να θεωρήσουν πως δεν ήταν η καταλληλότερη. Κι αυτό επειδή πρόκειται για ένα απόσπασμα από το αμφιλεγόμενο έργο του "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου", ένα βιβλίο που για όσους το αγάπησαν υπάρχουν άλλοι τόσοι που το μίσησαν! Ένας από τους λόγους που επέλεξα αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι - αντί να απαριθμήσω τα αποφθέγματά του, που μπορείτε άλλωστε να βρείτε κι αλλού - είναι επειδή αναφέρεται με το δικό του τρόπο στη μέρα που συμπληρώνει τα ενενήντα του χρόνια, που όμως - τι ειρωνία - δεν τα πρόφτασε στην πραγματικότητα.
Ίσως αυτό το μικρό απόσπασμα να προτρέψει κάποιους που έχουν διαβάσει μόνο ένα ή δύο από τα βιβλία του (πιθανόν τα εμπορικότερα "Εκατό χρόνια μοναξιάς" ή/και "Ο έρωτας στα χρόνια τής χολέρας") να διαβάσουν και αυτό το έργο του, που έγραψε όταν πλησίαζε την ηλικία των ογδόντα χρόνων, γεγονός που οδηγεί στην πρόβλεψη ότι θα συγκινήσει περισσότερο τους μεγαλύτερους σε ηλικία παρά τους μικρότερους.

...Τη μέρα που συμπλήρωνα τα ενενήντα είχα ξυπνήσει όπως πάντα στις πέντε το πρωί. Μοναδική μου υποχρέωση, λόγω Παρασκευής, ήταν να γράψω το σύντομο άρθρο που δημοσιεύεται με την υπογραφή μου τις Κυριακές στην εφημερίδα Ελ Διάριο ντε λα Πας. Τα σημάδια της αυγής ήταν ό,τι έπρεπε για να μην είμαι ευτυχισμένος: πονούσαν τα κόκαλά μου από νωρίς το ξημέρωμα, έτσουζε ο κώλος μου και ακούγονταν από μακριά οι κεραυνοί μιας καταιγίδας μετά από τρεις μήνες ξηρασία. Πλύθηκα όσο γινόταν ο καφές, ήπια ένα μεγάλο φλιτζάνι που γλύκανα με μέλι, συνοδευόμενο με δυο κομμάτια πίτα από κασσάβα. κι έβαλα τη φόρμα από χοντρό βαμβακερό ύφασμα που φορούσα στο σπίτι.
Το θέμα του άρθρου εκείνης της μέρας ήταν -τι άλλο;- τα ενενήντα χρόνια μου. Ποτέ δεν είχα φανταστεί την ηλικία σαν ένα λεκέ από υγρασία που να δείχνει πόση ζωή απομένει ακόμα. Μικρός είχα ακούσει να λένε πως, όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος, οι ψείρες που φωλιάζουν στα μαλλιά βγαίνουν τρομοκρατημένες στα μαξιλάρια ντροπιάζοντας την οικογένεια. Αυτό με επηρέασε τόσο πολύ, που άφησα να με κουρέψουν γουλί για να πάω στο σχολείο και τις λίγες τρίχες που μου απομένουν τις πλένω ακόμα με το «Σαπούνι του Χαρούμενου Σκύλου». Αυτό σημαίνει, σκέφτομαι τώρα, πως από μικρός φοβόμουν περισσότερο το δημόσιο εξευτελισμό παρά το θάνατο.

'Εξοδος στις Αγορές: Τι σημαίνει και γιατί γίνεται τώρα; (του Γ.Βαρουφάκη)

Ότι η περιβόητη "έξοδος στις αγορές" αποτελεί ένα προεκλογικό πυροτέχνημα έχει γίνει κατανοητό από όλους τους έλληνες πολίτες, όσους τουλάχιστον δεν δέχονται να παραμυθιάζονται από τόσο εξόφθαλμα παραπλανητικά συνθήματα.
Είναι όμως μόνο αυτό; Δυστυχώς όχι! Πέραν τούτου φαίνεται πως υπάρχουν και κάποιες άλλες κρυφές κι επικίνδυνες παράμετροι, τις οποίες θα μας παραθέσει στη συνέχεια ο καθηγητής (ευτυχώς όχι πολιτικός) Γιάννης Βαρουφάκης, μέσω ενός άρθρου του που αναδημοσιεύω από το τελευταίο HOT DOC.

ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ 
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ
Κυβέρνηση και τρόικα πανηγυρίζουν την έξοδο στις αγορές. Την ίδια ώρα μας λένε ότι το δημόσιο έχει σημαντικό πρωτογενές πλεόνασμα, όπερ μεθερμηνευόμενον, δεν έχει λόγο να δανείζεται για μισθούς, συντάξεις, ακόμα και για... προεκλογικό κοινωνικό μέρισμα. Τότε γιατί δανειζόμαστε από τις αγορές πριν καλά-καλά λάβουμε τις τελευταίες δόσεις του Μνημονίου 2;

Ας αρχίσουμε από απλή αριθμητική: Έστω ότι δανειζόμαστε 5 δισ. από τις αγορές, εντός του 2014, με επιτόκιο 5%· Το κόστος για το δημόσιο θα είναι, αρχικά, μεταξύ 50 και 80 εκατομμυρίων προμήθεια για την Goldman Sachs, την Deutsche Bank ή όποιον άλλον οίκο χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση ως ατζέντη. Αυτά με το καλημέρα. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να καταβάλουμε ένα ποσό 276 εκατομμυρίων ετησίως για τόκους από το 2015 έως και το 2020. Το οποίο σημαίνει ότι κάθε χρόνο πάνω από το μισό φετεινό προεκλογικό κοινωνικό μέρισμα θα δίνεται στους αγοραστές των υπό έκδοση ομολόγων.

Οι Ευρωεκλογές θα κρίνουν και τη μάχη για την εξουσία (του Στ.Λυγερού)

Τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην πραγματικότητα που ζούμε και στην πραγματικότητα που προβάλλουν τα συστημικά ΜΜΕ τονίζει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο κ.Σταύρος Λυγερός, ενώ στη συνέχεια παρουσιάζει τις προβλέψεις του για τις εξελίξεις που κατά πάσα πιθανότητα θα ακολουθήσουν την αναμενόμενη από πολλούς συντριπτική ήττα της μνημονιακής παράταξης.
Προσωπικά, βέβαια, δεν συμμερίζομαι αυτή την αισιοδοξία, παρακολουθώντας την προεκλογική στρατηγική των δύο κύριων μονομάχων, σύμφωνα με την οποία η ΝΔ ακολουθεί επιθετική πολιτική αναγκάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ να αμύνεται διαρκώς, αντί να συμβαίνει το αντίθετο, πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν τόσα επιχειρήματα εναντίον της κυβέρνησης, τα οποία η αξιωματική αντιπολίτευση δεν δείχνει να μπορεί να εκμεταλλευτεί. 
Να αναφέρω ακόμα τη θλίψη που γέμισε τους πολίτες η αδυναμία του Σαμαρά να αρνηθεί την επίσκεψη του αφεντικού του, της Μέρκελ δηλαδή, που του επιβλήθηκε για να τη χρησιμοποιήσει εκείνη ως θετικό στοιχείο στην προεκλογική της καμπάνια, ενώ σε εκείνον μόνο κακό μπορούσε να κάνει.
Ας διαβάσουμε όμως τον τακτικό εβδομαδιαίο σχολιασμό της επικαιρότητας από τον κ.Στ.Λυγερό.

Οι Ευρωεκλογές θα κρίνουν και τη μάχη για την εξουσία
 
Η επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές κατάφερε να βελτιώσει το πολιτικό κλίμα για την κυ­βέρνηση. Επικάλυψε την υπόθεση Μπαλτάκου και καλλιέργησε προσδοκίες στο οικονομικό επίπεδο. Φρόντισαν γι' αυτό ο πρω­θυπουργός οι υπουργοί του και το εγχώριο μιντιακό σύστημα. Κοινός παρονομαστής το επιχείρημα ότι οι αγορές έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία.
Την εντύπωση αυτή καλλιέργησε και το ίδιο το ευρωιερατείο, το οποίο έχει κάθε συμφέρον να ενισχύσει την υπάκουη κυβέρ­νηση Σαμαρά ενόψει ευρωεκλογών. Γι' αυτό και η Μέρκελ επισκέφθηκε την περασμένη Παρασκευή την Αθήνα. Υπενθυμίζουμε ότι στις εκλογές του 2012 το μόνο που δεν είχαν κάνει τα αφεντικά της Ευρωζώνης ήταν να κολλήσουν αφίσες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ!