Χρυσή Αυγή: Πολιτικά κίνητρα, αντιφασιστικές ευκολίες και κράτος δικαίου (του Σταύρου Λυγερού)

Το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ως συμπληρωματικό του σχολίου μου, που είχα αναρτήσει την Τρίτη που μας πέρασε, για το θέμα της Χρυσής Αυγής (χωρίς φυσικά τη θεωρία μου - συνομωσίας; - που μένει να δούμε αν θα επαληθευτεί).
Επίσης αυτό το άρθρο του το είδα ως επιβεβαίωση του λόγου, για τον οποίο αναρτώ, σχεδόν κάθε εβδομάδα, άρθρο του. Οι απόψεις που εκφράζει για το θέμα της Χρυσής Αυγής, συμπίπτουν 100% με τις δικές μου.
Ιδιαίτερα θα ήθελα να σταθείτε στα σημεία που έχω τονίσει με bold, σημεία που θεωρώ σημαντικά και στα οποία έχω αναφερθεί από αυτό το blog στο παρελθόν.
 

Χρυσή Αυγή: Πολιτικά κίνητρα, αντιφασιστικές ευκολίες και κράτος δικαίου

Η άρση της ασυλίας και των βουλευ­τών της Χρυσής Αυγής στους οποίους δεν είχαν ασκηθεί ποινικές διώξεις είναι μια πρόσθετη έν­δειξη ότι με νομικό όχημα την κατηγο­ρία της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση προωθείται ο αποκλεισμός του κόμματος αυτού από τις ευρωεκλογές και πιθανότατα από τις εθνι­κές εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός, όπως και προ καιρού η σύλληψη και προφυλάκιση ηγετικών στελεχών της, χαϊδεύει το αντι­φασιστικό αίσθημα της πλειονότητας των πολιτών, αλλά αυτό δεν είναι διαβατήριο δημοκρατικότητας. Το αντίθετο μάλιστα.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σει­ρά. Αναμφίβολα ο ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής διαπνέεται από νεοναζιστική ιδεολογία. Αναμφίβολα, η Χρυσή Αυγή καλλιεργεί την κουλτούρα της παραστρατιωτικής βίας. Αναμφίβολα, μέχρι τη δολο­φονία του Παύλου Φύσσα, η κυβέρνηση και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα ανέ­χονταν τις εμφανείς παράνομες πράξεις και δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής. Σχε­δόν έκλειναν τα μάτια σε αυτά που σήμερα υπερπροβάλλουν.
Το σοκ που προκάλεσε στην κοινή γνώ­μη η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν ο καταλύτης για να κάνει στροφή 180 μοιρών η «γαλάζια» ηγεσία. Στην πραγματικότητα το έδαφος είχε στρωθεί λόγω της απρο­θυμίας του Μιχαλολιάκου να λειτουργήσει σαν πολιτικό δεκανίκι της ΝΔ. Έτσι η ΝΔ όχι μόνο εγκατέλειψε τη στάση σχετικής ανο­χής, αλλά και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στον πόλεμο εναντίον της Χρυσής Αυγής. Δεν έδωσε, βεβαίως ποτέ πειστική απά­ντηση για τη μέχρι τότε στάση της. Προφα­νώς επειδή η στροφή της υποκρύπτει και ιδιοτελείς πολιτικές σκοπιμότητες.
Η εξήγηση για την αρχική στάση ανοχής και για τη στροφή 180 μοιρών είναι ότι ορι­σμένοι κύκλοι της κυβέρνησης και των αρχουσών ελίτ ερωτοτροπούσαν με την ιδέα να χρησιμοποιήσουν το κόμμα του Μιχα­λολιάκου σαν πολιτικό εργαλείο εναντίον της Αριστεράς. Η θεωρία «των δύο άκρων», άλλωστε, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας ισχυρής και προκλητικής Χρυσής Αυγής.

Έκλεισε (προσωρινά;) ένα από τα μεγαλύτερα ανταλλακτήρια bitcoin

Πριν από δυο βδομάδες περίπου, είχαμε αναφερθεί στο πρόβλημα που αντιμετώπιζε το Mt Gox, ένα από τα μεγαλύτερα ανταλλακτήρια bitcoin. Χθες, εντελώς ξαφνικά, εξαφανίστηκε από το internet, αναγράφοντας στη λευκή  σελίδα του site μόνο το παρακάτω μήνυμα:
"Dear MtGox Customers,
In light of recent news reports and the potential repercussions on MtGox's operations and the market, a decision was taken to close all transactions for the time being in order to protect the site and our users. We will be closely monitoring the situation and will react accordingly.
Best regards,
MtGox Team"

Όπως είναι φυσικό, η ισοτιμία του bitcoin με το δολλάριο γνώρισε μεγάλη πτώση (αρχικά πάνω από 20%).
Για να καθησυχάσουν τους πελάτες τους σε ό,τι αφορά την ασφάλεια των κεφαλαίων τους, οι διευθύνοντες σύμβουλοι έξι μεγάλων ανταλλακτηρίων bitcoin και επιχειρήσεων δεσμεύτηκαν να συντονίσουν τις προσπάθειές τους για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Μήπως σκοπός είναι η δημιουργία μιας "σοβαρής" Χρυσής Αυγής;

Παρακολούθησα χθες τη νύχτα στο Star μεγάλο μέρος της εκπομπής του Ν.Χατζηνικολάου με θέμα τις διώξεις εναντίον των βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα θέμα που μου προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, επειδή το να περάσει η εξουσία σε ένα κόμμα νεοναζιστικού εθνικιστικού τύπου είναι η μόνη εξέλιξη που θεωρώ χειρότερη για τη χώρα μας σε σχέση με την τωρινή της κατάσταση, τη διακυβέρνηση δηλαδή της χώρας από ξένους επικυρίαρχους (τους κατ’ευφημισμόν αποκαλούμενους «δανειστές») μέσω ιθαγενών πολιτικών οργάνων.
Αναρωτιούνται πολλοί: είναι δυνατόν να βρεθεί η Χρυσή Αυγή στην εξουσία; Θα απαντήσω θετικά και να γιατί:
Θεωρώ λάθος πολιτική τον εγκλεισμό των βουλευτών της στη φυλακή, βασιζόμενος σε αντίστοιχα ιστορικά γεγονότα. Και κυρίως αν θυμηθούμε ότι, όταν ο Χίτλερ φυλακίστηκε το 1923, ο αριθμός των οπαδών του ήταν αμελητέος, ενώ όταν μετά από κάποιους μήνες αποφυλακίστηκε, οι οπαδοί του είχαν πολλαπλασιαστεί!

Χαρακτηριστικά, ενώ τα δημοσκοπικά ποσοστά της Χ.Α. φαίνονταν να πέφτουν μετά τη δολοφονία του Φύσσα, άρχισαν να ανεβαίνουν μετά τη σύλληψη των πρώτων μελών της.
Οι ανιστόρητοι που εφαρμόζουν αυτή την πολιτική αρνούνται να δουν τις αιτίες που οδηγούν πολίτες να στραφούν προς το «κόμμα» αυτό (ή δεν τους συμφέρει να το δουν). Πιστεύουν ότι δείχνοντας στην τηλεόραση μέλη της με όπλα ή ακόμα συγκεντρώσεις τους, όπου κραυγάζουν με αστείο πραγματικά τρόπο διάφορα συνθήματα, θα αποτρέψουν το δυνάμωμά της. Ενώ καταφέρνουν το αντίθετο! Αυτοί που ψήφισαν τη Χ.Α. (εξαιρουμένου του αρχικού -αμελητέου αριθμητικά- πυρήνα της) δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τη ναζιστική ιδεολογία, θετικό ή αρνητικό, το έκαναν μόνο για να «πονέσουν» τα κόμματα εξουσίας και θα το κάνουν όλο και περισσότεροι, όσο αντιλαμβάνονται ότι αυτό συνεχίζει να τα ενοχλεί. Ενώ παράλληλα, η τηλεόραση - που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο για την ενημέρωση των παρασυρόμενων - έχει περιπέσει σε τόση ανυποληψία από τα μνημονιακά παπαγαλάκια των βραδινών ειδήσεων και πολιτικών μαγκαζίνο, που δεν μπορεί να επηρεάσει πλέον κανέναν.
Επειδή όμως είναι μεγάλο το θέμα αυτών που ψηφίζουν Χ.Α. και του σκεπτικού τους (αν μπορεί να θεωρηθεί τέτοιο) θα πρέπει να επανέλθω σε μελλοντικό post, αφού τώρα πρέπει να δικαιολογήσω τον τίτλο του σημερινού post.

Γιατί σωπαίνει το Παρίσι; (του Γιάννη Βαρουφάκη)

Πολλοί είναι εκείνοι που απορούν για την απόσυρση της γαλλικής κυβέρνησης από το προσκήνιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για την παρατεταμένη σιωπή της, που διαρκεί σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Αν απορείτε κι εσείς για ποιό λόγο η Γαλλία έχει αφήσει τα ηνία στη Γερμανία, διαβάστε την απάντηση που έχει ο Γιάννης Βαρουφάκης και την εξήγηση που δίνει για τη στάση του Σαρκοζί αρχικά και του Ολάντ στη συνέχεια.

Γιατί σωπαίνει το Παρίσι;

Από την αρχή της κρίσης, το 2010, πολλοί προσέβλεπαν στο Παρίσι για αρωγή στις δύσκολες στιγμές της Ελλάδας. Δεδομένου ότι η Γαλλία, υποτίθεται, ήθελε διακαώς μια πιο συνεκτική Ευρώπη, και ότι η κρίση έδινε ισχυρά επιχειρήματα σε όλους εκείνους που μιλούσαν για «περισσότερη Ευρώπη», η προσδοκία ότι το Παρίσι θα βοηθούσε την Αθήνα, π.χ. επιχειρηματολογώντας υπέρ ευρωομόλογων, είχε μια λογική.

Στην αρχή, τους πρώτους μήνες του 2οιο, ο Νικολά Σαρκοζί προ­σπάθησε να διαφοροποιηθεί από την Άνγκελα Μέρκελ, εκφράζοντας την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί χωρίς τιμωρητικά μέτρα που να καταστρέψουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, και συνεπώς τη δυνατότητά της να παράξει τον πλούτο που απαιτείται για να αποπληρώσει, αν μη τι άλλο, τα χρέη της. Πολύ γρήγορα όμως, με το που η κα Μέρκελ άρχισε να βροντοφωνάζει το ένα nein μετά το άλλο, ο κ. Σαρκοζί αναδι­πλώθηκε και έγινε μερκελικότερος της κας Μέρκελ - τουλάχιστον όσον αφορά τη χώρα μας.

Η Μετάλλαξη της Ευρώπης Τροφοδοτεί το Νέο Ευρωσκεπτικισμό (του Στ.Λυγερού)

Ακόμα και τα συστημικά μέσα δεν μπορούν πλέον να κρύψουν το κύμα του ευρωσκεπτικισμού, που εξαπλώνεται στην ευρωζώνη, έχοντας ξεκινήσει φυσικά από το νότο. Όσο και να το ήθελαν, πώς να το κρύψουν, όταν φοβούνται ότι οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα το φανερώσουν με ηχηρό τρόπο;
Στο άρθρο του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, περιγράφονται οι αιτίες της αυξανόμενης δυσπιστίας των ευρωπαϊκών λαών για το κοινό νόμισμα, δυσπιστία που τρέφεται από τη συνεχιζόμενη - γερμανικής έμπνευσης - επιβολή της λιτότητας στα ασθενή οικονομικά κράτη (αφού πρώτα εφαρμόστηκε το πείραμα στη χώρα μας με "επιτυχία"), που, όμως, δείχνει να εξαπλώνεται και στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Η Μετάλλαξη της Ευρώπης Τροφοδοτεί το Νέο Ευρωσκεπτικισμό

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι ο ευρωσκεπτικισμός επελαύνει στη Γηραιό Ήπειρο. Το γεγονός αυ­τό είναι αλάνθαστο ση­μάδι πως η Ευρωζώνη έχει εισέλθει σε περίο­δο όχι μόνο οικονομι­κής αλλά και υπαρξιακής κρίσης. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι ο νέος ευρωσκεπτικισμός είναι πολύ διαφορετικός από τον παραδοσιακό ευρωσκεπτικισμό των Βρετανών. Αναπτύσσεται δε με ραγδαίο ρυθμό σε χώρες-μέλη οι οποίες μέχρι πρότινος εμφάνιζαν τεράστια ποσοστά υποστήριξης του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος.

Η κρίση της Ευρωζώνης απέδειξε ότι οι συνεκτικοί δεσμοί είναι πιο αβαθείς απ' όσο κατά κανόνα θεωρούνταν. Το απο- δεικνύει η ταχύτητα και η ένταση με την οποία επανήλθαν και κυριάρχησαν αρνη­τικά στερεότυπα μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών που πολλοί πίστευαν ότι έχουν πεταχτεί οριστικά στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα ότι την αρχή την έκαναν οι γερμανικές άρχουσες ελίτ και τα γερμανικά MMΕ. Το 2010 μετέτρεψαν συνειδητά την Ελλάδα σε μαύρο πρόβατο ακριβώς για να επικαλύψουν το γεγονός ότι η ελληνική κρίση δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου. Και το παγόβουνο ήταν και παραμένει η κρίση του ευρώ.

Απάντηση στο άρθρο του Στ.Λυγερού "Ένας άλλος δρόμος"

Την περασμένη Παρασκευή (14-2-2014) αναδημοσίευσα από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ - όπως κάνω σχεδόν κάθε Παρασκευή - άρθρο του κ.Στ.Λυγερού με τίτλο "Ένας άλλος δρόμος", το οποίο σε αυτή την περίπτωση αναφερόταν σε προτάσεις του σχετικές με την επίλυση του Κυπριακού. Τις προτάσεις αυτές δεν σχολίασα, καθώς δεν θεωρώ ότι είμαι ειδικός στο θέμα, αντίθετα από τον κ.Στ.Λυγερό που έχει εκδώσει και σχετικά βιβλία.
Σήμερα έλαβα με mail από την κα Φανούλα Αργυρού από το Λονδίνο (προφανώς Κυπρία, υπογράφει ως ερευνήτρια/συγγραφεύς) ένα άρθρο της, με το οποίο απαντάει στο εν λόγω άρθρο. Αν και περιέχει κάποιους χαρακτηρισμούς που θα μπορούσαν να θεωρηθούν προσβλητικοί για τον τακτικά φιλοξενούμενο σε αυτό το blog αρθρογράφο, τις απόψεις του οποίου, ως γνωστόν, εκτιμώ και σέβομαι σε μεγάλο βαθμό, αποφάσισα να δημοσιεύσω το άρθρο της κας Αργυρού, επειδή πιστεύω πως από ένα διάλογο, στον οποίο κατατίθενται εκατέρωθεν επιχειρήματα μόνο καλό μπορεί να προκύψει.
Πάντως, έχω να παρατηρήσω, ως αναγνώστης των δυο άρθρων, ότι μόνο στο άρθρο του κ.Στ.Λυγερού βλέπω προτάσεις για την επίλυση του Κυπριακού (και μπορώ να φανταστώ το σχόλιο της κας Αργυρού σε αυτή την παρατήρησή μου).

Ακολουθεί το άρθρο της κας Φ.Αργυρού:

Αναγνώριση με δύο κράτη – να βοηθηθεί η Τουρκία!

Πρόσφατα δημοσιεύθηκαν δύο άρθρο του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Το ένα το είδαμε στην ιστοσελίδα www.mignatiou.com  με τίτλο «Ξανασερβίρουν το σχέδιο Ανάν» 17.2.2014 και το άλλο στην ιστοσελίδα www.pitagorasamios.blogspot.gr  14.2.2014 με τίτλο « Ένας άλλος δρόμος». Το αξιοπρόσεκτο όμως στην περίπτωση του «άλλου δρόμου», είναι ότι ο συγγραφέας πράγματι πιάνει ... άλλο δρόμο και  σερβίρει κλείσιμο του Κυπριακού στη βάση διχοτομικής διευθέτησης «δύο κρατών» μέσω «βελούδινου ημιδιαζυγίου».

Εκ προοιμίου τέτοιες προτάσεις βοηθούν την Τουρκία. Καταδικάζουν τα ανθρώπινα μας δικαιώματα και παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο. Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και συνεχιζόμενης βάρβαρης κατοχής και καταπάτησης θεμελιωδών αρχών και ας μην το ξεχνούν οι διάφοροι «Λυγεροί» με τις προτάσεις τους. Τέτοια θέλουν να ακούν Τουρκία και οι πάτρωνές της. Συνταγές δουλοπρεπούς υποταγής προσφέροντάς της γή, ύδωρ και αέριο. Το αίμα το θυσιάσαμε το 1974...

Η Ανεργία καθορίζει τα ποσοστά των κομμάτων

Μια ενδιαφέρουσα συγκριτική πορεία ανεργίας και ποσοστών των τριών βασικών ελληνικών πολιτικών κομμάτων κατά την τελευταία τριετία καταγράφει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο Πάνος Παναγιώτου.
Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει ότι οι παρατηρούμενες σε αυτό το χρονικό διάστημα αυξομειώσεις των καταγραφόμενων (δημοσκοπικά και εκλογικά) ποσοστών των εν λόγω κομμάτων δεν είναι άσχετες με τα αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής, το χειρότερο των οποίων είναι η εκτίναξη της ανεργίας σε καταστροφικά ποσοστά.
Με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να προβλέψει και το μέλλον των κομμάτων αυτών.

Ανεργία και ελληνική πολιτική νομοτέλεια
(τoυ Πάνου Παναγιώτου)
Στη δικομματική ελληνική πολιτική αρένα, κάθε φορά που ένα κόμμα εξουσίας κέρδιζε σε βουλευτικές εκλογές, κατά κανόνα διατηρούσε μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας του τόσο τον επικεφαλής του όσο και αρκετή από την εκλογική του δύναμη ώστε να μπορέσει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση είτε να επανεκλεγεί είτε, τουλάχιστον, να εξασφαλίσει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο κανόνας αυτός ίσχυε στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση μέχρι το 2011 όταν άλλαξε με δραματικό τρόπο, στα μέσα του τετραετούς πολιτικού κύκλου του τότε κυβερνώντος κόμματος, καθώς αυτό απώλεσε, ταυτόχρονα, τόσο τον επικεφαλής του όσο και το λαϊκό του έρεισμα, βιώνοντας μία θεαματική συρρίκνωση της πολιτικής του δύναμης, που το υποβάθμισε σε κομπάρσο από διαχρονικό πρωταγωνιστή στην πολιτική σκηνή.

Η γενικότερη αιτία αυτής της εξέλιξης ήταν η συνειδητοποίηση, από μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, του μέγεθος της του σφάλματος που έκανε όταν πίστεψε τον Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ότι η είσοδος της χώρας στο Μνημόνιο θα έλυνε, με μοναδικό αντάλλαγμα έναν βραχυπρόθεσμο πόνο διετίας, τα προβλήματα του κρατικού χρέους, των ελλειμμάτων, της διαφθοράς και του απαρχαιωμένου κρατικού μηχανισμού, ότι θα αποκαθιστούσε τη διεθνή αξιοπιστία της Ελλάδας και ότι θα προκαλούσε μία ολική επανεκκίνηση της. Η ειδικότερη αιτία, ωστόσο, ήταν η απογείωση της ανεργίας.

Φόβοι για αναζήτηση ακροδεξιάς στέγης από τους στοχοποιημένους ευρωπαίους πολίτες

Με το χαρακτηρισμό του ως "λαϊκιστή" προσπαθούν να αποδυναμώσουν τα επιχειρήματα που προβάλλει κάποιος εναντίον της πολιτικής της λιτότητας, τα προπαγανδιστικά μέσα όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των περισσοτέρων χωρών της Ευρώπης.
Έχει όμως μέλλον η Ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που επιβάλλουν την πολιτική τους τα ισχυρά και κυρίαρχα κράτη (δηλαδή η Γερμανία);
Οι πολίτες των χωρών που πλήττονται από τα μέτρα λιτότητας προσπαθούν να βρουν τρόπους αντίδρασης, προσπαθούν να βρουν στέγη σε κόμματα που τους υπόσχονται την απελευθέρωση από το ζυγό, κάτω από τον οποίο έχουν βρεθεί. Ο ευρωσκεπτικισμός αυξάνεται διαρκώς, αλλά τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα δεν υπάρχει περίπτωση να συγκινηθούν, ούτε να ακούσουν σώφρονες φωνές που ακούγονται απο παντού, ακόμα και μέσα από τη Γερμανία, όπως αυτή του πρώην υπουργού εξωτερικών, τόσο της Δυτικής όσο και -μετέπειτα- της ενωμένης Γερμανίας Hans-Dietrich Genscher, ο οποίος - σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Handelsblatt της περασμένης Πέμπτης - χαρακτηρίζει το 2014, ως το μοιραίο έτος για την Ευρώπη, κατά το οποίο θεωρεί ότι αυτή θα βρεθεί σε ένα σταυροδρόμι, όπου θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στη "νεοεθνικιστική αποπλάνηση" και στην Ευρώπη της Ειρήνης, της σταθερότητας και της αλληλεγγύης. Επίσης απαντάει στην "ανησυχία" του Jean-Claude Juncker που δήλωσε ότι «Θα πρέπει να προσέξουμε ώστε η προέλαση των λαϊκιστών να μην εξελιχθεί σε επέλασή τους»!
Διαβάστε όμως τον προβληματισμό του Hans-Dietrich Genscher για την πορεία που ακολουθεί η Ευρώπη και το σχετικό σχολιασμό του Γ.Δελαστίκ.

 Genscher warnt vor „neonationalistischer Verführung“

(Ο Γκένσερ προειδοποιεί για μια ''νεοεθνικιστική αποπλάνηση'')

"Αυτά τα περί «λαϊκιστών» του Γιούνκερ είναι δυσφημιστικοί χαρακτηρισμοί των αντι-ΕΕ πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων εκ μέρους των πολιτικών εκπροσώπων του κατεστημένου που υπηρετούν σκοπιμότητες: αφενός να μειώσουν την εκλογική απήχηση των αντιπάλων της ΕΕ και αφετέρου να τους απαξιώσουν στα μάτια των ψηφοφόρων κατά το δυνατόν. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το πρόβλημα δεν είναι ο «λαϊκισμός».

Η αντίθεση κράτους-κοινωνίας και η θέση του πολίτη

Πώς εντάσσεται ένας πολίτης σε μια κοινότητα και ποιά είναι η σχέση του ατόμου με την πολιτική εξουσία;
Γίνονται πολλές συζητήσεις και έρευνες που ασχολούνται με αυτό το ζήτημα, ενώ μια από τις αντιλήψεις που κυριαρχούν είναι αυτή που αντιτάσσει την κοινωνία στο κράτος: υπογραμμίζει την ελευθερία των ατόμων ή των κοινοτήτων, σε αντίθεση με το κράτος που θεωρεί­ται εξουσία εκτός της κοινωνίας, αλλά που επιβάλλεται σε αυτήν. Η ιδιότητα του πολίτη εξαρτάται, στην προκειμένη περίπτωση, από την προσχώρηση σε έναν ορισμένο τρόπο ζωής, σκέψης ή πίστης.

Όσον αφορά τις κυρίαρχες πολιτικοοικονομικές θεωρίες- τον φιλελευθερισμό και τον μαρξισμό - είναι εκ διαμέτρου αντίθετες ή μήπως έχουν και αρκετά κοινά σημεία; 

Το παρακάτω κείμενο του Γάλλου καθηγητή φιλοσοφίας και πολιτικής Patrice Canivez ασχολείται με αυτά τα θέματα.

Η αντίθεση κράτους-κοινωνίας

Η αντίθεση αυτή χρησιμοποιείται γενικά, για να προσδώσει αξία στον αυθορμητισμό, στην ελευθερία ή στα προβλήματα της κοινωνικής ζωής, αναφορικά με την «αλλότρια», διοικητική ή γραφειοκρατική εξουσία του κράτους. Με τον όρο κοινωνία εννοούμε την κοινότητα των ατόμων που συνδέονται μεταξύ τους με τις καθη­μερινές σχέσεις εργασίας και συναλλαγής. Προσδίδουμε λοιπόν αξία στην «ανθρώπινη» πλευρά των σχέσεων εγγύτητας, μέσα στην ίδια πόλη ή στον ίδιο χώρο εργασίας, καθώς και στην αλληλεγγύη των επαγγελμάτων που ασκούν τα άτομα (πωλητής, γιατρός κλπ.), η οποία τα καθιστά όλα αλληλοεξαρτώμενα. Κοινωνία είναι το σύνολο των «οριζόντιων» σχέσεων ατόμων και ομάδων. Η ιδιαίτερη δομή της είναι η οργάνωση της εργασίας της κοινότητας, το δίκτυο των επαγγελμάτων που ασκούνται μέσα σε αυτήν. Όμως το επίθετο «οριζόντιες» είναι παραπλανητικό. Στην πραγματικότητα, τα επαγγέλματα που ασκούνται στην κοινωνία είναι ιεραρχημένα και δεν διαθέτουν όλα τα άτομα τα ίδια πλεονεκτήματα ούτε, κυρίως, την ίδια εξουσία επί της οργάνωσης της παραγωγής, των συναλλαγών και της κατανάλωσης.

Κυπριακό: Ένας άλλος δρόμος (του Σταύρου Λυγερού)

Άλλη μια προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού ξεκινάει, και αυτή τη φορά οι αισιόδοξες φωνές μοιάζουν να είναι περισσότερες. Έχουν δίκιο όμως;
Κατά πάσα πιθανότητα το νέο σχέδιο θα είναι χειρότερο από το απορριφθέν το 2004 σχέδιο Ανάν, εφόσον η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε κατά πολύ δυσμενέστερη θέση από τότε. 
Φυσικά, οι συνομιλίες δεν θα γίνουν μόνο ανάμεσα στις δυο κυπριακές κοινότητες, αλλά αυτό μπορεί να θεωρηθεί θετικό; Αφού μάλιστα, εκτός των άλλων, θα ανακατευτούν και οι Γερμανοί;
Ας αφήσουμε όμως κάποιον πολύ περισσότερο ειδικό, τον κ.Σταύρο Λυγερό, να μας περιγράψει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και να κάνει τις δικές του προτάσεις.

Ένας άλλος δρόμος

Η επικείμενη κοινή ανακοίνωση των Αναστασιάδη και Έρογλου για την έναρξη των διαπραγματεύσεων επιβεβαιώνει με τα όσα προβλέπει για τη συνταγματική πτυχή, ότι το μόνο που οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να περιμένουν από τη Γραμματεία του ΟΗΕ είναι σχέδια τύπου Ανάν. Στα σχεδόν σαράντα χρόνια των συνομιλιών σταδιακά και υπό τον τίτλο «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» έχει παγιωθεί ένα «διαπραγματευτικό κεκτημένο» που οδηγεί σε παραλλαγές της ίδιας εκτρωματικής λύσης. Η συμβίωση των δύο κοινοτήτων έχει νόημα μόνο με όρους πραγματικής ομοσπονδίας χωρίς εσωτερικούς φραγμούς και παρεμβατικά δικαιώματα. Τόσο η Άγκυρα όσο και οι Τουρκοκύπριοι όμως δεν επιθυμούν τέτοιο γάμο, γεγονός που καθιστά το ενδεχόμενο αυτό μη ρεαλιστικό.

Για να προσανατολιστεί η διαπραγματευτική διαδικασία προς μια βιώσιμη λύση, που να ανταποκρίνεται με ρεαλισμό στις υφιστάμενες συνθήκες, πρέπει να υπάρξει μια στρατηγική αναθεώρηση. Κριτήριό της πρέπει να είναι η συλλογική ασφάλεια και ευημερία του κυπριακού Ελληνισμού, ο οποίος στο δημοψήφισμα του 2004 ψήφισε στο συντριπτικό 76% «Όχι» για λόγους αυτοσυντήρησης. Με δεδομένο όμως το συσχετισμό δυνάμεων στο νησί, για να είναι πολιτικά ρεαλιστική μια νέα προσέγγιση πρέπει να εκκινεί από τις βασικές επιδιώξεις των δύο πλευρών.