Πολιτική ανυπακοή και κριτική της

Πολιτική ανυπακοή

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου θα ήταν ηθικά αποδεκτό να παραβεί κανείς το νόμο; Παρακάτω θα δούμε ένα συγκεκριμένο είδος παράβασης του νόμου που δικαιολογείται για ηθικούς λόγους: την πολιτική ανυπακοή.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η παράβαση του νόμου δεν είναι ποτέ δικαιολογημένη. Αν είναι κάποιος δυσαρεστημένος με το νόμο, θα πρέπει να προσπαθήσει να τον αλλάξει ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες: προτάσεις νόμου στη Βουλή, διαμαρτυρίες, επιστολές στον τύπο κ.λπ.

Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις στις οποίες η νόμιμη διαμαρτυρία δεν προσφέρει απολύτως τίποτα. Υπάρχει μια παράδοση παραβίασης του νόμου κάτω από ορισμένες συνθήκες που έχει γίνει γνωστή ως πολιτική ανυπακοή. Οι συνθήκες που ευνοούν την εμφάνιση της πολιτικής ανυπακοής διαμορφώνονται όταν οι άνθρωποι καλούνται να συμμορφωθούν με νόμους ή με κυβερνητικές πολιτικές τις οποίες θεωρούν άδικες.

Η πολιτική ανυπακοή έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές στους νόμους και στις κυβερνητικές πολιτικές. Ξακουστό παράδειγμα αποτελούν οι Σουφραζέτες της Βρετανίας και το κίνημά τους, που κατάφεραν να πραγματοποιήσουν το στόχο τους να δοθεί δικαίωμα ψήφου και στις γυναίκες μέσα από μια εκστρατεία δημόσιας πολιτικής ανυπακοής, κατά την οποία οι διαμαρτυρόμενοι έφτασαν στο σημείο να δένονται με αλυσίδες πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές.

Τελικά κατόρθωσαν να επιτύχουν μερική χειραφέτηση το 1918, οπότε δόθηκε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες άνω των 30 ετών, αν και αυτό οφειλόταν εν μέρει στον αντίκτυπο που είχε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Όπως και να 'χει, οι Σουφραζέτες και το κίνημά τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αλλαγή του άδικου νόμου που απαγόρευε στις γυναίκες να συμμετέχουν στις υποτιθέμενες δημοκρατικές εκλογές.

Ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήταν και οι δύο ένθερμοι υποστηρικτές της πολιτικής ανυπακοής. Ο Γκάντι άσκησε τεράστια επιρροή στην ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Ινδίας με παράνομες διαμαρτυρίες μη-βίας που οδήγησαν τελικά στην απομάκρυνση του Βρετανού Αντιβασιλέα. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, καταπολεμώντας τις φυλετικές διακρίσεις με παρόμοιο τρόπο, βοήθησε τους μαύρους Αμερικανούς των νοτίων πολιτειών της Αμερικής να εξασφαλίσουν βασικά πολιτικά δικαιώματα.

Κοινοβούλιο: Κερκίς χειροκροτητῶν

Ο Μανώλης Κοττάκης είναι από τους ελάχιστους δημοσιογράφους που "ανήκουν" στην συντηρητική παράταξη, αλλά δεν διστάζουν να κάνουν κριτική στο κόμμα που ηγείται του χώρου αυτού.

Αν και δεν ανήκω σε αυτόν τον χώρο (σε κανέναν χώρο, βασικά), διαβάζω συχνά με ενδιαφέρον τις αναλύσεις του.

Το άρθρο που αναδημοσιεύω από την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, μπορεί να είναι της προηγούμενης εβδομάδας, αναφερόμενο στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή στον απόηχο της μελέτης Τσιόδρα-Λύτρα, αλλά παραμένει επίκαιρο επειδή αποτυπώνει εύστοχα την εικόνα που παρουσιάζουν οι "εκπρόσωποι" του Λαού και οι ηγέτες τους κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων στον υποτιθέμενο Ναό της Δημοκρατίας. 

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

 Στήν πυρά ἡ ἐπιστήμη καί τά βιογραφικά – Ὁ Πρωθυπουργός ἀπαξίωσε τόν Σωτήρη Τσιόδρα ὑποβιβάζοντάς τον σέ κύριο «κανένα»

Η KOINOBOYΛΕΥΤΙΚΗ ἀναμέτρησις Κυβερνήσεως – ἀντιπολιτεύσεως γιά τόν προϋπολογισμό κατά τήν διάρκεια τῆς ὁποίας οἱ βουλευτές τῆς πλειοψηφίας καί τῆς μειοψηφίας χειροκροτοῦσαν μέ πάθος ὀπαδοῦ τόν Πρωθυπουργό καί τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, κατέδειξε μέ σαφήνεια σέ τί εἴδους ἐκλογές ὁδηγούμαστε καί μέ ποιά διακυβεύματα: ἐκλογές ἀκραίας πόλωσης μεταξύ τῶν κυρίων Μητσοτάκη – Τσίπρα μέ διακυβεύματα τήν σταθερότητα καί τήν κοινωνική δικαιοσύνη. Ἄν καί τό σύστημα τῶν δημοσκοπήσεων κάνει φιλότιμες προσπάθειες νά παρεμβάλλει τόν Πρόεδρο τοῦ ΠΑΣΟΚ Νῖκο Ἀνδρουλάκη ὡς σφῆνα μεταξύ τῶν κυρίων Μητσοτάκη καί Τσίπρα, οἱ πρῶτες ἐνδείξεις γιά τόν «νέο παίκτη» εἶναι ἀπογοητευτικές. Τό ΠΑΣΟΚ εἶχε μεγάλη «τρῦπα» στήν κοινοβουλευτική του ἐκπροσώπηση ἐπί τριήμερο, τά ἀνακλαστικά του στήν ὑπόθεση Τσιόδρα ἦταν πολύ χαμηλά, ἐνῶ ὁ Νῖκος Ἀνδρουλάκης ἦταν ἀμήχανος στίς συνεντεύξεις καί τίς τοποθετήσεις του. Μέχρι νά ἐγκλιματιστεῖ στό ἑλληνικό πολιτικό περιβάλλον ὁ Τσίπρας θά ἔχει μεταφέρει ὅλη τήν ἀντιπαράθεση στήν Βουλή. Ἀπό ἐκεῖ πού λείπει. Ἡ ὁμιλία Ἀνδρουλάκη στήν αἴθουσα γερουσίας γιά νά ἔχει κοινοβουλευτικό τηλεοπτικό πλάνο γιά τά δελτία εἰδήσεων, ἐλάχιστα βοήθησε.

Τούτων δοθέντων, ἔχει σημασία ἡ ἀποτίμηση τῆς κοινοβουλευτικῆς μάχης μεταξύ τῶν κυρίων Μητσοτάκη – Τσίπρα τῆς πρώτης στήν ὁποία ἡ ΝΔ εἶχε πρόβλημα λόγῳ τῆς ὑπόθεσης Τσιόδρα. Τῆς πρώτης πού ἡ ΝΔ βρέθηκε ἀρχικῶς σέ ἄμυνα. Ὁ ἀρχηγός τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐκμεταλλεύτηκε τίς κυβερνητικές παλινωδίες σχετικῶς μέ τόν τελικό ἀποδέκτη τῆς ἐκθέσεως ἀλλά καί παλαιότερη διατύπωσή του γιά τίς νοσηλεῖες ἐκτός ΜΕΘ, καί ἐπιτέθηκε μέ δριμύτητα στήν Κυβέρνηση σέ τρεῖς ἄξονες: ΕΣΥ, μεσαία τάξη, σχέσεις μέ συμφέροντα καί διαπλοκή. Χρησιμοποιῶντας διαρκῶς τό ρῆμα «ντιλάρω» καί τήν ὑπόθεση Τσιόδρα, ὁ κ. Τσίπρας ἐπιχείρησε νά πλήξει τήν ἀξιοπιστία τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί νά συσπειρώσει τό κομματικό του ἀκροατήριο . Μέ κορυφαία στιγμή τό αἴτημα γιά «ἐκλογές». Ἄν κρίνει κανείς ἀπό τίς ἀντιδράσεις κερκίδας τῆς συνήθως νωθρῆς κοινοβουλευτικῆς του ὁμάδος, ὁ στόχος του μᾶλλον ἐπετεύχθη: ἡ αὔξηση τῆς συσπείρωσης τῶν κοινωνικῶς ἀδύναμων στρωμάτων γύρω ἀπό τόν ΣΥΡΙΖΑ εἰς βάρος τοῦ τραγικῶς ἀπόντος ΠΑΣΟΚ τό ὁποῖο δέν εἶχε κοινοβουλευτικές ἐφεδρεῖες γιά νά σταθεῖ.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ

Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη της θεωρίας του συμβολισμού συνίσταται στην αντιπαράθεση του συμβολικού με το ιστορικό γεγονός. Ξεκινώντας από τη θέση πως υπάρχουν σύμβολα που κινούνται μόνο μέσα στη συμβολική τους διάρθρωση, υποτίθεται, λανθασμένα, πως σε όλα ή σχεδόν όλα τα υπερβατικά συμβάντα που παρουσιάζονται ταυτοχρόνως σαν ιστορικά και συμβολικά μαζί μπορεί να πρόκειται για μια απλή μεταμόρφωση του συμβολικού υλικού σε μυθολογικό κι από εκεί σε ιστορικό.

Ενάντια σ’ αυτό το λάθος αντιδρούν οι πιο γνωστοί ιστορικοί. Ο Μιρσέα Ελιάντε βεβαιώνει πως «οι δύο θέσεις δεν είναι παρά φαινομενικά μόνο ασυμβίβαστες..., Ο συμβολισμός προσθέτει μια νέα διάσταση σ’ ένα αντικείμενο ή μια πράξη, χωρίς μ’ αυτό να παραβιάζει την άμεση ή “ιστορική” του αξία: Όταν εφαρμόζεται σ’ ένα αντικείμενο ή σε μία πράξη, τα μετατρέπει σε “ανοιχτά γεγονότα”». Σ’ αυτή την θέση βλέπουμε καθαρά ριζωμένη τη διαφορά ανάμεσα στο ιστορικό και στο συμβολικό, καθώς επίσης και την πάντα ενυπάρχουσα πιθανότητα μιας γέφυρας που θα μπορέσει να ενώσει αυτές τις δύο μορφές της πραγματικότητας. Ο σκεπτικισμός που υπαινίσσεται ελαφρώς ο εν λόγω καθηγητής, οφείλεται προφανώς στην επιστημονική του εκπαίδευση, σε μια εποχή που η επιστήμη, εξειδικευμένη στην ανάλυση, έχει να επιδείξει αξιοθαύμαστα αποτελέσματα στην περιοχή του πραγματικού, αλλά δεν της είναι δυνατόν να συλλάβει την ολότητα σαν ένα οργανικό σύνολο, δηλαδή, σαν μία «πολλαπλότητα στην ενότητά της» μιας κατάστασης που η άρνησή της έχει σωστά τοποθετηθεί από τον Μάρτιν Μπούμπερ, όταν λέει ότι ο κόσμος σήμερα στερείται της εικόνας του, γιατί αυτή μπορεί να αποκτηθεί μόνο μέσα από μια παγκόσμια σύνθεση γνώσεων. 

Πολύ συχνά συναντάμε την τάση πως η παραδοχή της συμβολικής έννοιας απορρίπτει αναγκαστικά την σημασιολογική και την ιστορική - μια τέτοια αντίληψη πηγάζει από άγνοια του νόμου των ανταποκρίσεων, που αποτελεί θεμέλιο κάθε συμβολισμού και που κάτω απ’ αυτόν όλα τα πράγματα, ξεκινώντας ουσιαστικά από μια μεταφυσική αρχή που είναι η πηγή της πραγματικότητάς του, μεταφράζει και εκφράζει αυτή την αρχή με ένα δικό του τρόπο και στο δικό του επίπεδο ύπαρξης, έτσι που, από το ένα επίπεδο στο άλλο, όλα τα πράγματα ανταποκρίνονται και ενώνονται για να συμπέσουν στην ολική παγκόσμια αρμονία.

Τι μπορεί να προκύψει από την κόντρα Πολωνίας Ε.Ε.;

Σχετικά με το θέμα που δημιουργήθηκε ανάμεσα στην Πολωνία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο και σκέφτηκα να το μοιραστώ με όποιον ενδιαφέρεται.

Το α-πίθανο σενάριο ενός Polexit, η στάση και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης

του ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΜΠΟΤΖΙΟΥ

Mία απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Πολωνίας, σύμφωνα με την οποία ορισμένες διατάξεις των συντακτικών κειμένων της ΕΕ αντίκεινται προς το Πολωνικό Σύνταγμα, προκάλεσε ποικίλα σχόλια και συζητήσεις, που προβλήθηκαν έντονα από τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Βασικό ερώτημα ήταν αν η απόφαση αυτή –που προκλήθηκε έπειτα από σχετικό ερώτημα του πρωθυπουργού κ. Ματέους Μοραβιέτσκι– προμηνύει ή ισοδυναμεί με έξοδο της Πολωνίας από την ΕΕ. 

Τα ερωτήματα δεν προκλήθηκαν τυχαία, αν ληφθεί υπόψη η συμπεριφορά της σημερινής πολωνικής κυβέρνησης εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και η διαφοροποίησή της σε φλέγοντα θέματα που απασχολούν την Κοινότητα, όπως το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό, αλλά και οι κριτικές που ασκούνται κατά της πολωνικής κυβέρνησης για μη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αποτελεί μία από τις βασικές αρχές της ΕΕ. 

Το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, όπως και της ΕΕ δεν είναι τυχαίο. Η Πολωνία είναι μια σημαντική χώρα της Κεντρικής Ευρώπης, με πληθυσμό που ξεπερνάει τους 40.000.000 κατοίκους. Η ιστορία της –μεσαιωνική και ύστερη– είναι από τις πλέον πολυκύμαντες της γηραιάς ηπείρου. Τους τελευταίους αιώνες υπέστη τρεις διαμελισμούς από τις δύο όμορες χώρες, Ρωσία και Γερμανία. Το 1939 υφίσταται την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας, που ουσιαστικά σηματοδοτεί και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την ήττα των Γερμανών εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Μπλοκ, όπως και οι άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής. Μαζί με την Ουγγαρία ήταν από τα «άτακτα» μέλη των χωρών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, γεγονός που ανάγκαζε τη Μόσχα να ασκεί στενή επιτήρηση και να επεμβαίνει όταν το επέβαλλε η σοβιετική πειθαρχία. Μετά την πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού (1989) και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Πολωνία επιστρέφει στον Δυτικό Κόσμο, με τον οποίο ανέκαθεν συνδεόταν λόγω και του Ρωμαιοκαθολικισμού, τον οποίο ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της. 

Η Γλώσσα ως εργαλείο στα χέρια των πολιτικών

 Ένα ενδιαφέρον άρθρο διάβασα για τη χρήση της γλώσσας από τους πολιτικούς προκειμένου να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους παραπλανώντας τους πολίτες. Το υπογράφει ο Αριστοτέλης Ξένος και πιο κάτω αναδημοσιεύω το μεγαλύτερο μέρος του.

Τα λόγια είναι επικίνδυνα. Ήταν πάντα γνωστό. Εκείνοι που κατέχουν τις λέξεις μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν για να γίνουν κύριοι των σκέψεων των άλλων ανθρώπων. Το σύνολο των λέξεων είναι η Γλώσσα, δηλαδή η καθολική ικανότητα των ανθρώπων μέσα σε όλες τις κοινωνίες να επικοινωνούν. Για την πολιτική όμως η Γλώσσα έχει άλλη σημασία. Είναι το εργαλείο για τη χειραγώγηση του λαού, είναι η τέχνη της διακυβέρνησης, η τέχνη της συνειδητής χρήσης της γλώσσας με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ελέγξει τους άλλους, είναι η τέχνη της γλωσσικής χειραγώγησης.

Οι κύριες λειτουργίες της γλώσσας είναι: α) Δηλωτική λειτουργία, κατά την επικοινωνία πληροφοριών, β) Διαδραστική λειτουργία, όταν ζητάμε πληροφορίες, γ) Επιτακτική λειτουργία, όταν δίνονται εντολές και οδηγίες, δ) Συναισθηματική λειτουργία, όταν εκφράζει τα συναισθήματα, ε) Χειριστική, όταν δίνει νοήματα σε λέξεις που η ίδια η λέξη δεν περιελάμβανε, είναι μια έμμεση επικοινωνία κρυμμένη μέσα σε λέξεις που δεν υποδηλώνουν όσα εννοούνται.

Η... χειραγώγηση

Πρακτικά, ο γλωσσικός χειρισμός βασίζεται στη χρήση έμμεσης ομιλίας, όπου οι επιπτώσεις ουδέποτε αναφέρονται, αλλά εννοούνται. Υπάρχει ένας αριθμός των θεσμικών τομέων και των κοινωνικών καταστάσεων στις οποίες άνετα μπορεί να γίνει η γλωσσική χειραγώγηση.

Στις μέρες μας η γλωσσική χειραγώγηση γίνεται από τα ΜΜΕ, τις δηλώσεις Τύπου, τις φρασεολογικές παραλλαγές, τη χρήση όρων που δεν σημαίνουν εννοιολογικά τίποτα. Όσο πιο άδεια είναι η λέξη που χρησιμοποιείται τόσο πιο εύκολη είναι η χειραγώγηση. Για να γίνει πιο κατανοητό, η χρήση της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας μέσα από την απόλυτη ακρίβειά της απαγόρευε τη γλωσσική χειραγώγηση, καθώς η σημασία της ήταν αυστηρά καθορισμένη, σε αντίθεση με τη νεοελληνική που μοιάζει με πηγάδι χωρίς πάτο.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο για τη νεοελληνική. Οι κυρίαρχες γλώσσες είναι έτσι διαμορφωμένες, αλλά και συνεχώς διαφοροποιούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε άλλα να λέμε, αλλά να εννοούνται, άλλα να καταλαβαίνουμε και άλλα να πράττουμε. Ο στόχος των πολιτικών μυθοποιητών είναι να στρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Η απάντηση για λογαριασμό της κας Σακελλαροπούλου

Για να είμαστε δίκαιοι, και σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου, αναφέρω την απάντηση που δόθηκε από την πλευρά της κας Σακελλαροπούλου σχετικά με το θέμα της μη ανάκρουσης του Εθνικού Ύμνου κατά τη μετάβασή της στον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας, προκειμένου να παραστεί στην καθιερωμένη Δοξολογία της Πρωτοχρονιάς:

"Ο σχεδιασμός της εκδήλωσης της Δοξολογίας δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Όπως αναφέρεται στην από 2 Ιανουαρίου 2021 ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, η απόφαση της μη ανάκρουσης του Εθνικού Ύμνου ελήφθη σε σύσκεψη για την προετοιμασία της τελετής, στις 30 Δεκεμβρίου 2020, λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας της πανδημίας, που προβλέπουν μείωση του αριθμού των παρευρισκομένων".

Πάντως στην φωτογραφία από την προσέλευσή της στην Μητρόπολη, βλέπω ότι υπάρχει άγημα με αρκετά πρόσωπα σε ασφαλείς αποστάσεις. Τί θα εμπόδιζε να υπάρχει ο απαραίτητος αριθμός μουσικών για την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου;

 

Υπάρχει και κάποιο άλλο επακόλουθο που με ενόχλησε. 

Η κυρία Σακελλαροπούλου και το Ελληνικό στοιχείο

'Ολο αυτό το διάστημα που η κα Σακελλαροπούλου βρίσκεται στην κορυφή της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας διαβάζω για κάποιες περίεργες κινήσεις της - διακοσμητικού κυρίως χαρακτήρα, αλλά οπωσδήποτε και σημειολογικού - που φανερώνουν μια πρόθεσή της να εξαφανίσει το ελληνικό στοιχείο από το Προεδρικό Μέγαρο. Κι επειδή πρόκειται για μια σειρά τέτοιων πράξεων, δεν μπορούν να θεωρηθούν τυχαίες. Αναρωτιέμαι - και δεν ξέρω αν κάποιος δημοσιογράφος γνωρίζει την απάντηση - αν η κα Σακελλαροπούλου ήταν πράγματι επιλογή του Πρωθυπουργού ή του την πρότειναν/επέβαλλαν ξένα κέντρα, και εννοώ αυτά που διαχειρίζονται τα της χώρας μας.

Ένα ακόμα δημοσίευμα που με προβλημάτισε είναι αυτό από το προχθεσινό φύλλο της συντηρητικής εφημερίδας ΕΣΤΙΑ που αναδημοσιεύω.

(Στο τέλος του άρθρου έχω και νεότερο από το φύλλο της 2/1/2021)

Νέο ἔπος Σακελλαροπούλου: Ξήλωσε τά «καριοφίλια» τοῦ 1821

Τό ἔτος στό ὁποῖο πρόκειται νά εἰσέλθουμε ἐντός τῶν ἑπομένων ἡμερῶν εἶναι τό 2021.

Τό ἔτος κατά τό ὁποῖο συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τήν ἐθνεγερσία. Ἀπό τήν ἡμέρα πού οἱ Ἕλληνες πῆραν τά ὅπλα καί σήκωσαν τά λάβαρα τοῦ ἀγῶνος κατά τοῦ κατακτητοῦ. Καί ἀπό αὐτά τά ὅπλα, ἀπό αὐτά τά λάβαρα, ἡ Ἑλλάς ἀνεγεννήθη. Θά ἔπρεπε νά τά τιμᾶ. Ὀργανώνουμε ἐκδηλώσεις καί δράσεις γιά νά τιμήσουμε τό 1821 καί ἴσως κάποιοι λησμονοῦν πώς δέν ἦταν μόνον τό αἷμα τῶν ἡρώων πού ἐξέθρεψε τό δένδρο τῆς Ἐλευθερίας. Ἦσαν καί τά ὅπλα τῶν ἡρώων. Κάποιος πρέπει νά τό πεῖ αὐτό στήν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία τά ἀπεμάκρυνε ἀπό τό γραφεῖο της.

Στήν μία φωτογραφία βλέπουμε πίσω ἀπό τόν Πρόεδρο Προκόπιο Παυλόπουλο δύο πιστόλες τοῦ ἀγῶνος τοῦ 1821 νά κοσμοῦν τήν βιβλιοθήκη του. Δέν τίς ἔφερε ὅμως ἐκεῖ ὁ τέως Πρόεδρος. Τίς βρῆκε. Ἀπό τήν ἐποχή πού ὁ ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Τσάτσος ἀνέλαβε καθήκοντα Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, οἱ πιστόλες ἦσαν ἐκεῖ. Εἶχαν μεταφερθεῖ τό 1975 ἀπό τό Μουσεῖο τοῦ Ἀγῶνος μέ ἀπόφαση τοῦ τότε Προέδρου καί τῆς συζύγου του Ἰωάννας. Εἶναι παρακαταθήκη τῶν ἀγώνων τοῦ Ἔθνους. Κειμήλια ζώσης ἱστορίας. Στήν δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε πώς ἡ Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου τά ἀπεμάκρυνε. Τά ἀντικατέστησε μέ κάποια ἄχαρα καί ἀνούσια διακοσμητικά. Ἔκανε κάτι πού οὐδείς Πρόεδρος εἶχε πρίν ἀπό αὐτήν διανοηθεῖ. Θά θέλαμε νά πιστεύουμε ὅτι τό ἔπραξε ἀπό ἀνευθυνότητα. Ὅτι ἡ κληρονομία τοῦ ἑλληνισμοῦ δέν τῆς προκαλεῖ ἀπέχθεια. Ὅτι δέν ἀντελήφθη τί ἀκριβῶς ἔκανε ὅταν ἀπεφάσιζε νά «ἀνανεώσει» τήν διακόσμηση τοῦ γραφείου της. Διερωτώμεθα ὅμως: Ἦσαν μόνον τά ὅπλα; Τόν πίνακα πού κοσμοῦσε ἐκείνην τήν γωνιά τῆς βιβλιοθήκης γιατί τόν ἀπεμάκρυνε;

Νά σημειώσουμε ὅτι πρόκειται γιά πίνακα τοῦ διασήμου Γερμανοῦ ζωγράφου Peter von Hess, πού ζωγράφισε πολλούς πίνακες γιά τόν Ἀγῶνα. Ὁ τίτλος τοῦ συγκεκριμένου πίνακος εἶναι «Παλληκάρια ἀτενίζοντας τήν Ἀκρόπολη». Θέλουμε καί πάλι νά πιστεύουμε πώς οὔτε ἡ θέα τῆς Ἀκροπόλεως ἐνοχλοῦσε τήν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας οὔτε ὁ συμβολισμός τῶν μαχητῶν τῆς Ἐλευθερίας πού προσέβλεπαν στό ἀρχαῖο, ἱερό σύμβολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Προτιμᾶμε νά θεωροῦμε πώς καί πάλι δέν ἀντελήφθη τί ἀκριβῶς ἔκανε.

H δικατορία των μη-ειδικών

 Διάβασα ένα κείμενο που διατυπώνει με τον καλύτερο και πιο πλήρη τρόπο σκέψεις και ανησυχίες που είχα κι εγώ κατά τη διάρκεια αυτών των "περίεργων" μηνών της χρονιάς που τελειώνει. Δεν μπορώ παρά να το αναδημοσιεύσω ώστε να το διαβάσουν όσον το δυνατόν περισσότεροι.

Ο ‘’ειδικός’’ αποτελεί μια έννοια η οποία μπήκε δυναμικά στη ζωή μας με αφορμή την επιδημία του Covid-19. Αυτομάτως οι οθόνες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών κατακλύστηκαν, κατά κύριο λόγο, από λοιμωξιολόγους και επιδημιολόγους, οι οποίοι μας παρέθεταν με αριθμούς την νέα πραγματικότητα, ενώ  ’’επιτροπή εμπειρογνώμων’’ συστάθηκε με ρόλο συμβουλευτικό ως προς την κυβέρνηση για το πως η τελευταία θα διαχειριστεί την κατάσταση.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να  αναλυθεί συγχρόνως από δύο διαφορετικές προβληματικές τις οποίες παράγει. Αρχικά θα πρέπει να προσδιοριστεί το ποιος είναι ο ειδικός για θέματα που άπτονται της ‘’δημόσιας υγείας’’ και εν συνεχεία να απαντήσουμε στο ερώτημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης  του μηχανισμού λήψης στρατηγικών αποφάσεων, για την κοινωνία εν συνόλω.

Ξεκινώντας από το 1ο ερώτημα :

Οι λοιμωξιολόγοι έχουν ‘’μπροστά τους τον ελέφαντα και κοιτάνε τη φούντα της ουράς του’’, όπως χαρακτηριστικά έχει πει ο καθ. Ιωαννίδης, εννοώντας ότι καθώς εστιάζουν μόνο στο αντικείμενο της ειδικότητας τους (επιλέγουν να) αγνοούν τις ευρύτερες κοινωνικές και υγειονομικές επιπτώσεις των αποφάσεων τους. Τα θέματα που άπτονται πολιτικών ‘’δημόσιας υγείας’’ απαιτούν διεπιστημονικές προσεγγίσεις, όπως άλλωστε επιμένει να τονίζει και ο καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο LSE, Ηλίας Μόσιαλος, καθώς τέμνουν οριζόντια διάφορες πτυχές της καθημερινότητας μας.

Διευκρινίσεις στην «ομίχλη» του πανικού…

Πάντα πίστευα ότι η αλήθεια βρίσκεται στους αριθμούς. Και συνήθως μακριά από την τρομολαγνεία των καναλιών. Διάβασα λοιπόν ένα άρθρο με αριθμούς και στατιστικές που αποτυπώνει την πραγματική εικόνα της πανδημίας για ορισμένες χώρες, για τις οποίες η εικόνα που παρουσιάζουν τα ελληνικά κανάλια είναι πολύ διαφορετική.
Πέρα φυσικά από την Ιταλία, την Ισπανία και την Γαλλία, στις οποίες η κατάσταση είναι τραγική.
Μην υπάρξει παρανόηση, ότι σκοπός του άρθρου είναι η χαλάρωση! Κάθε άλλο! Τα μέτρα που έχουν ληφθεί στη χώρα μας, δείχνουν να αποδίδουν, σύμφωνα με τα κοινοποιούμενα στοιχεία.

Διευκρινίσεις στην "ομίχλη" του πανικού

Επειδή σε κατάσταση γενικευμένου φόβου και παρατεταμένου εγκλεισμού πρέπει να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και – κυρίως – την ευθυκρισία μας…
Κι επειδή αυτό δεν είναι εύκολο για τους περισσότερους, ιδιαίτερα όταν η ενημέρωση κανοναρχείται από ΜΜΕ που καλλιεργούν “εντυπώσεις” και σπέρνουν πανικό πουλώντας κυριολεκτικά “θάνατο και φέρετρα”…
Απαραίτητες είναι κάποιες διευκρινίσεις που επιτρέπουν να μείνουμε στα συγκαλά μας, πράγμα απαραίτητο, άλλωστε, για να αντιμετωπίσουμε τα πολύ δύσκολα που έρχονται μετά…

* Πρώτον, ακούμε κάθε βράδυ για “έκρηξη κρουσμάτων” σε εκείνη ή την άλλη χώρα.
Όλοι οι ειδικοί όμως γνωρίζουν και υπογραμμίζουν και επιμένουν, ότι τα “κρούσματα” είναι αναξιόπιστο μέτρο αυτής πανδημίας.
Γιατί αφορούν τα “καταγεγραμμένα” κρούσματα από χώρα σε χώρα κάθε μέρα, ενώ είναι γνωστό πως άλλες χώρες κάνουν εκτεταμένα τέστ κι άλλες ελάχιστα…
Είναι πολύ χαρακτηριστικό πως πριν λίγες μέρες, όταν τα καταγεγραμμένα “κρούσματα” στην Ελλάδα ήταν 700 περίπου, ο κ. Τσιόδρας ανέφερε ότι τα πραγματικά ήταν περί τις 8 με 10 χιλιάδες! Δηλαδή 11,5 με 14,5 φορές περισσότερα!
Σήμερα που τα καταγεγραμμένα κρούσματα είναι 1600, τα πραγματικά υπολογίζονται στις 21 χιλιάδες περίπου…

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: 
https://www.dailypost.gr/thanasis-k/dieukriniseis-sthn-omixlh-tou-panikou

Τι γίνεται με το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ανάμεσα στα άρθρα τα σχετικά με το Brexit, διάβασα κι ένα άρθρο για το ευρώ, αποκαλυπτικό, διαφωτιστικό αλλά όχι ευνοϊκό για το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα (όχι ότι με ξάφνιασε ιδιαίτερα). Πρόκειται για ένα άρθρο που παρουσιάζει μια εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που παρουσιάζουν στη χώρα μας τα συστημικά μέσα "ενημέρωσης" (ουσιαστικά αποκοίμησης).
Αναδημοσιεύω στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του.

Πώς το ευρώ θα διαλύσει την ΕΕ

του Όθωνα Κουμαρέλλα

 

Ο Βλαδίμηρος Πούτιν προέβλεψε πρόσφατα μετά βεβαιότητος, λένε, ότι εντός μιας δεκαετίας η ΕΕ θα έχει διαλυθεί. Δεν γνωρίζω εάν είναι αλήθεια αλλά και ούτε που στηρίζει αυτή τη βεβαιότητά του ο πρόεδρος της Ρωσίας. Αυτό όμως που γνωρίζω είναι, ότι ο Πούτιν έχει απόλυτο δίκιο. Πολλοί θα αναρωτηθούν, από που αντλείται τέτοια βεβαιότητα. Η ΕΕ μέσα από δυσκολίες πάντα βρίσκει τον τρόπο της. Φυσικά! Μέχρι την οριστική της κατάρρευση!

Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός και βρίσκεται στην ίδια της την αρχιτεκτονική. Το ευρώ και η Ευρωζώνη. Ξεκίνησε ως ο πυρήνας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ο οποίος εξελίχθηκε σε παραλυτικό μηχανισμό της ίδιας της Ένωσης.

Βεβαίως το ευρώ χρησιμοποιείται ως κοινό νόμισμα. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε. Ως προϊόν μιας σύμβασης για να αντικατασταθούν τα νομίσματα των χωρών που συμφώνησαν, ή που εντάχθηκαν αργότερα στην Ευρωζώνη. Ενώ και οι χώρες της ΕΕ που δεν εντάχθηκαν, ουσιαστικά εξαρτώνται έμμεσα από αυτήν και τις εξελίξεις στο εσωτερικό της.

Ποιος εκδίδει το ευρώ; Ένας υπερεθνικός ανεξάρτητος οργανισμός που δημιουργήθηκε γι’ αυτόν τον σκοπό και ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Που το βρίσκει η ΕΚΤ για να το κυκλοφορήσει; Μα στο πουθενά! Ούτε μπορεί το ευρώ να αντιστοιχηθεί στην οικονομία τόσων διαφορετικών χωρών μεταξύ τους, με εντελώς διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, μεγέθους, παραγωγικής βάσης κτλ. Γι’ αυτό έπρεπε να εξευρεθεί το μέσον που θα του έδινε αξία. Αυτό βρέθηκε και είναι το χρέος!

Το χρέος ως κινητήρια δύναμη

Ποιο είναι το βασικό μέλημα, με βάση το καταστατικό του οργανισμού αυτού (της ΕΚΤ), που απέχει πολύ από το να είναι μια πραγματική κεντρική τράπεζα; Να διατηρεί την αξία του ευρώ σταθερά υψηλή στις διεθνείς χρηματαγορές. Επιπλέον, να μην κινδυνεύσει η αξία αυτή από τον πληθωρισμό, έτσι ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα αυτών που το κατέχουν. Όσο λοιπόν αυξάνεται το χρέος, τόσο το νόμισμα σταθεροποιείται, στο βαθμό που οι οφειλέτες μπορούν αενάως να εξυπηρετούν τους τόκους των δανείων που έχουν λάβει, ή λαμβάνουν.

Συνεπώς, οι οικονομίες των χωρών και η δημοσιονομική πολιτική τους έχει τον μοναδικό αυτόν στόχο. Τη δυνατότητα μιας αέναης αποπληρωμής τόκων. Σε αυτό στοχεύουν και οι περίφημες μεταρρυθμίσεις, με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους, τις ιδιωτικοποιήσεις, την σταδιακή μείωση των κρατικών επενδύσεων και την αύξηση της φορολογίας. Την τελευταία δε, όταν δεν υπάρχουν αιτιολογήσεις για αύξηση της τότε εφευρίσκουν, όπως καλή ώρα η κλιματική αλλαγή!

…………

Πως παράγεται το ευρώ;

Απολύτως λογιστικά, με το "πάτημα ενός κουμπιού"! Στην πραγματικότητα το ευρώ δημιουργείται τη στιγμή της χορήγησης του δανείου στον ενδιαφερόμενο (κράτος, ή επιχείρηση), από την τράπεζα με τη λογιστική κατάθεση του ποσού του δανείου στον λογαριασμό του δανειζόμενου. Με την ΕΚΤ να επιβλέπει ώστε να διασφαλίζεται η ύπαρξη από την χορηγούσα τράπεζα του αναγκαίου και προκαθοριζόμενου (κλασματικού) αποθεματικού άλλων περιουσιακών στοιχείων σε καταθέσεις, ομόλογα, ή άλλα παράγωγα προϊόντα.

Τα χρήματα που δανείζει μια τράπεζα δεν τα έχει στο θησαυροφυλάκιό της εύκαιρα στην πρώτη ζήτηση, όπως πολύς κόσμος νομίζει. Συνεπώς το ευρώ είναι το κατ’ εξοχήν παραστατικό χρήμα (fiat money) που στερείται κάποιας έστω έμμεσης εσωτερικής αξίας. Δημιουργείται λογιστικά μέσω του δανεισμού και παράγει αποκλειστικά χρέος, από το οποίο αντλεί την αξία του.

Η διαφορά με άλλα νομίσματα που έχουν εθνικό χαρακτήρα, όπως πχ το δολάριο, το γιεν, το ρούβλι κτλ, ή και παλιότερα τη δική μας δραχμή, έγκειται στο γεγονός, ότι η αξία τους ανακλά πάντα την "ευρωστία" της εθνικής οικονομίας που αναφέρονται. Η αξία τους αυτή στηρίζεται στα περιουσιακά στοιχεία της συγκεκριμένης χώρας, στην παραγωγικότητα της οικονομίας, τις προσδοκίες ανάπτυξής της κτλ. Διαθέτει η αξία τους, δηλαδή, υλική βάση - αντίκρισμα, που το ευρώ δεν διαθέτει.

Ταυτόχρονα οι κεντρικές τράπεζες των κρατών λειτουργούν ως "δανειστές τελευταίας καταφυγής". Δηλαδή, παράγουν χρήμα ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε επί μέρους εθνικής οικονομίας, χωρίς τη διαμεσολάβηση των "αγορών" και την κερδοσκοπία από την πλευρά τους. Τουναντίον, το χρέος που δημιουργείται είναι άμεσα εξυπηρετήσιμο με την κοπή νέου χρήματος. Εξ αιτίας του γεγονότος αυτού, καμία χώρα με δικό της εθνικό νόμισμα, μη εξαρτώμενο από άλλα, δεν πτωχεύει.

Δείτε το χρέος των ΗΠΑ. Είναι πραγματικά τεράστιο. Όμως κανείς δεν σκέπτεται ότι η Αμερική μπορεί να χρεοκοπήσει. Σε τι νόμισμα αναφέρεται το χρέος αυτό; Στο δολάριο. Ποιος εκδίδει το δολάριο; Η Fed, δηλαδή η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ. Τουτέστιν οι ΗΠΑ δεν χρωστούν σε κανέναν άλλον παρά στον εαυτόν τους τον ίδιο. Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο για της χώρες της Ευρωζώνης.

Οι ξένοι κάτοχοι αμερικανικών ομολόγων δεν έχουν λόγο να ανησυχούν. Οι ΗΠΑ μπορούν να τους εξοφλήσουν οποιαδήποτε στιγμή με το πάτημα ενός κουμπιού! Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιαπωνία. Τεράστιο χρέος, κοντά στο 280% του ΑΕΠ της, αλλά σε γιέν! Κι εδώ στην μικρή Ελλάδα, επί δραχμής το 80 - 85% του δημόσιου χρέους ήταν σε δραχμές κι εξυπηρετείτο απρόσκοπτα, χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο για τους κατόχους του. Όσον αφορά τον πληθωριστικό κίνδυνο, αυτός εξαλείφονταν μέσω του υψηλού επιτοκίου.

Μηχανισμός μεταφοράς πλούτου

Αντίθετα στο καθεστώς ευρώ, όλες οι χώρες δανείζονται για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους από τις μεγάλες τράπεζες που συγκροτούν τις "αγορές", αυξάνοντας αενάως το χρέος τους σε νόμισμα που δεν εκδίδουν και δεν μπορούν να ελέγχουν. Ενώ οι χώρες που δεν διαθέτουν ισχυρή παραγωγική βάση, έτσι ώστε μέσω πλεονασμάτων να εξυπηρετούν την αποπληρωμή των τόκων των δανείων τους, είναι καταδικασμένες να "φυτοζωούν" σε ένα καθεστώς χρεοδουλείας.

Οδηγούνται να επιβάλλουν εξαντλητικά μέτρα λιτότητας στους λαούς τους, όπως συνέβη στην Ελλάδα με τα μνημόνια, για να μη χρεοκοπήσουν ολοκληρωτικά και χάσουν οι τράπεζες τα λεφτά τους και το ευρώ την αξία του. Βλέπουμε πως το ευρώ δεν λειτουργεί ως μέσο διευκόλυνσης των συναλλαγών. Δεν λειτουργεί ως νόμισμα με αναφορά σε ποιοτικά χαρακτηριστικά μιας πραγματικής οικονομίας, από την οποία θα αντλούσε την αξία του.

Λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς πλούτου από την βάση της πραγματικής οικονομίας, απομυζώντας την, προς τις τράπεζες, και μέσω αυτών από τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες προς τις πιο ισχυρές. Με τις επί μέρους κοινωνίες να γίνονται ολοένα πιο φτωχές και πιο άνισες στην κατανομή του πλούτου και με τις τράπεζες να αποτελούν πάντα την αρχή και το τέλος της αλυσίδας.

"Κουτσό άλογο" και γεωπολιτική "τρύπα"

Να γιατί η Ευρωζώνη συνολικά δεν μπορεί να ξεφύγει από την χρόνια στασιμότητα. Με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο στο εσωτερικό της και τις φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται (Brexit, Ιταλία, κοινωνική αναταραχή στη Γαλλία και αλλού, άνοδος ευρωσκεπτικιστών κτλ), όσο και σχετικά με τις άλλες χώρες ή ομάδες χωρών σε Αμερική και Ασία, που προηγούνται κατά πολύ σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, με την Ευρώπη να ακολουθεί ασθμαίνουσα, ως φτωχός συγγενής.

Η Ευρωζώνη εξ αιτίας της αρχιτεκτονικής της, αποκύημα της νεοφιλελεύθερης φαντασίωσης σε συνδυασμό με τη γερμανική βουλιμία, είναι ήδη σε παρακμή, με την κοινωνική, πολιτική και εν τέλει οικονομική "ύφεση" να μην μπορεί πλέον να αποκρυβεί. Εν τέλει, συμπαρασύροντας το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθιστώντας την "κουτσό άλογο".

Μια γεωπολιτική "τρύπα", την οποία ο Πούτιν και ο Τράμπ (ακόμη και ο Ερντογάν) αντιλαμβάνονται και αναγνωρίζουν, με τον Μακρόν να προσπαθεί σαν τον πνιγμένο να πιαστεί από τα μαλλιά του. Θα καταρρεύσει παίρνοντας μαζί της στην καταστροφή και όλους όσους με απρονοησία ευελπιστούν στην μακροημέρευση της.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ: 
https://slpress.gr/oikonomia/pos-to-eyro-tha-dialysei-tin-ee/