Συχνά κατηγορούμε τους εκπρόσωπους του πνευματικού κόσμου και, ειδικότερα, τους έλληνες συγγραφείς (όσους, τουλάχιστον, από αυτούς μπορούν να θεωρηθούν ότι ανήκουν στον πνευματικό κόσμο) ότι δεν παρεμβαίνουν στα πολιτικά πράγματα, για να καυτηριάσουν την καταβαράθρωση της ελληνικής κοινωνίας και, γενικότερα, το γκρέμισμα του ελληνικού κράτους, που συντελείται αυτά τα μνημονιακά χρόνια.
Ίσως όμως, η πολιτική να μην είναι η ειδικότητά τους. Τις τελευταίες μέρες που η κουβέντα περιστρέφεται πιο κοντά στο πεδίο γνώσης τους, την ελληνική γλώσσα, με ικανοποίηση διαβάσαμε άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου στο protagon.gr, που μας εκφράζει σε πολύ μεγάλο βαθμό (το άρθρο, όχι το site) και γι'αυτό θεωρούμε ότι πρέπει να το αναδημοσιεύσουμε και σε αυτό το blog, που φιλοδοξεί να αποτελεί συλλογή ενδιαφερόντων κειμένων.
(της Σώτης Τριανταφύλλου)
Άλλη μια άσκεπτη πρόταση, άλλη μια επίδειξη
ψευτοπροοδευτισμού από τα έδρανα της αριστεράς και μάλιστα από εκείνα της
λογικής και μετριοπαθούς ΔΗΜΑΡ: η κ. Ρεπούση, εγχώρια εκπρόσωπος μιας
παρωχημένης σχολής ιστορικών, προτείνει την κατάργηση των αρχαίων ελληνικών στο
σχολείο. Η στάση αυτή είναι από τη μία πλευρά δήθεν προκλητική (του τύπου
épater le bourgeois) κι από την άλλη λαϊκιστική εφόσον γονείς, μαθητές και
μέρος των καθηγητών επιζητούν την ελάφρυνση από τα μαθητικά βάρη.
Πρόκειται για μια τακτική που εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ από τις
πρώτες ημέρες της ανόδου του στην κυβέρνηση: «διευκόλυνση» του σχολείου,
απαλλαγή από τα δυσνόητα μαθήματα καθώς κι από οτιδήποτε συνδεόταν –κακώς- με
συντηρητισμό, ελιτισμό, εθνικισμό και προγονολατρία. Ήδη, μετά τα γεγονότα του
Μαΐου 1968, οι ανθρωπιστικές επιστήμες σε όλον τον κόσμο υπέστησαν μεγάλη ήττα
ακριβώς μέσα από τον υποτιθέμενο θρίαμβό τους: η γνώση εκλαϊκεύτηκε, το επίπεδο
των σπουδών έπεσε ώστε να αντιστοιχεί στην κοινωνική ισοπέδωση. Το κύρος των
διδασκόντων κατέρρευσε και το μάθημα έγινε «διάλογος» χωρίς ωστόσο να μπορεί,
εκ των πραγμάτων, να γίνει διάλογος ανάμεσα σε κάποιον που «ξέρει» και σε
κάποιον που «δεν ξέρει». Κάτι ανάλογο συνέβη στην Ελλάδα μετά το 1974 και,
κυρίως, μετά το 1981.
